19-26 februari 2011
Een bewogen week

2011-02-19-01
Annie van der Loos - van Koppen

We hadden dit al enige dagen aan zien komen maar toch kwam het telefoontje aan het einde van de nacht van vrijdag op zaterdag nog onverwacht. Mijn moeder was er slecht aan toe en volgens de verpleging in de Witte Brug naderde het einde van haar leven. Na het waarschuwen van Kitty en Elma zijn we naar Poeldijk gereden. Daar was het inderdaad duidelijk dat haar aardse einde nabij was. Ze herkende ons niet meer en uiteindelijk is ze om 07:15 uur vredig en kalm ingeslapen. Mijn zaterdag kreeg daarmee plotseling een totaal andere invulling. Er moesten allerlei zaken in gang gezet worden. Haar uitvaart regelen was de eerste prioriteit. Marcel Scheffers van Lupine uitvaartverzorging uit Poeldijk kwam aan het einde van de ochtend om de mogelijkheden te bespreken. In verband met de vakantie van een van de famileleden hadden we de wens om de plechtigheid op de zaterdag een week later plaats te laten vinden. Dat was geen enkel probleem en dus konden we ons richten op het samenstellen van de rouwkaart. Geïnspireerd door de icoontjes op de websites van onze familietakken, te weten een melkbus en een bos druiven, hebben we deze symbolen op de kaart terug laten komen.

2011-02-20-01
de voorkant van de rouwkaart

De melkbus refereert in dit geval aan het beroep van melkboer van haar vader Jan van Koppen en de druivenbos symboliseert haar huwelijk met een tuinder.
De volgende dagen hebben we ons vooral bezig gehouden met het verzendklaar maken van de enveloppen, het uitzoeken van een mooie foto van mijn moeder, een begin maken met het opruimen van haar kamer en de voorbereiding van de kerkdienst. Toevallig was pastor Ronald Dits tijdens haar ziekbed op bezoek geweest bij mijn moeder en zo was zij tijdens het uitwisselen van de gegevens over de liturgie geen vreemde voor hem.
Voor het bloemstuk op haar kist bracht een van ons een bijzonder idee naar voren. In het bloemstuk werden veertien bloemen verwerkt van dezelfde kleur. Het waren echter verschillende bloemsoorten in de verdeling zes-zes-twee om de aantallen van onze generaties in beeld te brengen.

2011-02-22-02
het bloemstuk

2011-02-22-01
de foto en het bloemstuk

Tijdens het opruimen van haar kamer was er een opmerkelijk en emotioneel moment. We vonden in een blikken doosje drie stukjes papier. Daarop stond een in haar eigen handschrift geschreven versie van een bestaand gedicht over 'alleen zijn'. We hebben meteen besloten om het gedicht in de kerk voor te lezen.

                                    ALLEEN ZIJN

                        Alleen zijn, betekent niet wachten.
                        Alleen zijn, betekent geen straf.
                        Alleen zijn met mooie gedachten.
                        Gedachten neemt niemand je af.

                        Alleen zijn zo stil in je kamer,
                        de dingen vertrouwd om je heen.
                        Alleen met een rustig geweten,
                        dan ben je heus niet alleen.

                        Te denken aan dingen van vroeger,
                        van alles dat kwam en dat ging.
                        Heel stilletjes alleen in je kamer,
                        met een goede herinnering.

                        Zo was het alleen zijn te dragen.
                        Wie zich zo verzoent met zijn lot,
                        klaagt niet over eenzame dagen,
                        maar wacht met vertrouwen op God.

De kerkdienst op zaterdag verliep geheel volgens verwachting, waarna we naar crematorium Ockenburg zijn gereden. Tijdens de plechtigheid werd de door ons drieën gekozen muziek afgewisseld met het 'In Memoriam' en het gedicht 'Afscheid nemen'. Daarna hebben we op informele wijze de condoleances van de aanwezigen in ontvangst kunnen nemen. De hartverwarmende reacties hebben mij, Maja en de rest van de directe familie veel goedgedaan.
Ik wil besluiten met wat dankwoorden. In de eerste plaats het personeel van de Witte Brug voor hun liefdevolle verzorging van mijn moeder, daarnaast pastor Ronald Dits voor het leiden van de kerkdienst, Marcel en Peter van Lupine uitvaartverzorging voor alle inspanningen maar vooral het begeleiden van de plechtigheid in het crematorium en verder iedereen, die de moeite heeft genomen om met ons afscheid te nemen van onze moeder en oma, op welke manier dan ook.
Aan het einde van de dag was er een verrassing voor de dames van de nu oudste generatie. Uit het bloemstuk op de kist van mijn moeder waren drie bloemstukjes in elkaar gezet waarin de gekleurde bloemen waren verwerkt, die onze generaties symboliseerden.

2011-02-26-01
de symbolen uit het bloemstuk

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina

5-9 februari 2011
Schaatsen op de Reschensee

Eerst even wat algemene informatie. De Reschensee (Lago di Resia) is sinds 1950 een stuwmeer in het uiterste noorden van Italië vlak bij het drielandenpunt Italië-Oostenrijk-Zwitserland. De bewoners van de streek voelen zich geen Italianen maar spreken zelf van Süd-Tirolers met een grote verwantschap aan Oostenrijk. De voertaal is dan ook Duits. Het meer is ongeveer zes kilometer lang en ligt op 1520 meter. De Reschensee is vooral bekend door de vroegere kerktoren van Graun die na het onder water zetten van het voormalige dorp is blijven staan en nu nog steeds uit het meer oprijst.
Begin vorig jaar ontdekten een paar oud-bestuursleden van de Weissensee-organisatie de mogelijkheid om hier te schaatsen. In samenwerking met de mensen van de gemeente Graun im Vinschgau werden hier voor het eerst op Italiaanse bodem twee toertochten gereden. De uitvoering is in de praktijk gelijk aan die van de Weissensee. Startprocedure, verzorgingsposten, doorkomsttijden via een transponder, het komt de ervaren schaatser heel vertrouwd voor.
Meteen na het bekend worden van deze nieuwe uitdaging is het bij ons gaan kriebelen om hierbij te kunnen zijn. We zijn dan ook aan het einde van de Weissensee-week doorgereden naar de Reschensee. We hebben op die rit Henk Bleichrodt meegenomen, die ook het begin van dit evenement wilde meemaken. Tijdens deze voornamelijk rustige autorit hebben we bij een koffiestop een nieuwe kant van hem leren kennen. Als een jonge onbezonnen hond worstelde hij zich naar de voet van een ijsfontein om daar triomfantelijk op het ijs te gaan zitten. Bij de lunchstop hebben we getracht hem de beginselen van het fenomeen geocachen bij te brengen. We hebben er nu een cachedoosje gevonden dat net herplaatst was nadat het kokertje in mei geripped bleek. In Reschen hebben we Henk bij zijn Frühstückpension afgeleverd en we hebben zelf ingecheckt bij Hotel Am Reschensee. We bleken een kamer aan de voorkant te hebben met een geweldig uitzicht over het meer. Na ons avondeten hebben we een verkenningsrondje door het dorp gelopen en meteen kwamen we de eerste bekenden al tegen.
Het ontbijt was niet al te uitgebreid. Daarna ben ik het ijs van de Reschensee gaan verkennen. Meteen buiten het hotel kwam ik al enige bekenden tegen, namelijk Jan van Schie uit Delft met zijn broer en hun vrouwen. De zwarte ijsplaat zelf is heel erg hobbelig maar de baan is geschaafd en daardoor super glad. Het is net of het waterpeil na het begin van de vorst een paar meter is gezakt, want langs de oever ligt een aflopende laag bomijs met een dikte van zo'n 20 tot 30 centimeter. Ik heb twee ronden gereden en vooral de wind zal de tocht moeilijk maken. Na het douchen zijn Maja en ik over het ijs naar de tent gelopen. De hoge temperatuur zorgde ervoor dat de stukken op de wal wel al erg modderig werden maar dat het ijs wonderwel behoorlijk goed (lees hard) bleef. Volgens zeggen komt dat door de koude-uitstraling van de ijslaag met een dikte van ruim 60 centimeter. In de tent hebben we wat gegeten en een praatje gemaakt met de diverse bekenden, zoals Philip, Gerda, Rinus, Wiebe en Gerrie. Ook heb ik meteen mijn startnummer opgehaald. De transponder was van hetzelfde bedrijf als op de Weissensee. Daarna zijn we over de straat naar het dorp gelopen. Op het balkon was het intussen zo warm dat ik in mijn blote bast heb zitten zonnen. Maja is naar de infrarood cabine geweest en ik heb zitten lezen. We kregen een speciaal candle light diner en dat was uitstekend verzorgd. Minpuntje was dat we ondanks nadrukkelijk aandringen geen karafje gewoon water konden krijgen.
Een rustige voorbereidingsdag. Ik heb een toeristisch rondje gereden. Dat hield in dat ik onderweg wat foto's heb genomen. Daarna zijn we met de auto naar Graun gereden om het zijdal Langtaufers in te rijden. Schitterende plaatjes gezien en geschoten van de waterstroom, die zich onder en langs het ijs een weg zocht. We hebben in Graun op een terras in de zon zitten lunchen. Bij de rijdersbijeenkomst was de informatie een goede kopie van die van vorige week. Op de terugweg liep Henk met me mee. Hij heeft meteen bij ons hotel gevraagd of hij daar kon eten. Na het bevestigend antwoord hadden we die avond dus een gast aan tafel. We kregen een absoluut grote verrassing te verwerken toen Werner Koch de eetzaal kwam binnenlopen. Het was puur toeval dat hij in hetzelfde hotel logeerde. Hij bleek op doorreis naar Zürich en gebruikte deze tussenstop om de volgende morgen ook even een kijkje bij de tocht te nemen.
De dag van de toertocht begon met het bekende ritueel. Vroeg op en in schaatskledij naar het ontbijt. Daarna naar het ijs om met iets meer dan 100 man en vrouw te starten. De wind stond in de lengterichting over het meer en was behoorlijk fors. In de eerste ronde van 12,5 kilometer kon ik nog even aanklampen bij een paar lotgenoten maar verder heb ik alles in mijn eentje gereden. Het stuk met wind tegen leek elke keer weer zwaarder te worden. Was mijn conditie zo aan het verzwakken of was de wind in de loop van de dag toch flink aangewakkerd? Rond 10:00 uur kwam Maja op het ijs en heeft op een punt bij de kerktoren ongeveer iedereen op de plaat gezet. Na 75 kilometer kreeg ik het steeds moeilijker en was het me duidelijk dat de bonus er vandaag niet inzat. Om 13.15 uur had ik er 100 kilometer in 06:14:07.5 uur opzitten en ben ik moe maar voldaan gestopt. Het was een bijzondere ervaring om met zo weinig schaatsers rond te rijden, terwijl de aanhang ook al niet ruim vertegenwoordigd was. Op de kamer bleek Maja na een telefonische check nog op het ijs te lopen. We hebben haar foto's op de laptop gezet en aan de in het hotel logerende schaatsers laten zien. Erg enthousiaste reacties zorgden voor een uitwisseling van e-mail adressen en de overname van de foto's op een andere laptop. In het hotel was er een diner met als thema Bella Italia. Het zag er niet alleen heel fraai opgemaakt uit maar smaakte ook prima. Aan het einde van ons diner kwam Henk afscheid nemen. Hij zou namelijk nog een dag langer blijven. We zijn nog even naar de feesttent gereden, maar daar was weinig belangstelling. Een pluspunt was wel dat hier de muziek niet zo knetterhard stond vergeleken met het blarenbal van de vorige week.
Voor onze terugreis hadden we het idee om ergens onderweg te overnachten. We zijn dan ook in alle rust uit Reschen vertrokken en hebben onderweg tijdens de verschillende rustpauzes nog vijf caches gevonden. Bij Frankfurt gaf de Nüvi na het intikken van het thuisadres een aankomsttijd van 21:30 uur aan. We hebben toen besloten om door te rijden en na een hapje in de Raststätte bij Hünxe waren om 21:50 uur weer in Boskoop.
Mijn verwachting na deze kennismaking komt erop neer dat een vervolg wel eens succesvol zal kunnen zijn. Nu was het door de geringe hoeveelheid aanmeldingen nogal sfeerloos, maar volgens de opmerkingen van de aanwezige schaatsers kwam dit voornamelijk door het late tijdstip waarop het bij de meesten bekend werd. De aanwezigheid in de onmiddellijke nabijheid van volop skipistes zal voor vele belangstellenden een pré zijn. Mijn eerste indruk over dit evenement wordt natuurlijk wel beïnvloed door het schitterende weer, al hebben we daar nu uiteraard wel met volle teugen van genoten.
Een selectie van onze foto's is te zien door op onderstaande karakteristieke foto te klikken.


Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina