18 januari 2009
Mutsen in de publiciteit

In het Hart van Holland van deze week staat een opmerkelijke tekening bij de menukaart van Brasserie 't Graanhuys. Er waren duidelijke overeenkomsten van de onderzijde van de tekening met een foto van het schaatsen op de Rotte in mijn aflevering van 6 januari hieronder. Vooral als je de foto van 'opa Hans met drie kleinkinderen' spiegelt en de achtergrond in je fantasie een beetje aanpast.

De voorkant van de menukaart ziet er zo uit:

2009-01-16-01
en de gespiegelde foto komt er zo uit te zien:

2009-01-06-29
Overigens waren de Mutsen nog een keertje opvallend in beeld. In een van de vele huis-aan-huis-blaadjes, die iedere week op de mat vallen, was een foto van de ijspret op de Rotte geplaatst. Daarop schaatsen op de achtergrond v.r.n.l. Marian, Martien, Henk en mijnpersoontje in onze Mutsen-outfit prominent over de zwarte ijsplaat bij de aanlegsteiger van het pontje. Een scan van de foto is hieronder geplaatst.

2009-01-16-04

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina

12 januari 2009
IJscachen in/op de Bleiswijkse Zoom

In het recreatiegebied Bleiswijkse Zoom in Bleiswijk verschenen afgelopen zomer een zestal caches, die volgens de omschrijving alleen met een kano, roei- of rubberboot te bereiken zijn. Nu heb ik weinig op met boten, wateroppervlakten worden voor mij pas interessant, wanneer er minstens tien centimeter ijs op aanwezig is. Aan het einde van deze vorstperiode moest ik dus mijn kans grijpen. Door het rijden van de toertochten was er van het schaatsen op deze kanovijver nog niets gekomen. Maja was al zo ver hersteld van haar griep, dat ze graag meeging voor dit ommetje. We besloten om het lopend over het ijs te gaan proberen maar toen we daar aankwamen bleek het al spekglad te zijn door het dooiwater. Maja is nog wel even op het ijs gegaan om een foto van mij te nemen maar het leek ons beter om zo veel mogelijk over de wal te lopen.

2009-01-12-02
het eerste doosje is gevonden

Het was volgens de logs op de cachepagina de laatste dagen een komen en gaan geweest van cachers. Dat bleek al meteen bij ons tweede punt. Ik had net het kokertje weer op zijn plek opgeborgen toen twee dames op de schaats ons naderden en zich als cachers bekend maakten. Bij die ontmoetingen worden altijd ervaringen uitgewisseld. Op die momenten lijken cachers veel op schaatsers, die met elkaar ook altijd heel gezellige gesprekken voeren.

2009-01-12-08
het cachegesprek met millieballon en cormuis

Het volgende doosje was ook vrij eenvoudig vanaf de kant te benaderen. De laatste drie lagen echter op het eilandje en de overtocht was erg glibberig. Vooral de stukken, waar het dooiwater al op het ijs stond, waren moeilijk te belopen. Ik ben het eilandje dan ook een paar keer dwars overgestoken om een valpartij te voorkomen. Na het loggen van deze drie caches heb ik de overtocht naar Maja weer voorzichtig gemaakt.

2009-01-12-19
de glibberige overtocht

We waren vlak bij Meerenbos, maar dat bleek gesloten te zijn. Gelukkig voor Maja stonden op de oever de overblijfselen van de toertochten van de afgelopen dagen, namelijk een paar WC's. Ze heeft daar dankbaar gebruik van gemaakt want op dat gebied hebben wij mannen het toch maar een stuk gemakkelijker. De wandeling langs de oever van de Rotte viel door de opstekende tegenwind nog behoorlijk tegen. Op het ijs was het erg rustig. Waar gisteren nog honderden schaatsers de toertocht reden, ploeterden nog een paar schaatsers tegen de wind in.

2009-01-12-22
dooi op de Rotte

Het laatste stukje richting de auto ging weer langs de eerder gevonden kokertjes. Bij de nadering van een cachelocatie was er een stel, die zich daar in buurt opvallend onopvallend ophield. Mijn idee dat het mede-cachers waren, klopte helemaal. De hij van het stel had het doosje nog in zijn hand en ze wilden even wachten tot wij als wandelaars weer uit het zicht waren. Uiteraard volgde het cachepraatje en daarna heeft hij het kokertje weer teruggeplaatst.

2009-01-12-23
zij van de eribatjes legt het terugplaatsen van het kokertje door hem op de plaat vast

Aan het einde van onze wandeling bleek dat Maja aardig wat conditie door haar griepaanval heeft ingeleverd. Ze was tenminste blij dat de tocht met de auto werd voortgezet. Gezien de hoeveelheid logs bij deze caches kunnen we een nieuw begrip in de cachewereld invoeren. Voortaan zal voor iedereen duidelijk zijn wat met ijscachen wordt bedoeld.
Nu we toch in de buurt waren, zijn we meteen even bij Nel op bezoek geweest om naar de laatste stand van zaken over haar pols te informeren.

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina

11 januari 2009
Anticlimax op de Reeuwijkse Plassen

De verklaring van de titel is de gebroken pols, die Nel op de eerste kluunplaats in de tweede ronde van de toertocht over de Reeuwijkse Plassen heeft opgelopen. Ze gleed uit op een hobbelig bevroren en beijsd stukje grond. Het zag er meteen niet goed uit maar ze kon wel haar vingers en hand bewegen. We hoopten nog dat er misschien iets uit de kom zou zijn maar later kwam het bericht uit het ziekenhuis dat ze haar pols had gebroken. Heel bizar is bij het terugkijken van de foto's dat op de foto van de eerste doorkomst de plaats van het ongeluk heel duidelijk in beeld is. Ik heb de foto voorzien van een gele pijl om de juiste plek aan te wijzen.

2009-01-11-05
de plaats des onheils

En het begon nog wel zo heerlijk. Ik kwam vanaf de goede kant Reeuwijk binnenrijden en had direct een ruime parkeerplaats. Telefonisch verkeer met de andere Mutsen resulteerde in hun komst op dezelfde parkeergelegenheid. Naast Hans, Nel, Gerda, Jack en Henk was er als verrassing het debuut van een nieuwe Junior-Muts, namelijk Stefan, de zoon van Hans. We waren op tijd bij het startpunt en vonden een fraaie plek voor onze tassen.

2009-01-11-03
Gerda, Nel, Jack, Hans, Stefan en Henk

Het ijs was geweldig. Het enige minpuntje was de wind, die wat sterker was dan de afgelopen dagen en dus voor een hogere chill-factor zorgde. Maar het zonnetje en de mooie route over de plassen maakte dat weer helemaal goed. Het tempo werd aangepast aan de mogelijkheden van Stefan, die sinds jaren weer eens op schaatsen stond.

2009-01-11-09
Stefan op kop van de groep

Bij de kluunplekken hadden we veel bekijks van de zogenaamde spijkerbroekschaatsers. We klikten onze ijzers af, liepen over de kluunplaats en aan de andere zijde klikten we de schaatsen weer aan. De Mutsen hadden echter ook nog oog voor de elastieken aan de schaatsen van Hans. Op oudejaarsavond had Tiny ons al verteld over de perikelen om daar een oplossing voor te vinden maar ook dat het goed gelukt was.

2009-01-11-07
daarom zakt de broek van Tiny nu af

Aan het einde van de eerste ronde haakte Stefan af en konden wij na de koffie weer verder. Bij de eerste kluunplek sloeg het noodlot toe. We hebben nog geprobeerd om Stefan te bereiken maar daarna meteen de tweede optie toegepast. We zijn teruggereden naar het startpunt, hebben daar de schaatsen van Nel uitgetrokken en haar tas ingepakt. Ik heb haar daarna naar de Spoedeisende Hulp Post in het ziekenhuis gebracht. Gerard was intussen telefonisch op de hoogte gebracht en hij zou haar daar ophalen. De andere Mutsen hebben de toertocht weer opgepakt en ik ben ook weer terug naar het ijs gegaan. Opmerkelijk was dat Nel zich ondanks haar eigen ellende het meest zorgen maakte over het feit dat ik mijn mooie parkeerplekje kwijt was. Ik kan haar geruststellen want ik had direct weer een prima plaats.
Bij de eerste kluunplek heb ik wel extra voorzichtig de overtocht gemaakt. De route kwam vlak langs de cachedoos waar ik gisteren naar toe geschaatst was. Bij mijn nadering was het duidelijk dat er een stel was, die de cache net had gevonden. Ik heb even kennis gemaakt en tijdens het cachepraatje kwam de volgende cacher er al aan. Op de cachesite heb ik intussen gezien dat het vandaag een komen en gaan was van geocachers.

2009-01-11-12
Bonzo B. en pa7fl op de cachelocatie

Tijdens mijn derde rondje kwam het telefoontje van Hans met de bevestiging dat het bij Nel inderdaad om een gebroken pols ging. Vlak daarna werd ik ingehaald door Lau van der Lans, die samen met zijn zwager Dammus bezig was met hun tweede ronde. Hij had al van het ongeval van Nel gehoord en ik kon hem het laatste nieuws uit de eerste hand geven. Aan het einde van de route was er een mooie beloning in de vorm van een apart aangemaakte medaille.

2009-01-11-13
wapperend in de wind

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina

10 januari 2009
Geocachen op de schaats

Een geplande toertochtloze dag leverde door mijn andere hobby nog een kort schaatstochtje op. Op de Reeuwijkse Plassen is een cachetocht, die eigenlijk zwemmend of per boot te doen is. Nu er volop natuurijs is, wordt deze cache door veel teams lopend of schaatsend gedaan. Ik kon natuurlijk niet achterblijven en er was in de thuisplanning nog een paar uurtjes vrij. Bij het eerste punt werd ik al achterhaald door twee geocachers en gezamenlijk hebben we de rit uitgeschaatst.

2009-01-10-01
achter Zathras en Polmske naar het volgende punt

Bij het voorlaatste punt ontmoetten we een ander team, die de route andersom liepen. De gebruikelijke ervaringen tussen geocachers werden uitgewisseld en na het succes wensen vervolgden we onze tocht.

2009-01-10-02
de ontmoeting met ronell

De uitkomsten gaven ons het juiste coördinaat van de eindlocatie waar we de cachedoos nu heel gemakkelijk konden bereiken. We hebben onze logs in het logboek genoteerd en de doos weer teruggeplaatst.

2009-01-10-03
v.l.n.r. de schaduw van Zathras, Polmske en Loze Jorry

Daarna zijn we teruggereden naar onze schoenen. Waarschijnlijk was dit mijn kortste schaatstochtje sinds jaren, want er stond totaal 1,8 kilometer op mijn schaatstripteller. De auto van mijn metgezellen vandaag stond in dezelfde wijk en dus zijn we gezellig kletsend teruggelopen van onze vervoermiddelen. Weer een ervaring toe kunnen voegen aan mijn schaatsbelevenissen, namelijk een combinatie van twee grote hobby's.

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina

9 januari 2009
Toertocht over de Nieuwkoopse plassen

Op deze schitterende zonnige dag koos ik voor de tocht over de Nieuwkoopse plassen, terwijl de overige Mutsen het land introkken voor enkele andere toertochten. Al onderweg in de auto naar het startpunt genoot ik met volle teugen van de volledig berijpte bomen. Op het ijs was het niet anders. Meteen na de start was het al een plaatje.

2009-01-09-02
de eerste indrukken

Kort daarna werd ik aangesproken door Cees Hofland, die ik enige tijd terug nog had geïnterviewd voor het Marathon Magazine. Hij ging met zijn Katwijkse schaatsvrienden als voorbereiding op de Weissensee op weg voor een mooi rondje. Ik ben begonnen met het zuidelijke deel van het plassengebied. Al snel werd duidelijk dat de route flink gewijzigd was ten opzichte van de vroegere tochten. Zo was het stuk langs de Meie met de vele lage bruggetjes vervangen door enige fraaie slingers door de rietvelden en dat scheelde een groot aantal kluunplekken.

2009-01-09-04
het zuidelijke gedeelte

Eigenlijk was het na iedere bocht zo mooi dat het onmiddellijk uitnodigde tot het maken van een foto. Dat werd om me heen dan ook veelvuldig gedaan. Achteraf gezien ben ik inderdaad redelijk wat keren gestopt voor het schieten van een plaatje. Door de laagstaande zon was het zelfs mogelijk om mezelf op de foto te zetten, nou ja mijn schaduw dan.

2009-01-09-05
zo kom je zelf min of meer in beeld

Ook in het noordelijke gedeelte was de route tussen de vele rietkragen uitgezet. Al met al een grote verbetering. In de smallere kreken moest je wel opletten voor de beginnende scheurvorming maar dat is natuurlijk wel te verwachten op natuurijs. Vanaf Woerdense Verlaat slingerde de route via het vogelbroedgebied, dat normaal door Natuurmonumenten niet opengesteld wordt voor het publiek, richting Noorden.

2009-01-09-06
slingeren tussen de rietkragen

De volgende stempelpost had als bijzonderheid dat je door het gebouwtje heen naar het volgende stuk ijs moest lopen. Bij die gelegenheden zijn de kluunschaatsen toch wel erg makkelijk. Even afklikken, langs de rij lopen, aan de andere zijde weer aanklikken en doorschaatsen. Het laatste deel ging over de grote Noordeinderplas, waar een lange rij schaatsers zich richting het eindpunt van de tocht slingerde.

2009-01-09-08
de Noordeinderplas

Na het afhalen van mijn medaille was ik toevallig in de gelegenheid om de voorzitter van de organisatie te complimenteren met deze geweldige uitvoering van de toertocht door het plassengebied. Voor mij was dit de beste aflevering van alle keren dat ik hier heb gereden.

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina

7 januari 2009
Toertocht of kluuntocht in Aarlanderveen
Plassentocht Breukeleveen

Op de eerste toertochtendag van deze winter was Aarlanderveen de herhaling van onze laatste tocht op Nederlands natuurijs. Dat was op 13 december 2002, dus al weer zes jaar geleden. Er gingen vandaag slechts drie tochten door en dus konden we op een grote opkomst rekenen. En dat klopte. Mijn metgezellen van vandaag waren Nel, Hans en Mieke, de zus van Nel. In Aarlanderveen sloten we niet aan in de grote rij naar het parkeerterrein maar zochten we een alternatieve plek. Mieke had het briljante idee om alvast in de rij te gaan staan om startkaarten aan te schaffen. Toen we een plaats voor de auto hadden gevonden en bij Het Oude Rechthuis aankwamen, was de rij inmiddels spectaculair gegroeid.

2009-01-07-01
half schaatsend Nederland wilde een startkaart

Op het ijs konden we aanschuiven in de rijen bij de vele kluunplekken. We wisten wel dat er hier en daar een hindernis in de route was maar mijn herinneringsvermogen faalde volkomen over het aantal. Ook bij de stempelposten groeiden de rijen. En dan blijkt het voordeel van onze kabouterschaatsen. Snel afklikken om naast de rij op de de matten over de kluunplekken te komen.

2009-01-07-03
Hans overwint een natuurlijke hindernis

Op de ijsbaan in Zwamerdam was het stempelen in self supporting veranderd. Kort daarna verloor ik bij een kluunplaats het contact met mijn metgezellen en ben ik in mijn eigen tempo verder gereden. Op het laatste stukje naar Aarlanderveen waren ze me elke keer één brug voor.

2009-01-07-05
Nel, Mieke en Hans aan de andere kant van de brug

Terug bij het startpunt was er een duidelijk besluit om te stoppen. Bij het inleveren van onze startkaart en het ophalen van de medaille in Het Oude Rechthuis hoorden we al snel dat er geen nieuwe startkaarten meer werden verkocht. Na wat gedronken en gegeten te hebben, kwam voor mij de grootste verrasssing met de aankondiging dat we nog even naar Breukeleveen zouden gaan voor een volgende toertocht. Met behulp van de Nüvi vonden we een route binnendoor maar het vinden van de startplaats en een parkeerplek was een stuk moeilijker. Uiteindelijk vonden we een plaats voor de auto en volgens een van de aanwezigen konden we op de schaats naar de start. Alle sloten waren met elkaar verbonden, dus een peulenschilletje. Maar pas na twee dwarsvaarten zonder resultaat werden we de goede kant op gestuurd. We kwamen daarna op een schitterende plas maar moesten nog wel ongeveer drie kilometer rijden voordat we in konden schrijven. Er was een ronde van twaalfenhalve kilometer uitgezet en het ijs gleed door het opkomende dooiwater geweldig. Een bijkomend voordeel was dat er helemaal niet gekluund hoefde te worden.

2009-01-07-07
Hans, Nel en Mieke op het natte ijs

Tijdens ons tweede rondje kwam de laagstaande zon tussen de wolken door. Door verschillende stralen werd de ijsvloer op een speciale manier verlicht. Om mij heen werden zoveel foto's geknipt dat ik ook maar een poging heb gewaagd.

2009-01-07-09
schitterende zonnestralen

Bij de laatste stempelpost kregen we het advies van de stempelaar om er langzamerhand maar mee op te houden. Het ijs begon hier en daar slechte plekken te vertonen. Maar doorrijden naar het startpunt om onze kaart in te leveren werd toegestaan.

2009-01-07-12
het laatste stempeltje is binnen

Na de ontvangst van onze medaille moesten we de terugtocht naar de auto nog zien te vinden. Ik ben ervan overtuigd dat het zo nu en dan afweek van de heenweg maar het is gelukt. Bovendien is met deze sluiproute heen en weer de schaatsafstand met minstens tien kilometer vergroot.
Bij het bijwerken van mijn toerkilometeradministratie (hoeveel punten bij scrabble?) bleek dat ik nog vijf kilometer moet rijden voor het behalen van mijn gouden certificaat. Dat moet de komende dagen toch wel kunnen lukken.

2009-01-07-13
de beloningen

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina

6 januari 2009
Veel Mutsen op de Rottemeren

Het bevriezen van het laagje water uit het dooiweekend had voor een schitterende ijsplaat gezorgd. Alle scheuren waren dichtgelopen en de ijsvloer lag er glimmend en spiegelend bij. Bij aankomst bij de Roerdomp zag ik op de steiger al twee Mutsen-tassen staan en tijdens mijn eerste rondje zag ik Martien al aan de overzijde passeren. Aan het einde van de eerste ronde reed Marian precies aan de overkant van het grote meer. In het tweede rondje kwamen ter hoogte van de molen Lau van der Lans, Hans en Nel me tegemoet. Henk vond het tempo van die groep iets te hoog en stak de Rotte over om samen met mij verder te rijden.

2009-01-06-02
Hans, Nel, Peter en Lau in spiegelbeeld

Aan het einde van de tweede ronde hebben we wat gegeten en op de anderen gewacht. Daar was intussen Peter bij aangesloten. Aan het einde van de volgende ronde was Henk Bleichrodt op het ijs terwijl de grootste verrassing op de wal stond. Piet van Oosten is de nestor van een grote schaatsgroep, waarvan de leden al jaren op woensdag op de Uithof samen hun rondjes rijden.

2009-01-06-07
Henk begroet Piet van Oosten

Piet heeft net afgelopen week in verband met zijn leeftijd (81 jaar) zijn afscheid aangekondigd. Ook op het natuurijs waagt hij zich niet meer. Hans en Nel gingen naar huis om daar te lunchen en de rest reed in verschillende samenstellingen nog een paar rondjes.

2009-01-06-14
Martien, Marian en Henk

Nel sloot in de volgende ronde weer aan en halverwege kwamen we Jack en Tiny aan de overzijde tegen. Het Mutsen-gehalte was daarmee gestegen tot een hoog niveau.

2009-01-06-28
Martien, Marian, Henk, Nel, Peter en George

Bij terugkomst bij de Roerdomp was Hans ook weer aanwezig. Hij was vergezeld door zijn kleinkinderen Rens, Nils, Boaz en Pien. De twee jongsten hadden een plekje op een slee gevonden en lieten zich door opa voorttrekken.

2009-01-06-17
opa Hans met drie kleinkinderen

We konden tevens Gerdien Tober begroeten. Op het gedeelte waar Hans zich bevond, waren verschillende kleine stenen vastgevroren. Om nog meer valpartijen te voorkomen, probeerden Henk Bleichrodt en Peter of ze de steentjes konden verwijderen. Ze gebruikten voor het hakwerk met veel succes de achterkanten van hun schaatsen.

2009-01-06-20
Lau en Gerdien hebben geen oog voor het hakwerk van Peter en Henk

Even later hadden Jack en Tiny hun rondje voltooid. Natalie en Robert waren intussen op het ijs verschenen om hun kinderen op te halen. Na de overdracht kreeg Hans de gelegenheid om nog even te gaan schaatsen.

2009-01-06-21
Jack en Tiny worden na hun rondje begroet

Jammer was het dat ik Gerda net heb gemist. Herstellende van een griepaanval was zij met kleinzoon Olivier naar de Rotte gewandeld om toch even sfeer te kunnen proeven.

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina

3 januari 2009
Schaatsen op de Rottemeren

De eerste aflevering gaat over een paar uurtjes schaatsen op het natuurijs van de Rottemeren. De berichten van de overige Mutsen waren al lovend over een mooi stukje ijs op de Hennipsloot, de verbinding tussen Zevenhuizen en de Rotte. Bij aankomst bleek dat volkomen te kloppen. Op het gedeelte naar het dorp kwam ik Martien tegen en aan de andere kant bij de sluis zag ik hem nog net oversteken naar de Rotte. Daar bleek Marian op hem te wachten en gezamenlijk hebben we het eerste rondje gereden. Al meteen tijdens het eerste stuk heb ik veel bekende gezichten gezien. Zo haalden we al snel Wim Egberts in, later kwam Anton Rietveld ons achterop, zag ik verschillende leden van de familie De Graaff en ontmoette ik Joke van der Voort, die ik al jaren niet meer had gesproken.

2009-01-03-04
Jack en Nienke

Intussen hadden we aan de overzijde Jack, Nienke en Nel gezien, terwijl later ook Peter en Gerard in beeld kwamen. Het ijs lag er prima bij, een mooie zwarte plaat zonder scheuren. Het was echt genieten, alleen al van het geluid van de schaatsers op het natuurijs. Bij de Roerdomp namen we afscheid van Jack en Nienke, maar niet voor we geposeerd hadden voor de fotograaf van het Hart van Holland.

2009-01-03-09
Nienke, Nel, Peter en Gerard begroeten de fotograaf

Gerard en Peter stopten in de volgende ronde waarna ik samen met Nel het duo Marian en Martien heb ingehaald. Heerlijk om weer de lange rechte stukken langs de molens van de molenviergang te kunnen schaatsen.

2009-01-03-14
Marian, Nel en George

Op de ijsbaan is het elke keer na 100 meter linksaf en dat blijft met mijn huidige gebrekkige bochtentechniek toch wel een probleem. Bovendien was het overduidelijk dat bij alle schaatsers het plezier op de eerste plaats kwam.

2009-01-03-12
Martien, Marian en Nel

Al met al heb ik een paar heerlijke uurtjes op het natuurijs van de Rottemeren kunnen doorbrengen. Dat hoop ik de komende week nog een paar keer te kunnen doen en de weersverwachting wijst erop dat het zeer waarschijnlijk wel zal lukken.

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina