AZOREN 2010
27 augustus - 13 september

Na onze geslaagde vakantie in 2006 op één van de negen Azoren eilanden besloten we dit jaar om vier eilanden te gaan bezoeken. We zijn begonnen op Terceira, waarna we via Faial en Pico op São Miguel zijn geëindigd. Ofschoon deze eilanden uit zo te zien dezelfde vulkanisch ondergrond bestaan, hebben ze ieder een eigen identiteit. Op Terceira vallen vooral de muurtjes van lavastenen op, die als afscheidingen voor de weilanden dienst doen. Op Faial zijn de weilanden vaak begrensd door hortensiahagen. Pico wordt gedomineerd door de berg met dezelfde naam en op São Miguel waren de vele bloemen met hun kleuren overal in het landschap terug te vinden.
Uiteraard hebben we weer veel caches gezocht. Maja had in de voorbereiding een handzaam overzicht met de bijzonderheden van de caches in elkaar gezet en dat was in combinatie met de kaart erg gemakkelijk. De Nüvi gaf namelijk een heel summier overzicht van het wegennet weer en dus moesten we op de ouderwetse manier via een kaart onze weg zoeken. Dat had ook wel weer zijn charme. In de praktijk bleek bovendien dat sommige wegen niet op onze kaart voorkwamen (zelfs niet als karrensporen) en andere als redelijk aangegeven routes nog onverhard en soms onberijdbaar waren.
Op vrijdag zijn we al vroeg door Gerrit weggebracht. Op Schiphol liep alles gesmeerd. De vlucht was ook prima tot de laatste vijf kilometer. Door de heftige wind mislukte de eerste landing en na de doorstart ging ook de tweede niet echt soepel. Maar we kwamen gelukkig goed aan de grond. We waren wel verbaasd over de nonchalante afhandeling door Holland International maar we hebben de huurauto opgehaald en zijn naar Quinta da Nasce-Água in Angra do Heroísmo vertrokken. We moesten in het slechte weer nog wel even zoeken maar we kwamen er om ongeveer 10:30 uur aan. De kamer was nog niet beschikbaar en we zijn naar de binnenstad gereden. Veel eenrichtingsverkeer in de oude stad en dus moesten we nog veel zoeken en omrijden. Het weer was niet echt fraai, er stond een strakke wind en de temperatuur viel mede daardoor ook tegen. Rond het middaguur waren we terug bij de quinta en konden we op onze kamer. We zijn daarna weer naar Angra gereden en het zonnetje liet zich steeds meer zien. We hebben door de stad gewandeld, op een terras geluncht en een paar caches gezocht. De eerste viel mee maar de tweede in een botanische tuin hebben we niet gevonden. Na ons rustuurtje op de kamer zijn we voor het diner naar de stad gereden, waar we in de buurt van de haven in een klein restaurant hebben gegeten. We hebben er een inlandse vleespot met stoofvlees uitgekozen. Het smaakte lekker maar was wel iets te veel van het goede en dat komt bij ons niet vaak voor. Mede door de twee uur tijdsverschil zijn we daarna vlot naar bed gegaan.
Met de handleiding van Maja als basis zijn we op zaterdag al cachend langs de kust naar Prai da Vitória gereden. Bij een van de caches waren verschillende wake-boarders in de branding bezig met hun hobby. Toen we na onze vondst terugliepen naar onze auto, werden we door één van hen aangesproken. Of we aan het geocachen waren, was zijn vraag. Het was een actieve cacher, die zelf verschillende caches op het eiland had geplaatst. In het gezellige praatje met hem, het zogenaamde geokletsen, bleek bovendien dat onze mislukking van de dag ervoor een cache van hem was. Hij heeft ons een beetje op weg geholpen en achteraf zijn we bij onze eerste zoekpoging met onze handen op ongeveer tien centimeter van het doosje geweest. Tijdens onze rit vielen de wonderlijk beschilderde huizen op. Sommige waren voorzien van fraaie kleurrijke patronen en andere waren in een egale maar zeer opvallende kleur. In Praia da Vitoria hebben we op de boulevard geluncht en voor het diner zijn we weer naar Angra gereden. We beginnen de weg door de smalle straatjes al aardig te kennen. We kwamen uit bij een restaurant aan de haven waar vooral de soep heel apart was. Die werd namelijk in een uitgehold brood opgediend.
Op zondag zijn we dwars over het eiland naar de noordkust gereden. De eerste caches verliepen niet zo voorspoedig De eerste werd niet gevonden, ik haalde mijn scheenbeen open aan een lavapunt en ik stootte later op de dag mijn kop aan een afdakje bij een miradouro. Bij Biscoitos hebben we de natuurlijke zwempoelen in de rotsen aan de kust bekeken. Onze lunch ging een beetje de mist in. Bij een restaurant stond een rij wachtenden buiten op hun beurt te wachten. We hebben daar niet op gewacht en bij een supermarkt een pak crackers en een pakje kaas gekocht. Die hebben we op een picknick-plaats in alle rust tezamen met een kopje achterbak-koffie verorberd.
Op maandag zijn we redelijk in de buurt gebleven. Op het schiereiland Monte Brasil voor de kust bij Angra liggen verschillende doosjes. Op een van de cachelocaties was een vermakelijk voorval. Maja had een stil plekje gezocht voor een sanitaire stop toen er een werkman aan kwam lopen. Hij sprak mij aan en wees op een punt een eindje verder na een bocht in het pad. Ik begreep zijn Portugees niet maar toen ik op het betreffende plekje ging kijken, bleek daar een openbaar toilet te zijn. Hij had dus duidelijk begrepen waarom Maja in de bosjes was verdwenen. In de middaguren hebben we voor toerist gespeeld. Wat rondgelopen in de stad, fruit gekocht en kaarten verstuurd.
De dinsdag was niet echt mijn dag. We zijn naar het midden van het eiland gereden en langs de wegen waren vrij veel velden met gele bloemen te zien. We zijn ook boven op de hoogste berg wezen kijken. Daar moesten we voor een cache een eindje lopen over sompig terrein met lage begroeiing en veel mos. Op een gegeven moment stapte ik in een kuil onder de moslaag. De val leverde me meteen een flinke schrap op mijn hand op. Dat viel overigens achteraf nog mee vergeleken met mijn avontuur bij de laatste cache van de dag. Die lag op een plekje aan het einde van een korte steile klim (48 meter stijgen over 160 meter). Maja vond dat iets te heftig en ik ben dus alleen naar boven geklommen. Het eerste stukje terug gebeurde het. Ik gleed weg en in een reflex probeerde ik me op te vangen. Mijn hand sloeg daarbij tegen een wand met scherpe lavapunten en ik haalde alle vier mijn vingers flink open. Bovendien stootte ik mijn kop maar dat viel gelukkig mee. Eenmaal beneden hebben we eerst mijn wonden verzorgd en daarna als lunch een paar crackers met kaas gegeten en een kopje koffie gedronken. Maja had de tussentijd benut om op haar nieuwe mobieltje wat functies uit te proberen. De camera werkte prima want haar eerste foto, namelijk die van mijn afdaling was prima gelukt.
De woensdag was zo'n allegaartje-dag. Er hing een flinke mistlaag in de bergen en alleen aan de kust was het behoorlijk weer. We zijn een beetje kriskras over het eiland gereden. Uiteindelijk kwamen we bij de grot Algar do Carvão maar we waren wat te vroeg. Er was ook een cachedoosje te vinden. Ik had hem net weer opgeborgen toen er een jeep stopte en de chauffeur vroeg of ik hem gevonden had. Het bleek een cacher te zijn die foto-tours verzorgde. Zijn klanten van die dag waren een paar Nederlanders, die de grot wilden bezoeken. Wij zijn ook afgedaald en kregen een leuke informatieve rondleiding van een van de gidsen. Indrukwekkend hoe de natuur en dit geval lavastromen voor deze constructie hadden gezorgd. Terug in de quinta hebben we op het terras nog wat zitten lezen.
Op onze reisdag konden we rustig aan doen. Bij het ontbijt deelden we de tafel met een Oostenrijks stel dat 's middags met hetzelfde toestel naar Faial zou vliegen. Op weg naar het vliegveld hebben we nog wat cachewerk gedaan met niet elke keer het gewenste resultaat. Het vliegtuig deed ons herinneren aan de vlucht naar El Hierro. Ook hier werd niet aan vastgestelde plaatsen gedaan maar je kon net als in de bus of in de trein zelf een plekje uitzoeken. We vertrokken met een half uurtje vertraging en bij aankomst op het vliegveld van Faial was de gastvrouw van Hertz blij dat we arriveerden, want we waren haar laatste klanten van die dag. Bij aankomst in de Pousada da Horta - Forte de Santa Cruz hebben we onze bagage uitgepakt en daarna in het restaurant van het hotel gegeten.
Het ontbijtbuffet zag er uitstekend verzorgd uit en bovendien was er de gelegenheid om op het terras te ontbijten. De pousada is een oud fort en het uitzicht vanaf het terras en ons balkon was dan ook op de oude vestingsmuur met daarachter de berg Pico op het naburige eiland met dezelfde naam. Na het ontbijt hebben we een wandeling in de omgeving gemaakt. De kade in de haven van Horta staat bekend om de vele beschilderingen die er door zeelui achtergelaten zijn. De legende vertelt dat je dat moet doen om op je verdere reis geen onheil mee te maken. En inderdaad is ieder plekje beschilderd en het verbaasde ons hoeveel Hollandse kunstwerken er terug te vinden waren. Het werd ons duidelijk dat we toch wel een zeevarend volk zijn. In de stad hebben we op een markt nog wat fruit gekocht. Daarna zijn we Faial gaan verkennen aan de hand van de aanwezige caches. Onze eerste rit ging naar de caldeira in het midden van het eiland. Langs de wegen waren hier al meer hagen met hortensias te zien dan op Terceira. We waren net een paar weken te vroeg om ze helemaal in bloei te kunnen zien. Het uitzicht in de krater was erg indrukwekkend. Ook de vergezichten langs de route mochten er zijn. Bij een van de caches moesten we een stukje over een onverharde weg rijden. Na het helaas niet vinden van het doosje zijn we op het pad doorgereden met het idee zo op de gewone weg te komen. Het pad werd steeds slechter en liep uiteindelijk dood. En dus moesten we dat hele stuk weer terug hobbelen. Voor ons avondeten hadden we een naam en adres uit een lijstje gehaald dat we vooraf van internet hadden geplukt. De wandeling er naar toe viel tegen want de weg bleef langzaam oplopen en de afstand was veel langer dan gedacht. Bovendien bleek het een eenvoudige pizzaria te zijn maar we hebben daar toch lekker gegeten. En nog voor weinig euri ook. Op de terugweg naar ons hotel kwamen we het Oostenrijkse stel uit ons vorige verblijf tegen waar we nog even ervaringen mee hebben uitgewisseld.
De zaterdag hadden we gereserveerd voor de westkant van het eiland. Daar is er tijdens een vulkaanuitbarsting in 1957 een stuk land bijgekomen waardoor de vuurtoren nu een eind van de kust af staat. Op dat nieuwe steile stuk ligt een cachedoosje maar die wandeling was voor Maja te veel van het goede. Zij is bij de auto gebleven en ik heb de tocht in mijn uppie gemaakt. Het uitzicht naar het oude land met de vuurtoren was heel apart. Terug in het hotel hadden we vanaf ons balkon een fraai uitzicht op het buureiland. Meestal hangt er om de top van de Pico een mistrand maar op deze avond was het helemaal helder en kreeg hij in de ondergaande zon een mooie rode gloed.
De overtocht naar Pico stond per ferry gepland. De steiger was vlak bij ons hotel en na een rustige ochtend heb ik Maja en de bagage naar het vertrekpunt gebracht en daarna de auto bij het hotel teruggezet. De overtocht verliep prima en na wat strubbelingen konden we met onze huurauto naar ons verblijfadres. Op Pico hadden we gekozen voor een casa. Ik had van te voren contact met de beheerder gezocht en van hem een hele vriendelijke mail met allerlei info teruggekregen, onder andere de naam van de casa. We hebben in São Roque geluncht en zijn daarna op weg gegaan naar ons huisje in Prainha. Het laatste stukje van de weg was behoorlijk bochtig en smal. Op een gegeven moment zag ik in mijn spiegel een flinke jeep en op een gedeelte waar het iets breder was, ben ik opzij gegaan om hem te laten passeren. Hij stopte echter naast ons en stelde zich voor als José, mijn contactpersoon van de mailwisseling. Hij had voor ons een ander en groter huisje, te weten Casa do Lagar. Dat was een stukje terug en hij reed voor ons uit om het aan te wijzen. Het was het bovenste van twee huisjes, die helemaal opgeknapt waren voor de verhuur maar nog wel de oorspronkelijke indeling hadden. Dat betekende dat de slaapkamer en de badkamers beneden waren en de woonkamer en keuken boven. Dat gaf nog wel eens verwarring als je automatisch maar voor niets de trap op of af liep. Op zondag was de supermarkt in het dorp al dicht maar José vertelde ons dat er een heel behoorlijk restaurant was. We hadden geen eetvoorraad bij ons en dus zijn we zijn voorstel om daar te eten meteen gaan checken. Het klopte volkomen, we hebben er heerlijk gegeten.
Onze eerste actie op maandag was een bezoek aan de plaatselijke super. Voorzien van een ruime voorraad konden we aan ons ontbijt beginnen. Daarna hebben we een rondje om de oost gedaan en een paar caches gevonden. In Lajes hebben we uitgebreid geluncht en daardoor konden we onze klaargemaakte lunch voor ons avondeten bewaren. De laatste cache van de dag was op de Pico da Urze, een plek die door José was aangeraden om op een heldere dag naar toe te rijden. Het uitzicht was inderdaad prima. De wegen ernaar toe waren ruimschoots voorzien van veeroosters. Bij onze casa zijn we nog wat gaan zonnen en lezen. Maja had daarvoor de ligstoel bij de niet aanwezige buren geleend. Op een gegeven moment stopte er een auto met een jong Nederlands stel. Dat bleken de nieuwe bewoners van onze buur-casa te zijn. Tenminste dat vertelde José hen na hun telefoontje over hun bestemming. We hebben Linda en Michel meteen maar uitgenodigd voor een welkomstdrankje.
Op dinsdag zijn we naar de westkant van het eiland gereden. We hebben de nodige caches gedaan waarbij een paar opvallende. Eén ervan lag midden tussen de druivenvelden en de wijnboeren waren met de oogst bezig. Een andere was bijzonder door de mooie locatie, die aan de binnenzijde van een krater lag. Er was echter weinig ontvangst van de satellieten en er waren veel plaatsen om een kokertje te verstoppen. Het zoeken onder de omgevallen bomen en in de holtes tussen de rotsen leverde geen resultaat op. De frustatie was een stuk minder toen we later in een log lazen dat een ander team dezelfde moeilijkheden had ondervonden. De laatste van de dag was een earthcache bij de Grutta des Torres. Om de vragen te kunnen beantwoorden, moesten we aan een uitgebreide rondleiding door de grot meedoen. Dat was een heel interessante ervaring, want de lavatunnels waren zo veel mogelijk in hun oorspronkelijke staat gelaten. We kregen een helm op en een zaklantaarn mee voor onze tocht over de bodem van de tunnel. Aan het einde van de tocht liet de gids ons een leuke test uitvoeren. Alle zaklantaarns werden tegelijk uitgedaan en de volkomen donkerte in de tunnel was voor een tijdje ons uitzicht. Voor ons diner zijn we naar het restaurant in het dorp gelopen en daarna hebben we de rest van de avond heel relaxt op ons terras met uitzicht op buureiland São Jorge gezeten.
Onze laatste dag op Pico hebben we wat cachewerk in het binnenland gedaan. Vooral de laatste wandeling was voor Maja een hele prestatie. Het was een steile klim maar wel met een mooi uitzicht. We hebben op een terras aan de boulevard van Lajes uitgebreid geluncht. Bij de casa hebben we wat gelezen, een spelletje yatzee gespeeld, koffie en een wijntje gedronken en tenslotte ons nog ongebruikte lunchpakket voor onze avondmaaltijd gebruikt.
Op onze reisdag heeft Maja een rustdag genomen en heb ik ´s morgens geprobeerd om een cache te vinden. Het werd echter helaas een DNF. Langs de wegen zagen we van dag tot dag meer groepjes van de roze lelie-achtige bloemen, die we nog kenden van vier jaar geleden. We hebben rustig de tijd genomen om te lunchen, in te pakken, afscheid te nemen van José en naar het vliegveld te rijden. Bij de veiligheidscheck werden mijn zakmes ontdekt. Ik was vergeten om hem in de koffer te stoppen en hij zat dus nog in mijn rugzak. Ik heb hem maar achtergelaten want anders moest ik weer terug naar de incheckbalie om hem apart te laten vervoeren en daar stond intussen een lange rij met wachtenden. De vliegtocht ging volgens schema en zowel bij het autoverhuurbedrijf als bij Calouro Resort in Agua de Pau was onze reisverandering doorgegeven. We hadden namelijk vlak voor ons vertrek doorgekregen dat we een dag minder op Pico en een dag meer op São Miguel zouden moeten verblijven.
Na het uitgebreide ontbijtbuffet zijn we richting Norteste gereden. We zijn vier jaar geleden al een keer op São Miguel geweest en we herkenden nu verschillende stukken en uitzichten tijdens onze rit naar het westen. Met de wetenschap over de komende kronkelweg in het laatste stuk hebben we in Furnas besloten om niet verder te rijden. We hebben ons oorspronkelijke plan veranderd in een hernieuwd bezoek aan de zwavelrijke heetwaterbronnen. Heel opmerkelijk was de aanwijzing van een Brits toeriste dat er een eindje verder drinkbaar mineraalwater uit een buis langs de weg kwam. We zijn het natuurlijk even wezen proberen en het smaakte inderdaad heerlijk. Na de lunch op een terras zijn we aan de terugrit begonnen. We hebben een klein uitstapje gemaakt naar Castelo Branco waar we vorige keer een cachedoosje van een Nederlandse cacher hadden gevonden. Die cache is er niet meer maar de Azoriaanse eigenaar van de nieuwe cache, die een stukje verderop ligt, heeft nog wel het oude logrolletje als curiositeit in zijn doosje gestopt. Het buffet in het hotel was bereid met regionale producten en het smaakte ook nu weer voortreffelijk.
Op zaterdag hebben we een nostalgische trip gemaakt. Via het Lagoa do Fogo, waar het mistig, winderig en koud was, zijn we naar de omgeving van Ribeira Grande aan de noordkust gereden. Daar hebben we opnieuw de warmwaterbronnen bekeken bij Caldeira Velha. Na een bezoek aan Caldeiras met zijn pruttelende zwavelhoudende bronnen (kleiner en minder dan in Furnas maar wel met dezelfde stank) zijn we naar Lombadas gereden. Via een een smalle en steile weg is de vroegere mineraalwaterfabriek te bereiken. Van de cachevondst van de vorige keer wisten we dat er nog een kraan met mineraalwater aanwezig is. Ik ben een flesje wezen vullen en het smaakte heerlijk tintelend. Daarna zijn we naar Ribeira Grande gereden waar we vier jaar geleden onze vakantie hebben doorgebracht. Sommige stukken waren heel vertrouwd maar om een cachelocatie aan de andere kant van het stadje te bereiken, hebben we heel wat rondjes gereden. We waren net klaar met loggen toen Maja een stel andere cachers aan zag komen. Het bleek een Zweeds stel te zijn en we hebben natuurlijk even staan geokletsen.
Onze laatste volledige dag hebben we benut om via Lagoa en Ponte Delgada naar het westen te rijden. Heel vermakelijk was de ontmoeting in de buurt van Relva met een Azoriaanse vader en zijn tienjarige dochter. Zij sprak een heel klein beetje Engels en werd door haar vader als tolk gebruikt. Hier en daar met handen en voeten kon ze ons toch het een en ander duidelijk maken. Na het bezoeken van wat interassante cachelocaties zijn we aan het einde van de dag naar een ananasplantage in Faja de Baixo gereden. Ons flesje likeur van de vorige keer was intussen aan vervanging toe. We hebben er nu een cachedoosje gevonden en op de plantage een paar flesjes gekocht, eentje met ananaslikeur en eentje met ananasdressing. We waren redelijk op tijd terug in het hotel en hebben de rest van de dag in alle rust doorgebracht.
Op onze vertrekdag konden we in een heerlijk rustig tempo onze bagage inpakken en uitchecken en nog waren we ruim op tijd op het vliegveld. We hebben ver voor de massa in kunnen checken en mede daardoor konden we een voorkeursplekje in het vliegtuig bemachtigen. De vlucht verliep geheel volgens schema en op Schiphol stond Rianne ons op te wachten.
Al met al een zeer geslaagde vakantie, die mede door het eilandhoppen veel langer leek dan die in werkelijkheid was.

Een selectie van onze vakantiefoto's is te zien door op onderstaande foto van de meest bekende bloem van de Azoren te klikken.


Terug naar boven Terug naar Vakanties Startpagina