22 maart 2009
Schaatsafscheid Piet van Oosten

Zondagmorgen was het dan zover. Piet van Oosten was door zijn vrouw Lien naar de Uithof gelokt met de smoes dat zij de kinderen en kleinkinderen nog een keertje wilde zien schaatsen. Daarna zou in huiselijke kring haar verjaardag worden gevierd. Maar de kinderen van Piet hadden er samen met Henk Bleichrodt voor gezorgd dat er tevens vele schaatsvrienden en -vriendinnen aanwezig waren om het schaatsafscheid van Piet niet ongemerkt voorbij te laten gaan. Toen Piet (in zijn bekende schaatsjack) en Lien door de benedeningang op de ijsbaan kwamen, werden ze door een 80-tal personen begroet. Zoals Piet later vertelde, dacht hij bij binnenkomst: "Wat een grote groep, zeker een prijsuitreiking van een schaatsclub. Maar toen zag ik een bekende en nog een bekende en nog één. Daarna begon het me te dagen wat er aan de hand was".

2009-03-22-01
de binnenkomst van Lien en de verraste Piet

2009-03-22-02
en daarna het begroeten van alle bekenden

Maar nu eerst even terug in de tijd. Ik leerde Piet kennen op de Weissensee. In 1997 hadden we het genoegen om samen met hem de busreis naar Oostenrijk te mogen maken. Op een van de trainingsrondjes in de voorbereiding op onze alternatieve elfstedentocht zagen we richting Dolemietenblick Piet voor ons uitrijden. Het was een hele toer om hem te achterhalen maar toen dat eindelijk was gelukt, heb ik hem bij het passeren met mijn laatste adem "Hoog-op" toe kunnen voegen. Overigens heeft Piet op de terugreis een nieuw begrip binnen ons club geïntroduceerd. Op het laatste stukje naar Rotterdam heeft hij ons en zichzelf getracteerd op een kleine alcoholische versnapering dat hij de naam 'een voor-de-middagje' gaf. Enige jaren later begreep ik dat ook hij langzaam maar zeker door de tijd werd ingehaald. Toen ik hem in mijn voorlaatste ronde van de alternatieve Elfstedentocht voor me uit zag rijden, dacht ik dat hij al zou gaan finishen. Maar hij zei me dat hij nog twee ronden moest. In de laatste ronde heeft hij toen enige malen met zijn voeten omhoog een rustpauze ingelast en heeft hij de bezorgde medeschaatsers verzekerd dat dat een uitstekende manier was om enigszins te herstellen. De jaren erna heb ik Piet ontmoet op de woensdagochtenden op de Uithof. Hij was er altijd als nestor in de, wat oneerbiedig de 'huisvrouwen-en-ouwe-van-dagen-club' wordt genoemd. Maar half december had hij aangegeven dat hij een punt achter zijn schaatscarrière ging zetten. Hij voelde zich op het ijs te onzeker worden.
Nu weer terug naar het heden. De laatste jaren was het gebruikelijk dat de koffie tijdens de dweilpauze verzorgd werd door Gerda en Nel en ook nu kreeg Piet zijn vertrouwde kopje koffie. Verschillende aanwezigen maakten van de gelegenheid gebruik om even een paar rondjes te rijden en de overige gasten hadden zich op de tribune verzameld.

2009-03-22-03      2009-03-22-04
Piet drinkt zijn traditionele kopje koffie, terwijl de schaatsers hun rondjes draaien

Na een uurtje vertrokken de aanwezige familieleden en gasten naar de kantine om daar onder het genot van een kopje koffie herinneringen op te halen en bij te kletsen. In een genoegelijke sfeer werden allerlei schaatsverhalen aangehaald en werden vele schaatsgesprekken met oude en nieuwe bekenden gevoerd.

2009-03-22-03      2009-03-22-04
Piet verbaast zich nog steeds over de grote opkomst

Bij een afscheid horen toespraken met de mooie herinneringen en fraaie anecdotes. Het gezelschap onderbrak hun gezellige gesprekjes en verzamelde zich rondom de tafel, waar Piet en Lien een plekje hadden gevonden.

2009-03-22-08
de aandachtig luisterende schaatsvrienden en -vriendinnen

Zoon André opende de rij en memoreerde de kunst- en natuurijsbelevenissen van het hele gezin. Dat begon met de reisjes naar Deventer om via Utrecht, Leeuwarden en Den Haag op de Weissensee te belanden. Ook gaf hij zijn moeder Lien nog een dik verdiende pluim voor al haar steun en werk op de achtergrond. Daarna was het de beurt aan Hugo Vos, de voorzitter van Schaatsclub Gouda. Hij was in de archieven van de club gedoken en was de naam Van Oosten regelmatig tegengekomen. Piet stond vooral als animator en trainer van het jeugdschaatsen uitgebreid vermeld, terwijl zijn huidige plaats 275 op de Adelaarskalender van de club ook zeker genoemd diende te worden.

2009-03-22-07      2009-03-22-09
André en Hugo hebben de volle aandacht van Piet

Daarna heeft Hans namens de Mutsenclub het woord tot Piet gericht. Zijn adviezen waren erg waardevol gebleken bij de eerste boeking van de club voor de schaatstocht op de Weissensee. Indirect heeft Piet dus aan de wieg gestaan van De Mutsenclub. Als herinnering daaraan kreeg hij een houten schaatser, die getooid was met een mutsje in de clubkleuren. Bovendien werd hem door Nel een button opgespeld met de titel 'Muts van het jaar'. Piet heeft beloofd dat het geschenk of op de schoorsteenmantel of op zijn nachtkastje zal komem staan.

2009-03-22-10
Nel spelt hem de button op

De volgende spreker was Lau van der Lans, die de overeenkomsten van hem met Piet benadrukte. Het meest opvallende daarbij was dat beiden ooit op weg naar een elfstedentocht hun schaatsen waren vergeten. Bovendien nam Lau het stokje van oudste woensdagochtendschaatser van Piet over. De sprekersrij werd gesloten door Henk Bleichrodt, die een verzameling bijdragen van bijna alle aanwezigen aan Piet overhandigde. Hij had voor dit boekwerk met de vele mooie herinneringen zelf een of ander moeilijk Latijns woord maar het kwam erop neer dat een vriendenboek is.

2009-03-22-11      2009-03-22-12
Lau en Henk tijdens hun toespraak

Eindelijk kon Piet aan zijn dankwoordje beginnen. Volgens hem was het een voordeel dat hij van niets wist en dus niets had kunnen voorbereiden. Hij zou het kort houden maar dat weerhield hem er niet van om enige hilarische anecdotes uit zijn lange schaatscarrière naar voren te brengen. Zo kwam er een einde aan een gedenkwaardige ochtend.

2009-03-22-13
Piet bedankt het hele gezelschap voor hun - voor hem onverwachte - aanwezigheid

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina

2-8 maart 2009
Restaurant Week

                
Door een artikel in een van de vele huis-aan-huis bladen werden wij attent gemaakt op het bestaan van de Restaurant Week. Dit hield in dat je in Nederland in de eerste week van maart in 894 restaurants voor een gereduceerde prijs van een lunch of een diner kon genieten. Het diner bestond uit een drie-gangen-menu en dat kwam dan voor € 25,- per persoon op de rekening. Er kon alleen via internet gereserveerd worden. Wij kozen uit het ruime aanbod voor een oude bekende en bovendien de winnaar van de publieksprijs van vorig jaar (Bibelot in Waddinxveen) en twee voor ons nieuwe restaurants (Jean Marie in Gouda en Chique! in Alphen a/d Rijn). Tijdens ons bezoeken kwamen we erachter dat ieder restaurant er een eigen invulling aan had gegeven. We zullen onze ervaringen hieronder weergeven.

We begonnen onze culinaire trip op dinsdag bij Bibelot en werden door eigenaar Ton bij de ingang verwelkomd. Voor de Restaurant Week hadden Caroline en Ton de feestzaal speciaal als restaurantzaal ingericht. En zoals we van hen gewend zijn, was dat heel smaakvol uitgevoerd. De speciale menukaart gaf naast een vast voor- en nagerecht een keuze voor het hoofdgerecht tussen vlees en vis. Het menu was eventueel uit te breiden met een tussengerecht.
Als aperatief kozen we een mousserende rosé en bij de gerechten voor de huiswijn. De amuses bestonden deze keer uit een kaaskoekje met truffelmousse en een glaasje uiensoep. Het voorgerecht van gerookte zalm en gegrilde coquille werd heel apart onder een stolp opgediend. Hierdoor bleef de rook tot het laatst toe rondom het gerecht bewaard. Voor het hoofdgerecht had Maja voor de vis, Urkse zeeham en ik voor het vlees, speenbig gekozen. Chef-kok Bas kwam aan de tafel uitleggen dat de zeeham eigenlijk zeeduivel was maar dat op Urk het woord duivel een taboe is. Een minpuntje was de iets te dikke en harde korst om de vis. Het nagerecht was een combinatie van witte chocolade-bavarois, een bolletje ijs van bloedsinaasappel en Zwitserse room. Al met al hebben we volgens verwachting van een prima diner genoten.

Het tweede bezoek was op donderdag bij Jean Marie. Voor ons was dit een kennismaking met Marieke en Jan. De naam van dit restaurant was daarmee meteen verklaard. Zij hadden voor hun gasten een ruim keuzemenu en wel drie gerechten (vlees, vis en vegetarisch) voor het voor- en hoofdgerecht en twee stuks voor het nagerecht. Ook hier kon de maaltijd met een tussengerecht worden uitgebreid.
Naast ons gebruikelijk aperatief van witte wijn en rode port hebben we gebruik gemaakt van het wijnarrangement. Dit kwam vooral door de indeling in twee, drie of vier glazen. Als amuse werd een glaasje met ham-mousse en groentepartjes geserveerd. Bij het voorgerecht hebben we beiden van de huisgerookte zalm genoten. We wisten al van de eigen rokerij af door de informatie op hun website. Bovendien hadden we vanaf ons tafeltje uitzicht op een op de muur geschilderde handleiding voor het roken van verse zalm. Intussen hadden we hernieuwd kennisgemaakt met Manon. We hadden haar jaren geleden ontmoet bij een etentje bij Kaagjesland ter gelegenheid van het afscheid van mijn werkzame leven. Ze was destijds aan het einde van een stageperiode en ze heeft zich sindsdien ontwikkeld tot een geroutineerde en charmante gastvrouw. Eigenaresse Marieke drukte de waardering voor haar als volgt uit: "Die mag hier nooit meer weg !". Als hoofdgerecht kreeg Maja gegrilde griet, terwijl ik gekozen had voor een hertenbiefstukje. Ook bij ons nagerecht kregen we allebei een verschillend gerecht voorgezet. Maja had een kaasselectie en ik kreeg een huisgemaakte tiramisu. Na onze kennismaking zullen we hier zeker nog wel een keertje terugkomen voor een avondje uit.

We sloten onze culinaire tour op vrijdag af bij Chique. Michelle en Roy zwaaien sinds kort hier de scepter en hadden gekozen voor drie vaste gangen op hun menukaart. Het aanvullende tussengerecht kon ook hier bijbesteld worden. Tijdens de Restaurant Week werd een glaasje Kir als aperatief aangeboden. Het wijnarrangement kon ook per glas worden besteld en daar hebben we bij ons voor- en hoofdgerecht gebruik van gemaakt. Het restaurant is voorzien van een open keuken, waardoor de keukenbrigade zichtbaar deel uitmaakt van het geheel. De amuse bestond uit een stukje ossenhaas op de alom bekende gebogen amuselepel. Het voorgerecht was een goedsmakende maar eenvoudige salade. Als hoofdgerecht werd een kalfsmedaillon geserveerd, terwijl het nagerecht uit een bavarois van witte en pure chocolade bestond. Tijdens het diner speelde een pianist live muziek. We vonden dat mede door de muziekkeuze niet echt nodig. Dat gevoel werd bovendien versterkt door de rumoerigheid in het restaurant. De dicht op elkaar staande tafels bleken een gevolg van de grote belangstelling voor de Restaurant Week, zo vertelde de gastvrouw aan het einde van de avond. Ze stipte ook nog aan dat er gezocht werd naar een oplossing om het geluid in het restaurant enigszins te dempen. We zijn vast van plan om een keertje te gaan kijken of en hoe dat gelukt is.

Onderdeel van het boeken via een gemeenschappelijke internet-site was de vraag om de bezochte restaurants van een beoordeling te voorzien om een publieksprijs voor deze aflevering vast te kunnen stellen. Maja en ik hebben dat onafhankelijk van elkaar gedaan maar we kwamen wel tot een unanieme uitslag. We hebben in alle drie restaurants prima gegeten maar met een minimaal verschil is bij ons Jean Marie als eerste geëindigd voor Bibelot. Chique bleef hier nog wat bij achter, maar er liggen - gezien de korte tijd van hun bestaan - voor de toekomst zeker nog mogelijkheden.

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina