27 augustus - 4 september 2012
Restaurant Week

 

De Restaurant Week was dit jaar eigenlijk een negendaagse happening. Wij hebben er twee avonden van uitgekozen voor een hernieuwde en geheel nieuwe kennismaking.
We begonnen op dinsdag door samen naar 't Baarsje op de grens tussen Waddinxveen en Reeuwijk te gaan. Daar waren we al lange tijd niet meer geweest maar het is ons uitstekend bevallen. Er was door hen dit jaar gekozen voor een verrassingsmenu met eventueel een uitbreiding met een tussengerecht. Zo'n menu vinden wij altijd al een leuk concept en we hebben de vierde gang erbij besteld. Bovendien werd Maja op haar wenken bediend als liefhebster van amuses. Bij ons aperitief werden we drie keer verrast met een amuse, waarbij het kroketje van geitenkaas het meest in de smaak viel. Het voorgerecht was een zalmtartaartje met een in bierbeslag gefrituurde gamba. Het smaakte erg lekker maar werd nog overtroffen door het tussengerecht. Dat was een vol-au-vent oftewel een vleespasteitje, dat bovendien bedekt was met Hollandse garnaaltjes. Het hoofdgerecht was eeen kalfslende, die heel apart in drie stukjes werd geserveerd. Het toetje tenslotte bestond uit een nogaparfait, waarbij we vooraf heel verrassend om de smaak te neutraliseren een kleine ijslolly van rode en tropische vruchten kregen. Dit alles werd omlijst met een BOB-arrangement van toepasselijke wijnen.
Op vrijdag zouden we met Rianne en Ben naar Kasteel Woerden gaan. Joris was die dag echter niet zo lekker en Rianne wilde haar oppas daar niet mee opzadelen. Zij haakten dus af maar Ria en Gerrit werden al snel bereid gevonden om in te vallen. Ook in Woerden was er sprake van een verrassingsmenu en ook hier hebben we het tussengerecht toegevoegd. De amuse bij het aperitief werd heel apart op een klein leisteentje opgediend. Het voorgerecht was makreel op brood gebakken. Het tussengerecht bestond uit aardappelsoep, die aan tafel werd ingeschonken, met een stukje zalmforel erin. Het totaal was een beetje vlak, niet spannend genoeg maar wel verrassend: het was een koude soep. Het hoofdgerecht was een mooi stukje jodenhaas met iets te veel saus maar het geheel smaakte wel. Het beste was echter voor het dessert bewaard, crme anglaise met eiwitschuim en een paar kleine bolletjes olijfijs. De geserveerde wijnen in het BOB-arrangement pasten prima bij de gerechten. Een amusant voorval was er tijdens de nababbel van de jonge ober, die ons de hele avond op een uitstekende wijze had verzorgd. Het bleek dat hij uit Alphen kwam en bij Nick, een oud-collega van Maja en Ria, in de klas had gezeten. Ook hier gold weer eens: het wereldje is klein.
Voor het toekennen van de punten voor de Restaurant Week waren Maja en ik het al vlot eens. De restaurants ontliepen elkaar niet zo veel maar uiteindelijk kreeg 't Baarsje eenderde puntje meer dan Kasteel Woerden.

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina

20 - 23 augustus 2012
Een uitstapje naar Zeeuws-Vlaanderen

Na de drukke weken met het bezoek van de Canadezen en het gebeuren met Hans wilden we er een paar dagen tussenuit. De keuze viel op Zeeuws-Vlaanderen omdat dat nog een soort van witte vlek voor ons was. Maja vond een B&B in Philippine. Om ongeveer 10:30 uur zijn we maandagmorgen vertrokken en na een rustige rit kwamen we om ongeveer 12:30 uur in Philippine aan. We hebben daar eerst geluncht en daarna hebben we een multi door het dorp gelopen. Wij, niet-Zeeuwen, denken dat Yerseke de mosselstad is maar vooral voor de Belgen is dat Philippine. In dit dorp met ongeveer 2.200 inwoners zijn dan ook acht restaurants te vinden, die allemaal mosselen als belangrijkste gerecht op hun kaart hebben staan. Mosselstad was dan ook de naam van de multi en volgens de tekst zou het doosje zo'n twee kilometer buiten het dorp liggen. Dat klopte met onze berekening en het zoeken van het doosje hebben we maar voor de volgende dag bewaard. Bij de B&B werden we hartelijk door Joop ontvangen en hij maakte ons meteen wegwijs. Het was een apart huisje met een eigen ingang en het werd van het woonhuis gescheiden door een groot overdekt terras. Daar bevindt zich een ruim keukenblok, een grote eettafel en een fraaie zithoek en dat was allemaal ook ter beschikking voor de gasten.

met de klok mee of tegen de klok in
het terras, het terras, het terras en het terras

Na het uitpakken van onze bagage hebben we heerlijk ontspannen wat gelezen, TV gekeken en een glaasje wijn gedronken. Voor ons diner zijn we naar het dorp gefietst waar we uiteraard mosselen of, zoals ze daar zeggen, mossels gegeten hebben. Al met al een rustig begin.
Na het natuurlijk weer veel te uitgebreide ontbijt zijn we op dinsdag vertrokken voor een cacherondje richting Terneuzen. We zijn begonnen met de uitkomst van de multi van gisteren en zo verder door de polders naar het oosten gereden. Er lag een serie caches langs het kanaal van Gent naar Terneuzen. De route liep via een pontje maar dat voer alleen 's morgens en 's middags en net niet toen wij er arriveerden. Dus zijn we een paar keer heen en weer over de nabijgelegen brug gefietst.

drie keer dus over deze brug . . .

. . . en dit is het uitzicht vanaf de brug

In Terneuzen hebben we geluncht en daarna zijn we via Sluiskil terug naar ons stekkie gereden. We hebben ons vermaakt met het kijken naar de Vuelta, het checken van onze e-mailtjes en wat lezen en drinken, dus allemaal heel relaxt. Voor het eten zijn we weer naar het dorp gefietst, waar we voor de verandering deze keer geen mossels hebben genomen.
Op woensdag stond de zuidoost kant van Philippine op het programma. De route ging een stukje door Belgi, al merkten we dat pas echt op toen er op mijn GPSr een Belgische cache in beeld kwam. Volgens mijn idee stond er alleen Nederland op mijn kaartje en hield het op bij de grens maar op de GPSr waren nog steeds duidelijke wegen te zien. De daar gevonden cachebox had een heel aparte sluiting door middel van vier vleugelmoeren.

en weer goed vastdraaien

Uiteindelijk kwamen we in Sas van Gent uit waar we een multi door het dorp hebben gedaan. Bij een van de waypoints hebben we heerlijk op een bankje gezeten en de door Maja meegenomen kersen verorberd. Uiteraard hebben we geprobeerd om de pitten in de afvalbak aan de andere kant van het pad te spugen. Helaas zonder resultaat.

mis, nog even oefenen dus

Voor de lunch kwamen we op een terras van een behoorlijk chique tent terecht. Ik heb tenminste nog niet eerder meegemaakt dat de obers handschoenen droegen bij het opdienen maar hier wel. Aan het einde van de middag hebben we lekker rustig op 'ons' terras bij de B&B gezeten. Voor ons diner hadden we een plekje gereserveerd bij een van de betere restaurants in het dorp. Dat was in de praktijk inderdaad zo. Ons voorgerecht bestond uit een stukje kreeft en daarbij kregen we een papieren schort omgehangen. Het zag er niet uit maar de kreeft was voortreffelijk. Voor het hoofdgerecht hadden we weer mossels gekozen en ook dat smaakte prima.

genieten van de kreeft . . .

. . . en ook van de mossels

We hebben de avond besloten met een kopje koffie bij de B&B.
Na het uitchecken zijn we naar Mauritsfort gereden voor een wandelmulti. Het was niet echt een rondje maar een paar stukjes heen-en-weer. Door onze hondenvrees hebben we een van de terugstukken op een alternatieve manier afgelegd. De eindlocatie lag ook op een ruime afstand van het rondje en met heel veel geluk vonden we het doosje. Bij het zoeken schopte ik per ongeluk het dekseltje van de bergplaats af en daarna was het een eitje. Daarna zijn we doorgereden naar de parkeerplaats van een fietsmulti rondom de afgedamde Otheense kreek. Daarbij moesten we aangebrachte veranderingen op de afgedrukte foto's herkennen maar dat ging ons niet zo goed af. Bij het tweede punt kwam de eigenaaar van het restaurant een kijkje nemen bij ons onderzoek, maar ook hij kon geen verandering bij zijn eigen gevel ontdekken. Eigenlijk was de zaak min of meer gesloten maar hij stond nog wel te wachten op een stel voor Happen en Trappen. Hij dacht eigenlijk dat wij het fietspaar voor dat leuke eetconcept waren en ondanks onze andere bestemming konden wij toch een kopje koffie bij hem drinken. We hebben zelf van alle punten ook foto's genomen en zelfs thuis met de vergelijking met vergrotingen van de bedoelde opnamen waren er een paar waar we niet uitkwamen. Op het rondje lagen nog drie tradi's die we met enige moeite wel gevonden hebben.

gelukkig hebben we deze wel gevonden

Onze geplande lunch mislukte omdat het restaurant, dat we er volgens de Nvi op het oog hadden, te koop stond en al geruime tijd buiten gebruik was. Wel hadden we vanaf die plek een mooi uitzicht over de kreek op het stuk waar we een tijdje daarvoor zelf gefietst hadden.

op dat bruggetje reden we net nog

Aan het einde van onze fietstocht vonden we een snackbar waar we een uitgebreide nasischotel hebben genomen. De terugreis viel ondanks het tijdstip in de spits eigenlijk wel mee. Ten opzichte van onze oorspronkelijke aankomsttijd van 17:30 uur hadden we uiteindelijk slechts zo'n tien minuten verspeeld. Zo kwam er een einde aan een heerlijke relax-vierdaagse, waarbij we genoten hebben van ons verblijf in Philippine.

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina

8 - 14 augustus 2012
Een week van uitersten

Op 8 augustus 2012 is mijn goede vriend Hans overleden. Na de constatering van een hersentumor in mei 2011 en het verloop van het ziektebeeld was dat geen complete verrassing maar toch wel een erg grote schok. Ik heb de openingstekst bij De Mutsenclub aan deze nieuwe trieste situatie aangepast en de openingspagina op de site tijdelijk veranderd. Gedurende deze week van uitersten heb ik die met de volgende tekst op zwart gezet.
 

IN MEMORIAM



HANS KNIJNENBURG

25 december 1942 - 8 augustus 2012


Vervolgens is de Mutsenclub op vrijdagavond bij elkaar gekomen om te bekijken hoe ze tijdens de uitvaartplechtigheid Hans zouden kunnen herdenken. Daar kwam een duo-toespraak tussen de Mutsenclub en de Club van 10, die uit 5/6 deel van de Mutsenclub bestaat en waarin Hans een uiterst belangrijke rol speelde, als mogelijkheid uit. Na afstemming met Tiny en haar zoon Stefan is het dat ook geworden met Gerda en mijzelf als woordvoerders. De zaterdag en de zondag zijn gebruikt om de teksten af te stemmen en aan te vullen.
Ondertussen stond er bij ons een gehele andere gebeurtenis op de planning, namelijk de eerste logeerpartij bij ons van Joris. Het was dat weekend voor mij laveren tussen verdriet bij het schrijven van de teksten en vreugde over de belevenissen met ons kleinkind. Over de logeerpartij heb ik een blog geschreven, die bij Joris is te vinden.
Op maandag was er een regelmatig overleg met Stefan en de Mutsen over de volgorde van sprekers en de inhoud van onze teksten. Op de dinsdag raakten de uitersten elkaar diverse malen aan. Enerzijds was er de verjaardag van Maja en anderzijds was er de uitvaart van Hans. Tot op een uur vr de plechtigheid heb ik nog woorden in mijn tekst aangepast.
Het eerste deel van de plechtigheden was in de Ontmoetingskerk in Zevenhuizen, waar de kinderen Bert, Nathalie en Stefan hun vader erg sfeervol herdachten. Broer Bert deed dat namens de familie terwijl Tiny op een bijzondere, indrukwekkende wijze een zeer toepasselijk gedicht voorlas. De dienst werd geleid door onze adoptieMuts Peter samen met zijn partner Marianne en zij vulden dat op een geweldige en rustige manier in.
Het tweede deel van de plechtigheid was in crematorium IJsselhof in Gouda. De toespraken met de vele herinneringen van Stefan, Muts Gerard over de fietsvakanties met Hans en Tiny en die van Gerda en mij werden afgewisseld met fotoseries en een stukje film uit de live uizending van de Elfstedentocht in 1997. Hans brak daar in bij een interview van Annette van Trigt met het rayonhoofd van Franker voor de foto, die hij in iedere stad van zichzelf had laten maken. Hij vroeg dan op een karakteristiek plekje aan een omstander of die de foto wilde nemen. Het rayonhoofd werd door het optreden van Hans gepromoveerd tot de fotograaf van dienst in Franeker. Het ging hem goed af want dit is het inmiddels beroemde resultaat.


Na de plechtigheid heb ik vele bekenden van vroeger kunnen begroeten. Ik denk daarbij aan de leden van de families Knijnenburg en Dekker, oude vrienden en vriendinnen van Hans uit Schipluiden en in het bijzonder Nico, Jan en Riet, die in 1961 net als ik in Vaes Hartelt getuige waren van de kennismaking tussen Hans en Tiny.
Uiteraard hadden we het uitgebreid vieren van de verjaardag van Maja afgeblazen maar we hebben ervoor gekozen om met Rianne, Ben, Ria, Gerrit en de Mutsen nog wat na te praten over onze belevenissen met Hans en herinneringen op te halen. Het was een van die dagen dat je de hele avond buiten in de tuin kon zitten en tijdens dit sfeervolle samenzijn was er het ongelooflijke, overweldigende gegeven dat Tiny ons belde. Ondanks het hele emotionele gebeuren op deze dag, was ze zich in de loop van de avond bewust van de verjaardag van Maja en ze wilde haar toch nog eventjes feliciteren.
Tiny, ontzettend bedankt.

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina