TENERIFE 2009
16 - 30 november

Het viel nog niet mee om twee weken te vinden zonder afspraak in onze agenda, maar uiteindelijk konden we door één verjaardag te laten vallen deze vakantie plannen. We hebben wel geaarzeld welk Canarisch eiland het meest geschikt zou zijn voor eind november. De keuze voor Tenerife werd mede bepaald door de grotere kans in deze stillere tijd op de aanwezigheid van restaurants in de nabije omgeving. In de praktijk viel dat echter wat tegen. Om de promenade met het meerdere vertier te bereiken, moesten we een flinke helling af en erger: daarna ook weer op. Het weer was gedurende ons verblijf prima: een zonnetje, dikwijls een strakblauwe lucht en de temperatuur tussen 25° en 30°. Bijna de hele periode hadden we een huurauto ter beschikking en uiteraard hebben we daarmee onze cachetochten uitgevoerd.
Voor de vlucht met Arke Fly hadden we een comfort class plaats gereserveerd en de extra beenruimte is dan toch wel lekker. Bovendien mochten we vijf kilo bagage per persoon meer meenemen. Bij het pakken van de koffers hoef je niet elke keer uit te zoeken wat er niet mee kan bij het overschrijden van de dan mogelijke 20 kg. De vlucht verliep geheel volgens schema al duurde het wel langer dan verwacht. We hadden zeker een langzame piloot getroffen. De bungalow op het complex Isabel Family lag heerlijk rustig aan een soort binnenpleintje. Het enige nadeel was dat het vrij hooggelegen was en we 24 treden op moesten om het te bereiken. Bovendien was het terras onverhard en er was geen schaduwplekje gecreëerd. In deze tijd van het jaar viel dat tijdens het grootste deel van de dag wel mee maar we konden ons voorstellen dat het er zomers niet te harden is. Na het uitpakken van onze koffers zijn we de eerste boodschappen gaan doen en de nabije omgeving een beetje gaan verkennen. We hebben voor het gemak in het restaurant op het complex gegeten. Voor een buffet was het redelijk verzorgd.
Onze eerste dag hebben we als wen- en verkendag gebruikt. Na het ontbijt in het zonnetje zijn we naar de kust gewandeld. Bij de welkomstbijeenkomst van de hostess hebben we de auto gereserveerd. 's Middags hebben we wat gewandeld en de verschillende winkelcentra in de omgeving bekeken. We zaten op ons terras lekker in het zonnetje wat te drinken toen we een paar sms-jes kregen dat er op de Nederlandse TV melding werd gemaakt van noodweer op Tenerife. Dat bleek in het noorden te zijn geweest maar wij hadden de hele dag prima weer gehad. Je zit in het zuiden dan ook aan de goede kant van El Teide, die met zijn 3718 meter de hoogste berg van Spanje is. Voor ons diner zijn we naar de boulevard gewandeld. Na terugkomst hebben we in een heerlijke temperatuur nog koffie zitten drinken op ons terras.
De woensdag hebben we gebruikt voor een wandeling in westelijke richting over de promenade. Op het hele stuk hadden we een schitterend uitzicht op La Gomera, dat in tegenstelling tot vele andere dagen nu heel helder te zien was. Aan het einde van de boulevard was een multi met twee tussenpunten. Voor het eerste punt moesten we een barranco oversteken en dan weet je het wel. Eerst naar beneden en dan weer omhoog. Het tweede punt lag op een landtong waar ik alleen naar toe ben gelopen. Aan het einde moest ik een rand van scherpe lavasteen opklimmen. Een zonaanbidder bood aan om me een handje te helpen. Dat hij daar in zijn nakie lag te zonnen, bleek pas toen ik plotseling geconfronteerd werd met zijn bungelende klokkenspel. Maar ik kon wel het tweede gegeven noteren. Daarna zijn we naar de plek gelopen waar het doosje zou moeten liggen. Ook naar dat punt ben ik alleen gegaan. Ik heb het doosje echter niet kunnen vinden, het gemis van de scherpe ogen van Maja zal zeker meegespeeld hebben aan deze misser. Voor onze lunch hebben we in een supermarktje een paar broodjes en wat plakjes kaas gekocht. Daarna hebben we een taxi terug naar het complex genomen. We kwamen voor ons eten in het restaurant van een hotel terecht en hebben daar heerlijk gegeten. Die stond meteen op ons lijstje voor een herhaald bezoek. Op het terras bij de bungalow was het tot diep in de avond prima uit te houden.
De huurauto werd afgeleverd of eigenlijk ik werd opgehaald en mocht hem in Las Américas in ontvangst nemen. Nu is het op donderdag markt op het grote plein tegenover ons complex. Alle parkeerplekjes waren dus bezet en ik heb de auto in de parkeergarage van de supermarkt gezet. Bij aankoop van tenminste tien euro mocht je daar een uur gratis parkeren. Dus snel een paar flessen wijn ingeslagen en binnen het uur waren we op weg naar de Costa del Silencio. Daar waren verschillende caches maar de Nüvi kon ons niet meteen bij de juiste parkeerplek brengen. Zelfs een pad over een tomatenkwekerij werd als doorgaande weg aangegeven maar dat lukte in de praktijk toch niet echt. Uiteindelijk kwamen we aan de kust bij het vliegveld terecht waar we bij het strand eerst een sudoku moesten oplossen om het eindcoördinaat van de cache te kunnen bepalen. Dat hebben we op een terrasje gedaan en aan het einde van de middag hebben we de cache gelogd. Bij El Médano zijn we langs het kite-strand naar de Montaña Bocinegro gelopen. Op de cacheplek was het nogal druk met dreuzels. Maja stelde voor dat zij daar rustig zou blijven zitten en ik door zou lopen naar de Montaña Roja om daar eerst een andere cachebox te zoeken. Dat was een flinke klim maar het uitzicht was geweldig. Na terugkomst bij Maja was daar de kust zowel letterlijk als figuurlijk vrij om de box te pakken. In El Médano hebben we nog een stukje over de promenade gewandeld. Voor ons diner zijn we naar de kust afgedaald. De avonden beginnen al op elkaar te lijken. Lekker op het terras een kopje koffie met een klein drankje drinken is het vaste ritueel aan het worden.
Op vrijdag zijn we richting Granadilla gereden. Bij twee uitkijkpunten zijn we gestopt om een doosje te zoeken en van het uitzicht te genieten. Door het stralende weer was de kuststrook goed te zien. Bij een van de miradors kwamen we in gesprek met een Nederlandse man, die stomverbaasd was over het fenomeen geocachen. In Charco del Pino hebben we geprobeerd om de kortste weg naar een cachelocatie te vinden. We kwamen echter aan de achteraf verkeerde kant van een steile barranco uit en hebben deze cache voor een volgende vakantie bewaard. In Granadilla was een multi door het dorp uitgezet, die we wandelend hebben afgelegd. Voor onze lunch hebben we wat inkopen in een supermarkt gedaan en op een bankje bij de kerk hebben we in alle rust opgegeten. Na het verzamelen van de gegevens van de multi moesten we volgens de omschrijving een paar kilometer de berg op. Dat bleek via een steil smal weggetje te gaan, waar zo nu en dan teruggeschakeld moest worden naar de eerste versnelling. Nu klopte onze uitkomst niet helemaal met de checksom maar we waren wel op de goede plek. Het ontbreken van het juiste eindcoördinaat resulteerde in een vergeefse zoektocht en teleurgesteld zijn we terug naar de bungalow gereden. Daar hebben we de cachetekst nog eens goed doorgelezen en kwamen we tot de conclusie dat we bij een van de punten een verkeerd antwoord hebben genoteerd. Voor ons eten wilden we niet zo ver weg en we kwamen in het restaurant van een naburig sjiek hotel terecht. We hebben daar heerlijk gegeten en uiteindelijk viel de prijs ten opzichte van de restaurants aan de boulevard nog behoorlijk mee.
Vijf jaar geleden hadden Maja en ik voor een virtuele cache de Roque del Conde beklommen. Vlak daarna werd er door onze Italiaanse cachevriend Fabrizio, die we destijds ontmoet hadden, een nieuwe cache geplaatst. In onze herinnering was het een flinke klim en toen Maja aangaf om de zaterdag als rust-, zon- en relaxdag te gebruiken, besloot ik om nogmaals de klim te gaan doen. In het begin moet je door twee barranco's en daarna is het één lange klim. Nu geeft je GPSr aan het einde van een tocht een heleboel gegevens weer, zoals bijvoorbeeld afgelegde afstand, totale stijging, hoogste punt en de tijd gesplitst in bewogen en totaaltijd. Het meest opmerkelijke was dat de afstand van de auto tot de cache hemelsbreed 1,34 kilometer was maar dat de afgelegde afstand om hem te bereiken 2,7 kilometer bleek te zijn. Oftewel twee maal zoveel. Maja had intussen een bezoek gebracht aan de markt. Voor ons diner zijn we weer naar de boulevard gelopen.
De zondag begon alweer met geweldig weer. We deden na het opstaan rustig aan want de openingstijden van de supermarkt waren op zondag aangepast. Op de terugweg na het boodschappen doen, belde Willem uit Nieuwerkerk met een vraag over een cache over Europese eilanden. Aan mijn antwoord dat ik net op een Europees eiland liep, had hij voor zijn oplossing niet zo veel. In 1995 waren we al eens in de Barranco del Infierno naar de waterval aan het einde gelopen. Nu zijn we bovenlangs een multi gaan doen. We hadden daar schitterende uitzichten op de kust en in de barranco. Door de droogte was er geen water te bekennen op de plaats van de waterval. Op de heenweg hadden we wat problemen met onze navigatie-apparatuur. Zowel de GPSr als de Nüvi gaven niets meer aan. De GPSr was het snelst gerepareerd. Bij het verwisselen van de batterijen was het SD-kaartje verschoven. De Nüvi gaf echter niets meer aan. We besloten om hem aan te laten staan zodat de batterij leeg zou lopen. Dat lukte en bij het opstarten bleek de storing verholpen. We waren deze keer redelijk op tijd terug bij de bungalow. Maja is bij het zwembad gaan zonnen en de avond verliep volgens het intussen vaste patroon. Dat hield een hapje eten bij de boulevard en een kopje koffie met bij de bungalow in.
Volgens de planning zijn we op maandag naar de noordkant van het eiland gereden. Het landschap verschilt daar aanzienlijk van het zuiden. Het is er veel vochtiger en dat is aan de begroeiing duidelijk te zien. We hebben verschillende vormen van mos aan de bomen en takken kunnen waarnemen. Bovendien is daar veel meer kans op bewolking. We hebben zelfs wat regen gehad en moesten een paar keer onze jacks aandoen. We hebben een paar miradors bezocht en aan de noordwest kust een wandeling gemaakt. Maar door de bewolking waren de uitzichten meestal zeer beperkt. Een geplande stadsmulti hebben we achterwege gelaten en na een lunch in een buitenwijk van Santa Cruz zijn we weer naar het zuiden gereden. Bij de bungalow bleek het gewoon zonnig te zijn en daar hebben we dan nog maar van genoten. Bovendien waren we getuige van een innig samenzijn van twee vlinders.
Op dinsdag zijn we in de omgeving van Vilaflor gaan cachen. Ook hier was een cache waar je voor de bepaling van de juiste locatie eerst een sudoku op moest lossen. Een andere cachebox bleek gevuld met een voorraadje munten. Ik heb natuurlijk gecontroleerd of er bij waren die ik nog niet had. Helaas was dat niet het geval. Op de terugweg zijn we via Granadilla gereden. Daar moesten we nog een antwoord checken van de mislukte multi en inderdaad vonden we nu een beter antwoord. Het stuk de berg op hebben we voor een volgende keer bewaard.
De hernieuwde poging om de juiste weg naar de Costa del Silencio te vinden, lukte op woensdag beter. We hebben daar in een heerlijk zonnetje over de Paseo Maritimo gewandeld. Naast het noteren van een misser hebben we er verschillende cachedoosjes gevonden. We waren redelijk vroeg weer terug bij de bungalow en hebben het de rest van de dag lekker rustig aan gedaan. We hebben in een restaurant aan de boulevard echt Spaans gegeten, namelijk een heerlijke paella.
Op donderdag hadden we weer een gesplitste dag. Maja bleef 'thuis' voor een rustdag en ik ben naar La Caldera de las Cañadas gereden. Dat is het gebied rond El Teide. Ik was daar in 2004 met de eerdervermelde Fabrizio en een paar vrienden van hem naar de top van de Guajara gelopen. In het dal waar we toen een heel stuk door zijn gelopen heeft hij intussen drie caches liggen. Tijdens de hele wandeling heb je uitzicht op El Teide. Bovendien kom je langs de meest woeste rotsformaties. De eerste cache lag in een voormalige kleine nederzetting die nu volkomen uitgestorven is. De woningen zien er echter nog prima uit. Bij de laatste cache heb ik nogal lang lopen zoeken. Uiteindelijk heb ik de laatste logs in mijn PDA nagelezen en daaruit bleek dat de laatste cacher hem op eigen houtje maar verplaatst had. Hij vond de oorspronkelijke plek niet zo geschikt. Ik zal maar niet opschrijven wat ik daarna allemaal over hem heb gezegd maar veel fraais was er niet bij. Ondanks mijn dagafstand van 17 kilometer zijn we toch naar de boulevard afgezakt om een hapje te eten.
De vrijdag was gereserveerd voor een bezoek aan Masca. We zijn eerst langs de kust naar Puerto de Santiago gereden. Daar was een nieuwe en volgens de moeilijkheidsrating simpele cache geplaatst. Dat nieuw klopte maar simpel was het zeker niet. Na een not found genoteerd te hebben, zijn we op een terrasje aan het strand een kopje koffie gaan drinken. De weg naar Masca blijft spectaculair. Eerst een smal kronkelweggetje naar boven waar je op een paar uitkijkpunten een schitterend uitzicht op de afdaling en het dorp hebt. De moeilijkheid daar is het vinden van een parkeerplek maar ook dat lukte redelijk vlug. We hebben een rondje door het dorp gelopen en ondertussen een cache gevonden. Op een terrasje hebben we wat gedronken en daarna zijn we over dezelfde schitterende weg weer teruggereden. Bij een mirador in Chirche hebben we ook een cachedoosje gevonden en daarna heerlijk geluncht met uitzicht op Guia de Isora. Bij de mirador was het een gezoem van jewelste. Een bloeiende boom trok veel bijen aan die allemaal wat nectar probeerden te verzamelen. Daarna zijn we via de lavavelden in het binnenland richting Vilaflor gereden. We hebben de gegevens voor een paar earthcaches verzameld waarna ik alleen naar de berekende plek van een puzzelcache ben gelopen. We hebben halverwege de afdaling naar de kust gegeten.
Zaterdag was de laatste dag dat we de auto hadden en we zijn naar de zuidoost kust gegaan. We begonnen in de buurt van het vliegveld en zijn van daaruit in noordelijke richting naar een paar cachelocaties aan de kust gereden. Aan het einde van de middag hebben we in Granadilla naar de eerder niet gevonden cache gezocht. Dat betekende weer dat smalle steile weggetje op. Nu waren we met een beter coördinaat wel succesvol. Intussen begon de lucht aardig te betrekken maar hoe dichter we bij de bungalow kwamen hoe beter het weer werd. Terwijl Maja een bad nam, heb ik de auto ingeleverd. In het restaurant aan de boulevard waren ze niet echt in vorm. We kregen ons voorgerecht al opgediend voordat ons eerste drankje op tafel kwam, de soep was lauw en de wijn was van een verkeerde kleur.
We waren van plan om het op zondag rustig aan te doen. De openingstijden van de supermarkt werkten dat ook in de hand. Na het ontbijt hebben we op ons terras nog een kopje koffie gedronken en zijn daarna via de wandelboulevard in de richting van Los Cristianos gewandeld. Door het mooie weer was het boven zee een beetje heiig en daardoor was La Gomera niet goed te zien. In Los Cristianos hebben we ons laatste cachedoosje van deze vakantie gevonden. Halverwege de terugweg hebben we een taxi naar ons complex genomen. Op het terras hebben we wat gedronken. Boven de bergen begon het al een beetje te betrekken, al zaten wij nog volop in de zon. Daarna zijn we begonnen met het eerste inpakwerk. Dat hield vooral het verzamelen en sorteren van de kleding in. Voor ons laatste diner zijn we naar het hotel in de buurt gegaan en deze keer viel het in vergelijking met onze eerder bezoeken wat tegen. We hebben nog een kopje koffie op het terras gedronken en de koffers zo ver mogelijk ingepakt.
Vroeger dan andere dagen zijn we opgestaan voor ons vertrek. In het donker werden we opgehaald en de wegbrengende hostess vertelde dat er een vervangend toestel zou komen maar dat hij wel op tijd kwam. Het toestel van Transavia had geen comfort class maar onze gereserveerde plaatsen waren wel in het systeem opgenomen. We zaten dus wat krapper maar het op tijd vertrekken was eigenlijk belangrijker. Keurig op tijd landden we op Schiphol waar we door Wil werden opgehaald. Een goed geslaagde vakantie zat er weer op.

Een selectie van onze vakantiefoto's is te zien door op onderstaande foto van de overal voorkomende hagedis te klikken.


Terug naar boven Terug naar Vakanties Startpagina