23-26 februari 2010
De Vlegge in Sibculo

In de voorjaarsvakantie had Rianne een ruime luxe bungalow in het park De Vlegge in Sibculo gehuurd. Vanaf vrijdag was ze er samen met Ben geweest maaar die moest voor zijn werk op maandag weer terug. Ze had ons gevraagd of wij haar een paar dagen gezelschap wilden houden en dus vertrokken wij op dinsdag richting Twente. Rond lunchtijd arriveerden we bij Rianne en na de lunch zijn we naar de Engbertsdijksvenen gereden voor een multi en een earthcache. De route van de multi was gelijk aan de wandeling, die Rianne en Ben op zondag hadden gelopen, al was het nu in tegengestelde richting.

2010-02-23-01
glibberen over de bevroren sneeuwpaden

2010-02-23-02
het ijs is letterlijk gebroken

Het gebied bestaat uit een van de weinige stukken originele hoogveen in Nederland. De vragen van de earthcache hadden dan ook betrekking op het ontstaan en behoud van het hoogveen. Op de diverse infoborden langs de route hebben we de antwoorden verzameld.

2010-02-23-03
Rianne en George bekijken het infobord bij de Pluus

2010-02-23-04
George logt en Rianne leest de cache-aankondiging

Na het vinden van de box van de multi zijn we naar Westerhaar gereden om boodschappen te doen. Dat wil zeggen Maja en Rianne zijn naar de supermarkt gegaan en ik ben intussen naar een voortuincache in de buurt gaan zoeken. We hebben in de bungalow gegeten. Daarna hebben we naar het schaatsen op de Olympische Spelen gekeken. Het was de avond van de verkeerde wissel van Sven op de tien kilometer na de foutieve aanwijzing van Gerard Kemkers.
Op woensdag hadden de dames een bezoek aan een sauna in Zuidwolde gepland. Ik heb ze daar afgezet en ben daarna een aantal caches in de omgeving gaan doen. Bij eentje was het logrolletje veranderd in een drijfnatte prop papier. Ik heb nog geprobeerd om de blaadjes te drogen door ze in de warme luchtstroom in de auto te houden maar er was geen beginnen aan.

2010-02-24-01
het drogen van de logrol mislukte

Bij een andere cache ontmoette ik een medecacher uit Harlingen. Na het gebruikelijke geo-praatje kwam ik hem bij een volgende box weer tegen. Tijdens een multi door het Schotterveld rond de veenplas Het Zwarte Gat kon ik op de plas ondanks de dooi nog duidelijk de baan terugzien, die langs de oever voor het schaatsen was geveegd.

2010-02-24-02
de geveegde baan op Het Zwarte Gat is nog te zien

Aan het einde van de middag heb ik Maja en Rianne weer opgehaald en zijn we voor ons diner de weg overgestoken naar Buitenherberg Ter Linde. Daar hadden we een paar jaar geleden al eens gegeten tijdens een fietsuitje met Ria en Gerrit. Onze herinnering aan een goede maaltijd werd volkomen bewaarheid.
Het begon op donderdag niet echt goed. Een druilerige morgen, die door Maja en Rianne werd benut met een bezoek aan de inpandige sauna. Verder hebben we wat gelezen en een spelletje met een soort tweedimensionaal pyramide-bouwen met kaarten gedaan. Rond de lunchtijd begon het op te klaren. Maja en ik zijn naar Vriezenveen gereden. Daar waren verschillende dorpscaches maar bij de eerste hadden we meteen een probleem. Een lange zoektocht leverde geen vondst op maar de cachelegger had er wel een sticker met zijn telefoonnummer achtergelaten. Uiteindelijk heb ik hem maar gebeld en hij gaf een duidelijke aanwijzing. Zijn cache bleek een heel smalle magnetische strook te zijn, die tussen een steen en een ijzeren band zat. Al heb je nog zo veel caches gevonden, er zijn toch elke keer weer verrassingen met betrekking tot originele bergplaatsen.

2010-02-25-01
de verrassende magnetische cache

De laatste cache van de dag was vlak bij het bungalowpark. Hier was het een brievenbus, waarvan het sleuteltje aan een hangslotje zat. Inderdaad dubbel beveiligd maar met de juiste code was het een eitje.

2010-02-25-02
even in de juiste stand draaien

Het idee voor ons avondeten was een bezoek aan een Chinees restaurant in Vriezenveen. Bij aankomst was het echter geen enkele andere gast en dus zijn we doorgereden naar Bistro De Koebrugge. Hier kregen we verrassend flinke porties van een redelijk goede kwaliteit. In de bungalow hebben we naar het begin van de drie kilometer voor de vrouwen gekeken maar de Nederlandse dames Elma en Jorien konden geen potten breken. We hebben het einde dan ook niet afgewacht.
Vrijdagmorgen hebben we de auto ingeladen en na het uitchecken hadden we een rustige terugreis. Als gevolg van het regenachtige weer zijn we in één keer doorgereden en hebben we de stop voor een wandeling maar overgeslagen. Rond het middaguur hebben we Rianne in Gouda afgezet en zo waren we zelf in het begin van de middag weer thuis.

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina

17 februari 2010
Giethoornse Dorpentocht

Op waarschijnlijk de laatste dag, dat er toertochten op natuurijs werden georganiseerd, ben ik samen met Hans, Henk en Mieke nogmaals naar de kop van Overijssel gereden. In Giethoorn en Wanneperveen was door de gezamenlijke ijsclubs een tocht van 20 kilometer uitgezet. In verband met de ijscondities kon er alleen aan de oostkant van Giethoorn gereden worden. Om 07:45 uur haalde Mieke mij als laatste op en na wat oponthoud door de files op de A12 waren we om ongeveer 10:15 uur in Giethoorn. Bij het clubgebouw van de ijsclub was het parkeren uitstekend geregeld en konden we al snel onze startkaarten aanschaffen.

2010-02-17-01
de route van de Giethoornse Dorpentocht

Wij zijn begonnen op het Molengat en kwamen dus al snel op het heen-en-weer-stuk tussen kilometer 1,5 en 3,5. Daar was de ijskwaliteit door de aangevroren sneeuw niet optimaal. Eenmaal op de Bovenwijde aangekomen, ging het meteen een stuk beter. Veel delen met zwart ijs en een behoorlijk brede baan nodigden uit tot een heerlijk stukje doorschaatsen.

2010-02-17-03
goed ijs op de Bovenwijde

De route naar Wanneperveen ging langs fraaie rietvelden maar wel over smallere sloten. Daar was het echt oppassen geblazen door de vele gedeelten met opgevroren sneeuwijs. Vooral het stuk voorbij de stempelpost in Wanneperveen moest voorzichtig afgelegd worden. Weer terug op het meer ging het heel wat beter. Bij het begin van de heen-en-weer-baan was er aardige schaatster bereid om de traditionele groepsfoto te maken.

2010-02-17-05
Henk, Mieke, George en Hans

Halverwege kwamen we Harrie tegen, enige weken geleden nog onze gast aan tafel in Gasthof Weissensee. Hij was met een paar schaatsvrienden in de eerste omloop. Na even bijgepraat te hebben, passeeerden een stukje verder de Donderse Goeie Wim en Wiljan. Wim toonde hoe hij er elke keer weer in slaagt om foto's van rijdende schaatsers te maken en op zijn weblog te plaatsen. Hans heeft van dichtbij de kunst afgekeken en het later ook maar eens geprobeerd.

2010-02-17-14
Hans kijkt hoe Wim achteruit fotografeert . . .

2010-02-17-09
. . . en past het met goed gevolg zelf toe onder een typisch Giethoorns bruggetje

Na de eerste ronde hebben een korte lunchpauze ingelast. In ons tweede rondje werden de smalle stukken steeds slechter. Er kwam veel water op de baan en voorzichtig blijven was de boodschap. Wel kregen we het idee dat we beter met de minder gedeelten overweg konden. Waarschijnlijk een stukje gewenning of de routine bij het passeren van de kwalsterstukken. Naast de aandacht voor de ijstoestand hadden we zelfs gelegenheid om van de omgeving te genieten.

2010-02-17-11
tussen de rietkragen

We werden nog door een cameraploeg van RTV Oost gefilmd maar voor zover ik na kan gaan, komen we niet in hun uur-journaals voor. Om dat te compenseren, waagde Hans zich aan een volgende experiment met zijn camera. Hij transformeerde zich in een combinatie van Steven Spielberg en Jan de Bont. Hij nam zowel de regie als de opname voor zijn rekening van een film over het gedeelte in Giethoorn-Noord met de karakteristieke bruggetjes. Ik heb het resultaat alleen op de display van zijn camera gezien maar dat zag er al veelbelovend uit. Na de tweede ronde zijn we, mede in verband met de verslechterende ijskwaliteit, gestopt en hebben we in het clubgebouw een heerlijk kopje erwtensoep genomen.
Al met al was dit een mooi einde van deze natuurijs-periode, die zaterdag a.s. misschien nog een afsluiting krijgt op FlevOnice.

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina

14 februari 2010
Blokzijler Merentocht

Na twee andere maar ook zeer gezellige afspraken kon ik nu wel ingaan op de uitnodiging om met de Mutsen een toertocht in Blokzijl te gaan rijden. Hans, Nel en Henk hadden hier afgelopen vrijdag al gereden en ze wilden Gerda en mijnpersoontje ook in de gelegenheid stellen om deze tocht op onze lijst te kunen plaatsen. Even na 08:00 uur vertrokken we naar de kop van Overijssel. Het sneeuwde heel licht maar dat ging gelukkig over toen we Flevoland binnenreden. De organisatie in Blokzijl functioneerde perfect. Het parkeren op de nabijgelegen weilanden was uitstekend geregeld (en zoals achteraf bleek: gratis) en de verkoop van startkaarten verliep uiterst soepel. Om ongeveer 10:30 uur begonnen we aan de Blokzijler Merentocht. Volgens de drie ervaren Mutsen was het nu een stuk drukker dan vrijdag. Dat werd vooral veroorzaakt door de grote toeloop van spijkerbroekenschaatsers (term geleend van Alfred Knikker) en zondagsrijders. Dubbel storend waren in deze beeldspraak de zondagsrijders in spijkerbroek, die soms met de hele groep breeduit de baan bezetten en weinig of geen plaats overlieten voor de wat snellere schaatsers.
De route ging vanaf Blokzijl over het Noorderdiep en de Valsche Trog naar het Giethoornsche Meer. Op het meer waren een paar flinke lussen uitgezet en daar was het ijs al een stuk beter dan op de vaarten. En de ijsconditie op de vaarten viel dan nog ontzettend mee vergeleken met die op de smallere sloten richting Dwarsgracht. Daar zaten echt slechte stukken tussen met ook nog een kluunstuk. Na de stempelpost in Dwarsgracht ging de tocht verder om de Otterskooi heen naar de Thijssengracht. Aan het einde van deze vaart was de tweede stempelpost en daarna ging het via een mooie baan over het Giethoornsche Meer weer richting Blokzijl.

2010-02-14-01
een groepsfoto op het Giethoornsche Meer

Na de eerste omloop hebben we een koffiepauze ingelast. In het tweede rondje ging het wat gemakkelijker mede omdat we meer voorbereid waren op de drukte en de conditie van het ijs. Lekker doorschaatsen op de betere stukken en wat voorzichtiger op de mindere gedeelten. In de derde ronde zagen Gerda en Hans op de weg langs de Thijssengracht Barbara wandelen en we leidden daaruit af dat Anton ook bezig was met de tocht. Bij de tweede stempelpost was er een vriendelijke schaatster bereid om ons nog een keer op de plaat te zetten. Al moest ze daarvoor wel de drukte trotseren bij het oversteken van de baan.

2010-02-14-03
de Mutsen poseren nog een keer voor een groepsfoto

Op het stukje tussen de plaats, waar onze tassen stonden en het Noorderdiep kwamen we vlak langs het appartementencomplex van de familie Westerhof (zie bij Links). De eerste keren dat we er passeerden, was er niemand te zien. Toen we na onze laatste ronde terugreden naar onze tassen, stond er wel iemand voor het raam. Tijdens het korte praatje met eigenaresse Alie heb ik haar kunnen herinneren aan onze bezoeken van enige jaren geleden.
Terug in de zaal bij het startpunt bleek dat Anton inderdaad de tocht had gereden. Bovendien werd ik bij binnenkomst aangesproken door mijn sportieve nicht Leny. Cees was ook bezig met de Blokzijler Merentocht en zij had een stuk langs het parcours gewandeld. We hebben uiteraard nog even wat laatste familienieuwtjes uitgewisseld. Na het in ontvangst nemen van de wat simpele medaille (geen vermelding van datum en/of afstand), werden we door Nel getrakteerd op een rondje erwtensoep.
Intussen heb ik uit een interview met een van de organisatoren in een soort Uitzending gemist van RTV Oost begrepen dat de lengte van de uitgezette baan 17 kilometer was. Onze drie ronden waren dus goed voor ruim 50 kilometer.
Ik wil afsluiten met het aandachtspunt van de dag. Bij een toiletbezoek trok Hans de rits van zijn schaatsbroek kapot. Dat werd met behulp van de na de vele toertochten ruimschoots aanwezige veiligheidsspelden enigszins verholpen. Bij het maken van de foto's moesten we echter Hans er elke keer wel op attenderen dat hij zijn schaatsjack zo ver mogelijk naar beneden moest trekken als camouflage voor zijn gerepareerde rits. De aandachtige kijker zal het misschien al opgevallen zijn, maar het is niet altijd even goed gelukt.

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina
>

12 en 13 februari 2010
Genieten van een waardeloze cache

De titel heeft een behoorlijke tegenstrijdigheid, die later in mijn blog verklaard zal worden. Het begon voor mij op 29 december 2009, toen Maja en ik het doosje van de Shit cache (log nummer 2280) op een alternatieve manier hebben gevonden. We hebben toen kennis gemaakt met de jonge cachemaakster Sanne en haar familieleden. Vader Arjen stuurde enige tijd daarna een uitnodiging om met een groep cachers een bijzondere nachtcache in de bossen bij Nunspeet te gaan doen. Deze cache heeft als naam Waardeloos en er zijn nogal wat voorwaarden aan verbonden om eraan te mogen beginnen. Bovendien laat cache-eigenaar Phoenix-Night duidelijk uitkomen dat er niet lovend over zijn creatie hoeft te worden geschreven. In de logs wordt het woord 'waardeloos' dan ook veelvuldig gebruikt. En zo ook in deze blog.
De uiteindelijk waardeloze nachtploeg bestond uit Arjen (LARS Hakker), Edwin en Diane (samen Team Castellum), Elwin (Axel-F), Eric (Team Knossos), Koos (Team Brick), Martin (Veldfles) en mijnpersoontje (Loze Jorry). Op 5 februari was er in huize Hakker een kennismakings- en voorbereidingsbijeenkomst, waarin meteen een takenverdeling over de mee te nemen attributen werd vastgesteld.
Donderdagavond was er alom verbazing bij mijn schaatsvrienden en vriendinnen dat ik op vrijdag niet mee zou gaan naar Blokzijl voor een mooie toertocht. Maar ik denk wel dat het lichaam zou gaan protesteren bij twee inspannende evenementen op één dag. Bovendien zou het heel moeilijk worden om het tijdplaatje kloppend te krijgen want op vrijdagmiddag was het al om 16:00 uur verzamelen geblazen. Op dat tijdstip vertrokken uit Alphen twee auto's met acht redelijk dik ingepakte personen. Eerst werd in Nunspeet bij restaurant Peking de inwendige mens versterkt en om 19:00 uur stond het gezelschap gepakt en gezakt klaar voor de nachtelijke tocht.

2010-02-12-02
goed gemutst en klaar voor het waardeloze vertrek

De groep was uitgerust met een geweldige partij zaklampen en schijnwerpers. Van alles aan licht was aanwezig: vertestralers, dieptestralers, breedetestralers, LED-lampen, hoofdlampen, wit licht, blauw licht, te veel om op te noemen. Door deze mega verlichting veranderden de normaal vrijwel onzichtbare refelectoren in een lint van wegwijzers langs de bospaden in het Zandenbos. De sneeuw zorgde bovendien voor een feeëriek decor. Binnen de groep ontstond al snel een natuurlijke en automatische rolverdeling. Ik zal je niet vermoeien met het noemen van de namen en de bijbehorende waardeloze vaardigheden maar je kunt rustig van mij aannemen dat het perfect verliep en iedereen zijn of haar steentje heeft bijgedragen. Om spoiler-redenen kan ik ook de bijzondere waypoint-constructies niet beschrijven maar daar waren verschillende hoogstandjes bij. De cachelegger had nadrukkelijk de wens geuit dat hij zo nu en dan telefonisch van onze vorderingen op de hoogte gehouden wilde worden. Uit zijn antwoorden konden we afleiden dat we prima bezig waren. De vooral cryptische aanwijzingen bij de waypoints zorgden voor inhoudelijk waardeloze discussies met meestal al snel het juiste antwoord. De punten waren daardoor goed te vinden langs de slingerende en soms spiegelgladde route door het bos. Later op de avond kwamen de verschillende sms-jes binnen van meelevende medecachers met voornamelijk waardeloze vragen over het verloop van de tocht. Kort na middernacht kwamen we op de eindlocatie, waar na een flinke zoektocht het bevrijdende: "Ik heb hem" door de nachtelijke stilte klonk.
Terug op de parkeerplaats werd deze uitermate goed geslaagde avond en nacht besloten met een welverdiend waardeloos glaasje champagne.

2010-02-12-06
de motorkap als serveertafel

Gegrepen door het nachtcache-virus werden er meteen plannen gesmeed voor een herhaling in de herfst. Ik kan mijn medecachers geruststellen. De voorbereiding voor een uitdagend vervolg is al gestart en de eerste waardeloze horde is genomen.

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina