10 december 2016
Weissenseetoertocht

De dagen ervoor had ik de weersverwachting gevolgd en het leek erop dat het en dan vooral in de ochtenduren droog zou blijven. En dus stond ik om 09:00 uur met nog zo'n 500 liefhebbers aan de start voor de toertocht op Flevonice. Het verschil met vorige week was aanvankelijk de wind en later ook de hoge luchtvochtigheid. Bovendien waren er nu meer bekenden (Wim, Rein, Arjan, Hein, Jan, Ilona, Sjaak, Gerrit, Ria, Cees, Aad, Hugo en dan vergeet ik waarschijnlijk nog een paar) die me tijdens hun inhaalacties veelvuldig begroetten. Na de eerste inrijkilometer ging het in het begin redelijk gemakkelijk maar na enige tijd begon het stroevere ijs en het gebrek aan conditie toch hun tol te eisen. Bij het vertrek na een drinkpauze en een praatje met Gerrit, Ria, Cees en Aad gleed ik onderuit. De val zelf viel wel mee maar er schoot een kramp in mijn linkerkuit, die me een paar ronden lang parten speelde. Pas toen ik later bij een gewone val onderuitging, leek het erop of de napijn van de kramp een stuk minder voelbaar was. Na vijftien ronden had ik het eigenlijk wel gehad maar het was mijn eer te na om er niet meer dan vorige week te rijden. Dus heb ik er nog twee aan vastgeknoopt waarbij de laatste ronde toch wel zwaar, heel zwaar was. Maar de verbetering van de afgelegde afstand vergoedde veel, zo niet alles.
Deze keer heb ik slechts één foto kunnen vinden waar een stuk van mijn muts herkenbaar is, maar dan alleen als je weet waar ik ongeveer stond.

2016-12-10-01

Op dinsdag verscheen er op de site van Flevonice een fotoserie, waar ik mezelf nog twee keer in mistige omstandigheden op terugvond.

2016-12-10-02

2016-12-10-03

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina

3 december 2016
Seizoensopening Flevonice

Het warme weer en vooral de flinke wind in de week ervoor hadden ervoor gezorgd dat de opening van Flevonice naar vandaag werd uitgesteld. Dat kwam in onze planning voor mij beter uit en zo stond ik om 09:00 uur op het kersverse ijs in Biddinghuizen. Het was duidelijk nog even wennen en het ijs was op sommige plekken nog behoorlijk hobbelig. Het leek wel of het tijdens het bevriezen in golfjes had gestroomd. Maar al snel begon het toch een stuk beter te gaan. Ik had wel het idee dat het niet zo vlot ging maar de iets later gestarte Wim IJpelaar weerlegde dat meteen met een compliment. Volgens zijn zeggen had hij er vijf ronden over moeten doen om mij in het halen en hij vroeg zich af of dat door mijn hogere of door zijn lagere snelheid kwam. Na enig overleg hebben we het erop gehouden dat beide uitgangspunten van toepassing waren. Er stond bijna geen wind en dat maakte dat de temperatuur van rond het vriespunt toch heel aangenaam aanvoelde. Regelmatig werd ik door de vele bekenden begroet. De groep met de Schoonhovenaren maakte het echter wel erg bont door mij als Mutsenclub te betitelen terwijl ik toch echt de enige Muts in de 'speultuin in de polder' was. Toen ik in de veertiende ronde ondanks mijn gebruikelijke soepele langer slag (ahum, ahum . . . ) voorbij werd gereden door een meisje op ijshockeyschaatsen, vond ik het langzamerhand voldoende worden. Na vijftien ronden ben ik dan ook gestopt en ga ik volgende week tijdens de Weissensee-toertocht maar eens proberen om dat te verbeteren. Ondanks volgelopen kuiten, een opspelende onderrug, opkomende krampen en een gebrek aan conditie heb ik me uitstekend vermaakt.
Helaas heb ik geen passende foto's kunnen vinden en dus blijft het deze keer bij een stukje tekst.

Terug naar WeblogTerug naar boven Startpagina