Weissensee 2010
Een schaatsweek met een zwarte rand. Zo wil ik de jaarlijkse schaatstrip van de Mutsen eigenlijk noemen. De indeling was een combinatie van de laatste twee jaren. Gerard, Nel, Jack, Gerda, Nienke, Antwan, Freija en Olivier gingen per auto op vrijdag, overnachtten in Greifenburg en verbleven met zijn achten bij Seehaus Winkler. Hans, Tiny en ik vertrokken op vrijdagavond met de bus, Gerrit, Ria en Maja reden op zaterdag met de auto en zij waren met zijn zessen te gast bij Gasthof Weissensee. Ik ben met Hans en Tiny meegereden naar Utrecht, waar hij zijn auto in het Transferium bij het vertrekpunt heeft geparkeerd. In Zevenaar stapte Harrie in de bus en kwam bij ons zitten. Vorig jaar deelde hij in een gesprek in de dagkrant mede dat hij als pensionado nog zwaar verliefd was geworden. Nu liet hij vol trots zijn verlovingsring zien, die hij die morgen met zijn Marian had gewisseld. Er was dit jaar een andere busmaatschappij, die de ritten verzorgde, maar daar was tijdens de stops flink wat gemopper over. Vooral de geringe stoelafstand zorgde ervoor dat menigeen nogal klem zat, vooral in de slaapstand van de stoelen.
De zwarte rand om deze sportweek ontstond in de bus enige kilometers vr Greifenburg, toen Hans een telefoontje van Gerard kreeg met de trieste mededeling dat de moeder van Gerda die morgen was overleden. Na aankomst bij Birgit en Gerhard hebben we onze bagage bij de kamers achtergelaten en zijn naar de overkant gelopen om ons medeleven te betuigen aan de familie Slobbe. Na dit emotionele samenzijn zijn we tijdens het bekijken van de Aart Koopmans Memorial teruggelopen naar ons hotel. Vlak voor we het ijs verlieten, werd ik aangesproken als de geocachende schaatser. De spreker was Peter Heskes, een goede kennis van een van onze cachevrienden. Na de lunch hebben Hans en ik onze eerste trainingsronden op het kleine meer gereden. In de loop van de middag sloten de andere Mutsen - soms dwarsveldend - ook aan en konden we in ons bekende blauwe treintje het ijs verkennen. Het was weliswaar sneeuwijs maar door de vorst toch goed hard met uiteraard de voor natuurijs gebruikelijke scheuren.
Om 17:40 uur arriveerden Ria, Gerrit en Maja en na een borreltje aan de bar zijn we aan tafel gegaan. Harrie was als eenling ingedeeld bij een tafel met lotgenoten. Hij moest dan echter aanschuiven bij een drukke, spraakzame jongeman zonder aan- en uitknop. Hij zag daar een beetje tegenop en vroeg of hij bij ons kon zitten. We hadden uiteraard geen bezwaar en dus hadden we deze week 'een gast aan tafel'. Na het eten hebben we in de bar een kopje koffie gedronken. Door een kleine verbouwing was er een extra stuk met een fraaie loungehoek in gebruik genomen. Daar hebben we heerlijk gezeten of beter gezegd gelegen. Lau, Mieneke, Dammus en Ria, die bij Herzog logeerden en bij Weissensee aten, sloten ook aan op de zachte banken.
Tijdens het ontbijt zongen de berichten over zwart ijs bij Dolomitenblick al rond. We zijn met zijn viertjes naar de achterzijde van het grote meer gereden. De baan er naar toe was voornamelijk roffelig sneeuwijs, maar het laatste ronde stuk was een spiegelgladde ijsplaat. Als je de randen van het zwarte ijs volgde, kon je een ronde van ruim drie kilometer rijden. Op sommige plaatsen was door het ijs de bodem zien. Veel schaatsers haalden hun camera te voorschijn voor het maken van unieke opnamen. Ook hebben we weer veel bekenden gezien en gesproken, maar de andere Mutsen hebben we net gemist. Dat bleek bij de lunch in de tent (de halve kip was als vanouds) waar Gerard en Nel bij aansloten. Na de lunch zijn Tiny en Maja naar Gerda, die op Olivier paste, gewandeld. Ze vertelde dat de moeilijke afweging over de terugkeer naar Nederland de woensdag als reisdag had opgeleverd. Hans, Nel en ik zijn nog een keertje op het grote meer naar achteren gereden. Voor dit jaar is er aan de Weissensee sprake van drie meren: het kleine, het grote en het zwarte meer. Op het zwarte meer hebben we veel bekenden ontmoet, op een gegeven moment leek het wel een woensdagmorgen op de Uithof: Lau, Dammus, Willem, Henk en de nodige Mutsen. Na het diner hebben we op de kamer een kopje koffie met een klein glaasje gedronken en daarna hebben we in de bar onder het genot van live muziek een spelletje boerenbridge gespeeld. Door het toepassen van een verbeterde puntentelling waren de Knijnen de grote winnaars.
Voor het ontbijt had Maja bij een bezoek aan het toilet een aanvaring met een glazen deur. Na het ontbijt vroeg ze aan Birgit of ze de eerste was die tegen de betreffende deur aangelopen was. Zij antwoordde dat niet het geval was, waarna Werner zijn hoofd om de hoek van het kantoor stak en opmerkte: "Aber die Anderen waren ganz besoffen".
Met zijn vieren zijn we naar achteren geschaatst. Halverwege kwamen we Antwan tegen en later op de terugweg Geert van Kleef. De lunch hebben we bij de Konditorei genuttigd en tijdens de wandeling er naar toe bleek dat de schoenen van Hans letterlijk uit elkaar vielen. Hij heeft meteen een paar nieuwe aangeschaft. Met de andere Mutsen zijn we naar de tent gelopen voor het maken van een groepsfoto en het ophalen van de startnummers. Daarna hebben we de rijdersbijeenkomst bezocht. Het gerucht dat de toertocht over het grote meer zou gaan, werd in waarheid omgezet. Er was een ronde van 20 kilometer uitgezet met een paar lussen over het kleine meer en heen en weer tot Sonnenblick over het grote meer. Bij het eten liep Ria Bunnik met haar arm in een mitella. Zij was op het grote meer gevallen en had een paar breukjes bij haar schoudergewricht opgelopen.
De dag van onze eerste toertocht verliep volgens het gebruikelijke sjabloon. We stonden met de Mutsen vrij vooraan bij de start. Nienke had al vlug een redelijk snelle groep te pakken. Nel, Gerda, Freija, Hans en Jack reden gezamenlijk in een groep. Gerrit, Antwan, Ria en ik hebben in ons eigen tempo geschaatst. Ik heb een paar ronden met een groepje Westlanders gereden, waarbij ook Geert van Kleef zat. Op een gegeven ogenblik heb ik een halve ronde met hem samengereden, maar hij gaf aan dat hij in zijn eigen tempo door wilde gaan. De aangepaste spandoeken van Olivier hadden intussen een prominente plaats in de sneeuwrand langs de baan gekregen. Nienke kwam me in mijn vijfde ronde voorbij en de andere Mutsen haalden me in mijn zesde ronde in. Om ongeveer 11:30 uur begon de hele lichte sneeuw te veranderen in steeds grotere vlokken. Volgens de supporters werd er geveegd, maar ik had de pech dat dat elke keer net aan de andere kant van de baan was. De sneeuw zorgde er wel voor dat de scheuren steeds moeilijker te zien waren. Ik kwam Gerrit een keer bij de brug tegen maar Ria en Antwan bleven buiten beeld. Na mijn zevende ronde heb ik bij de supporters genformeerd waar de anderen ongeveer zaten. De groep van vijf moest nog anderhalve ronde en dus heb ik er nog maar een rondje aan vastgeplakt. Nienke was intussen voor de tweede keer voorbijgekomen en ik bleef Hans, Nel, Freija en Gerda net voor. Jack was in zijn laatste ronden iets achtergeraakt bij de anderen, maar finishte kort erna. De hartelijke en emotionele gelukwensen werden na de aankomst over en weer uitgewisseld. Ria was zoals voor haar gebruikelijk bij 100 kilometer gestopt en Gerrit en Antwan waren nog bezig aan hun 200 kilometer. Na het opmaken van de stand bleek dat drie Mutsen een P.R. hadden gescoord. Jack en Freija hadden hun beste tijd ruim verbeterd en Antwan voltooide meteen bij zijn eerste optreden de 200 kilometer. De juiste tijden zijn in de volgende tabel terug te vinden.

  20 km 40 km 60 km 80 km 100 km 120 km 140 km 160 km 180 km 200 km
Nienke 0:44:34.1
0:44:34.1
0:43:23.3
1:27:57.4
0:48:32.3
2:16:29.7
0:45:47.7
3:02:17.3
0:46:42.5
3:48:59.8
0:54:22.6
4:43:22.3
0:54:32.6
5:37:54.9
0:54:11.6
6:32:06.5
0:56:59.6
7:29:06.0
0:56:10.7
8:25:16.7
Hans 0:51:42.9
0:51:42.9
0:51:28.2
1:43:11.0
0:49:06.6
2:32:17.6
0:51:11.6
3:23:29.1
0:53:33.2
4:17:02.3
0:58:25.8
5:15:28.1
0:59:38.6
6:15:06.6
0:59:20.7
7:14:27.3
1:01:11.8
8:15:39.0
0:57:11.7
9:12:50.7
Nel 0:51:51.0
0:51:51.0
0:51:28.7
1:43:19.6
0:49:06.4
2:32:25.9
0:51:12.7
3:23:38.6
0:53:32.0
4:17:10.5
0:57:22.8
5:14:33.2
1:00:41.9
6:15:15.1
0:59:21.5
7:14:36.6
1:01:11.8
8:15:48.3
0:57:11.7
9:13:00.0
Freija 0:51:51.3
0:51:51.3
0:51:26.5
1:43:17.8
0:49:08.4
2:32:26.1
0:51:12.9
3:23:39.0
0:53:32.1
4:17:11.1
0:57:23.5
5:14:34.6
1:00:41.1
6:15:15.6
0:59:21.1
7:14:36.6
1:01:12.0
8:15:48.6
0:57:12.1
9:13:00.6
Gerda 0:51:52.7
0:51:52.7
0:51:27.2
1:43:19.8
0:49:07.8
2:32:27.6
0:51:12.5
3:23:40.1
0:53:32.0
4:17:12.0
0:57:17.2
5:14:29.1
1:00:47.6
6:15:16.7
0:59:21.0
7:14:37.7
1:01:12.3
8:15:50.0
0:57:11.9
9:13:01.8
Jack 0:54:10.8
0:54:10.8
0:49:09.7
1:43:20.4
0:49:05.5
2:32:25.9
0:51:12.8
3:23:38.6
0:53:31.5
4:17:10.0
0:58:44.0
5:15:54.0
0:59:21.9
6:15:15.8
0:59:21.0
7:14:36.8
1:02:24.1
8:17:00.8
1:01:11.7
9:18:12.4
Gerrit 0:53:50.6
0:53:50.6
0:49:13.3
1:43:03.9
0:53:47.7
2:36:51.6
0:58:29.6
3:35:21.2
1:01:20.4
4:36:41.5
1:01:43.8
5:38:25.3
1:08:18.2
6:46:43.4
1:09:17.6
7:56:01.0
1:09:25.9
9:05:26.8
1:13:25.5
10:18:52.3
Antwan 0:57:07.5
0:57:07.5
0:57:24.4
1:54:31.9
1:00:11.1
2:54:43.0
1:00:56.2
3:55:39.1
1:03:06.9
4:58:45.9
1:06:03.3
6:04:49.2
1:06:30.1
7:11:19.2
1:05:39.2
8:16:58.4
1:12:51.1
9:29:49.4
1:17:42.4
10:47:31.8
George 0:59:40.7
0:59:40.7
0:57:46.4
1:57:27.0
0:58:50.8
2:56:17.8
1:06:00.8
4:02:18.6
1:09:26.8
5:11:45.3
1:11:26.6
6:23:11.9
1:19:29.3
7:42:41.1
1:15:58.8
8:58:39.8
 
 
 
 
Ria 1:06:23.0
1:06:23.0
1:03:43.3
2:10:06.2
1:13:08.5
3:23:14.7
1:24:01.3
4:47:15.9
1:23:15.3
6:10:31.2
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Bij ons diner kregen de schaatsende Mutsen van Mieneke, Ria, Lau en Dammus als beloning voor hun prestatie een plak Milka-chocolade. Na het eten zijn Hans, Tiny en ik naar de overkant geweest om iedereen een goed reis en veel sterkte voor de komende dagen te wensen.
De hersteldag werd in het teken van geocachen doorgebracht. Ria en Maja zijn met de auto naar Neusach gereden en de andere vier zijn over het ijs gelopen. Tijdens de wandeling hebben we het ONK bekeken. Bij Sonnenblick (eigenlijk heet dit hotel Ronacherfels) hebben we wat gedronken en zijn daarna met zijn zessen in de omgeving de foto's voor een earthcache wezen maken. Voor een traditional, die normaal alleen per roeiboot te bereiken is, zijn we het meer overgestoken. Bij het teruglopen wilden we een stukje afsteken, maar toen kwamen we op een gedeelte waar zich onder de dikkere sneeuwlaag een behoorlijke waterlaag bevond. Dat leek niet zo veilig en dus zijn we snel teruggekeerd naar onze heenweg. We hebben bij Sonnenblick geluncht, waarna Ria en Maja met de auto terug naar het hotel zijn gereden. Het sms-je met de melding van de behouden thuiskomst van de Zevenhuizenaren was intussen binnengekomen. Na het diner hebben het gebruikelijke ritueel aangehouden van een kopje koffie met op de kamer en een spelletje boerenbridge in de bar.
Harrie had het tijdens zijn schaatstochtje vr het ontbijt al geconstateerd. Het team van Norbert Jank was druk bezig om de baan op het grote meer uit te breiden tot aan Dolomitenblick. Ria bleef voor haar trainingsrondje op het kleine meer, maar Hans, Gerrit en ik zijn naar de werkzaamheden van de Eismeister gaan kijken. Het ijs was nog wel wat roffelig maar de preparatie beloofde veel goeds. Bij het uitdoen van onze schaatsen was er een incident met de muts van Hans. Een loslopende hond pikte hem in en wilde hem - ondanks verwoede pogingen van de eigenaar - niet meteen teruggeven. Hans zag in zijn gedachten zijn muts al verscheurd worden, maar gelukkig viel dat mee toen de eigenaar er eindelijk in slaagde om de muts van zijn hond af te pakken. Bovendien waren de eigenaren niet of wilden ze niet op de hoogte zijn van de bepaling dat honden alleen aangelijnd op het ijs mochten komen. We hebben bij Schuler geluncht, waar de traditionele Holzhacker weer prima smaakte. Na het ophalen van onze startgegevens zijn we naar de tent gegaan waar de Gaste-Ehrung plaats vond. Hans werd geerd voor zijn vijftiende winter aan de Weissensee. Na het boodschappen doen bij de Spar kwamen we Margot van der Knaap tegen. Vooral de aanwezigheid van Maja was voor haar een verrassing omdat ze in hun jeugd vaak met elkaar waren opgetrokken. Een rustige avond was de voorbereiding voor onze tweede toertocht.
Onze tweede toertocht ging inderdaad helemaal tot Dolomitenblick in een ronde van 25 kilometer. Voor mij was het achteraf gezien de tocht van de gemiste banaan en het misverstand. We stonden weer vrij vooraan bij de start, maar ik kon niet goed in mijn ritme komen. In de tweede ronde viel ik en pas in de derde ronde na het krijgen van een plakje kruidkoek van Maja ging het beter. Gerrit was ook gestopt bij Tiny en Maja en met hem ging het ook niet zoals gehoopt. Ria was na 50 kilometer gestopt, ze voelde zich al een paar dagen niet lekker en kon niet echt warm worden. Het was inderdaad vooral achter op het grote meer behoorlijk koud. Volgens afspraak zou ik in de volgende ronde van Maja mijn banaan krijgen maar bij doorkomst stonden de dames net boven op de brug. Ik ben toen nog een rondje doorgegaan maar toen kwam mijn 105 kilometer-dip. Het duurde lang voordat ik Maja en Tiny in het stuk vr de brug op het grote meer weer tegenkwam,. Ze vertelden dat ik nog de enige schaatsende Muts op het ijs was. Zij zouden naar de finish lopen om me op te vangen, maar toen ik daar arriveerde, waren ze in geen velden of wegen te zien. Het duurde nogal lang en ik kreeg het idee dat er wat gebeurd was met een van hen. De noodhelicopter landde net op dat moment, dus dat was ook niet bevorderlijk voor mijn gemoedsrust. Gelukkig kwamen ze er net op dat moment aan. Door een misverstand over de nog af te leggen afstand hadden ze berekend dat ik pas later zou finishen. Ik heb in de tent nog een herstelkippetje genomen. Op de terugweg kwamen we de anderen op het ijs tegen en hoorde ik dat Hans last van zijn knien had gekregen en bij Gerrit was het de hele dag niet lekker gegaan. Hij was bovendien getuige van een ernstige val en dat ontnam hem het laatste restje animo. Na ons diner hebben we Dammus en Lau een presentje gegeven voor hun 200 kilometer. Lau was gevallen, maar met een gehechte bovenlip was hij alsnog doorgereden. Na de koffie op de kamer hebben we de week afgesloten met een spelletje boerenbridge in de bar. In de onderstaande tabel zijn de resultaten van onze tweede toertocht te vinden.

  25 km 50 km 75 km 100 km 125 km
George 1:13:38.0
1:13:38.0
1:19:15.3
2:32:53.3
1:26:53.2
3:59:46.5
1:22:40.1
5:22:26.6
1:42:21.6
7:04:48.2
Hans 1:03:32.5
1:03:32.5
1:05:00.3
2:08:32.8
1:00:37.2
3:09:09.9
1:13:26.1
4:22:36.0
 
 
Gerrit 1:14:57.5
1:14:57.5
1:12:15.1
2:27:12.5
1:32:33.8
3:59:46.2
1:29:56.9
5:29:43.0
 
 
Ria 1:28:27.6
1:28:27.6
1:41:39.7
3:10:07.3
 
 
 
 
 
 

We zaten vroeg aan het ontbijt om het vertrek van de auto-reizigers op een redelijk tijdstip mogelijk te maken. Om 09:00 uur vertrokken Gerrit, Ria en Maja voor hun terugreis. Wij hebben onze bagage bij de sauna gezet en zijn naar de Alternatieve Elfstedentocht voor de profs gaan kijken. Norbert Jank gaf een demonstratie met zijn nieuw ontwikkelde schraap- en veegmachine. Op een proefstukje liet hij zien dat er een laagje ijs tot 5 millimeter dikte afgeschraapt kon worden. Zowel bij de heren als bij de dames was het een interessante wedstrijd. De winnaar bij de heren was Jorrit Bergsma na een ontsnapping uit een kopgroep in de laatste ronde. Bij de dames won Danille Bekkering, die de al enige ronden alleen op kop rijdende Yvonne Spigt in haar laatste ronde achterhaalde. Overigens hebben we finish van de dames niet afgewacht in verband met onze knorrende magen. Na de lunch bij Schuler zijn Hans, Tiny en ik naar Naggl gelopen. Daar lag bij de Alte Mhle nog een cachedoosje. Door de sneeuwlaag hebben we er vrij lang lopen zoeken. Pas na het lezen van de hint spotte Hans de juiste plek. Op de terugweg over het ijs begon het licht te sneeuwen en dat ging later over in echte sneeuw. In het hotel was er een bericht dat de bussen om 19:00 uur zouden vertrekken. In de werkelijkheid was het echter 20:45 uur. Volgens de SWS-medewerkster had het te maken met het alsnog aanbrengen van sneeuwkettingen voor de afdaling naar Greifenburg. Werner voorspelde ons vlak voor het vertrek een lange reis in verband met sneeuwval in Duitsland. Dat bleek ook uit de sms-jes van Maja, waarin zij meldde dat ze niet echt opschoten. Zij waren om 20:30 uur nog iets vr Frankfurt. Inderdaad ging onze rit als gevolg van de flinke sneeuwval ook niet snel. Regelmatig werden we dan ook opgehouden door sneeuwschuivers.
Heel toevallig was wel dat ik een plekje in bus had achter dezelfde jongedame als op de heenreis. Bovendien was de dame aan de andere kant van het gangpad op dinsdag tegelijk met de Mutsen gefinished. Ik heb op de display van de camera de finishfoto aan haar laten zien, waar ze inderdaad haar been terugvond. De fotografe uit haar gezelschap controleerde daarna haar opnamen en daar kwamen plotseling foto's van mezelf en andere Mutsen te voorschijn. Om ongeveer 02:45 uur kreeg ik een sms-je van Maja dat ze thuis was. In Zevenaar hebben we afscheid genomen van Harrie en meteen zijn Marian, die hem kwam ophalen, begroet. In de bus ging het gerucht dat het Transferium op zondag om 13:00 uur dicht zou gaan. Met dat bericht heb ik Maja gebeld die bereid was om ons op te halen. In Utrecht bleek echter dat de parkeergarage wel open was. Hans kon dus met zijn eigen auto naar huis en ik ben uiteraard met Maja teruggereden.
Al met al was het een week met twee gezichten. Aan de ene kant het verdriet bij het overlijden van Gerda's moeder en aan de andere kant de vreugde over de goede resultaten. Bovendien zijn we deze keer blessurevrij gebleven. Dat is gezien de vele valpartijen, die we deze week hebben gezien, een gelukkige maar wel erg belangrijke bijkomstigheid.
Terug naar De Mutsenclub Terug naar boven Startpagina