MADEIRA 2011
25 september - 9 oktober

Voor onze najaarsvakantie hebben we voor Madeira gekozen. We waren hier al eens in 1980 geweest en het was aanzienlijk veranderd. Vooral het wegennet had een flinke aanpassing ondergaan. Er zijn behoorlijk veel tunnels geboord en aansluitende viaducten en bruggen aangelegd. Toen moesten we bijvoorbeeld van het vliegveld naar Funchal de hele kustlijn volgen over een smalle tweebaansweg en nu reden we over een meestal vierbaansweg in n ruk naar de hoofdstad. In 1980 schreef ik in een stukje in het personeelsblad van Spanbeton dat ik toen mijn vierde versnelling niet had gebruikt maar nu heb ik zelfs in de zesde versnelling gereden. Het is nog steeds wel een bijna recht uit zee oprijzende eiland waardoor er erg steile weggedeelten voorkomen.
We hadden voor drie locaties gekozen, namelijk eerst een paar dagen in het hotel Porto Santa Maria in Funchal, daarna meer naar het westen in het appartementencomplex Engenho Velho in Arco de Calheta en de laatste week in een huisje van Casas Valleparazo in Camacha.

Op zondag om ongeveer 04:00 uur heeft Ben ons opgehaald en met hun gloednieuwe Fabia naar Schiphol gebracht. De vlucht verliep geheel volgens schema en ook op de luchthaven van Madeira ging het voorspoedig. We kregen vrij vlot onze huurauto en konden richting Funchal vertrekken. In Canico de Baixo hebben we onze reiskleding verwisseld voor onze vakantie-outfit. We hebben er ook naar een cache gezocht maar konden het doosje niet vinden. Bij een andere locatie zijn we afgehaakt in verband met de steilte vanaf de parkeerplaats naar de cache. Uiteindelijk zijn we naar ons hotel gereden, dat vlak naast de oude wijk van Funchal was gelegen. Daar was onze kamer al beschikbaar en na het uitpakken van de bagage hebben we de buurt verkend. Op 60 meter lag een cache van een Nederlandse cacher. Uit mailcontact met de eigenaar hadden we een paar namen gekregen van personeelsleden van het naastgelegen restaurant. Die bleken inderdaad goed op de hoogte, want de een (Maika) zag meteen aan mijn GPSr dat we aan het cachen waren en een ander (Isabel) leidde ons met gebaren naar de juiste plek. Na een gezellig praatje hebben we er ook geluncht. Bij een volgende cache waren we niet succesvol terwijl we onze wandeling naar een derde hebben afgebroken omdat het voor Maja iets te steil werd. Onze zoektocht naar een supermarkt voor de eerste inkopen strandde op de zondagssluiting. Na het bekijken van een foto van onze eerdere mislukte cache werd duidelijk wat we over het hoofd hadden gezien. Vr ons diner zijn we er nog een keertje wezen kijken en nu was het zo gepiept. Bij de wandeling door de smalle straatjes vielen ons de voordeuren van de bewoners op. Die waren namelijk allemaal fraai beschilderd met een of andere voorstelling.

De maandag werd uiteindelijk een beetje vreemde dag. Na het ontbijt kwamen we erachter dat het welkomspraatje van de hostess bij ons in het hotel zou zijn. We moesten nog wat boodschappen doen en daarna zijn we even bij haar aangeschoven maar veel nieuws was er voor ons niet. Ons plannetje om met kabelbaan naar Monte te gaan viel letterlijk in het water, namelijk in de vorm van een licht buitje . Bovendien lag er tegen de helling een mistlaag zodat van het uitzicht van boven niet veel te verwachten was. Ons alternatief om een paar kilometer verder naar het westen wat te gaan cachen, kwam goed uit. Daar was het langs de kust namelijk prima zonnig weertje. Na terugkomst hebben we in de buurt van het hotel nog een multi gelopen. Al met al hadden we heel wat kilometers in de benen en we hebben dan ook nog even heerlijk op ons terras zitten relaxen. De hostess had 's morgens een restaurant in de buurt aanbevolen en daar hebben heerlijk op het terras gegeten.

Een zeer geslaagde dag konden we voor de dinsdag in de boeken noteren. Het weer zag er goed uit en we besloten om met de kabelbaan naar Monte te gaan. Die vertrok vlak naast ons hotel en het bleek een goede beslissing te zijn want het uitzicht was geweldig. Boven hebben we een mystery en een multi gevonden. Daarna was de keus om ons met een speciale slee naar beneden te laten vervoeren of via een levada terug te wandelen. Halverwege de wandeling lag een cache en dat gaf uiteindelijk de doorslag. We hebben eerst een schitterende maar soms behoorlijk steile afdaling gemaakt om bij de levada te komen. De levada's zelf lopen redelijk horizontaal om de waterloop goed te kunnen regelen. De afdaling verliep in een uitermate rustige omgeving. Je hoefde niet eens erg je best te doen om de stilte te kunnen horen. Het pad langs de levada was vaak erg smal met een diepe afgrond ernaast. Op de moeilijkste stukken was er gelukkig wel een afzetting van staaldraad. We hebben de cache met enige moeite gevonden want in de smalle kloof was door het zwakke GPS-signaal de juiste plaats eigenlijk niet goed te bepalen. Aan het einde van de wandeling hebben we een taxi naar het hotel genomen en daar hebben we verder lekker rustig aangedaan.

Onze verplaatsing op woensdag is goed verlopen. We zijn in Cmara do Lobos begonnen met een multi, waardoor we een aardige wandeling door het dorp hebben gemaakt. Opvallend was de grote hoeveelheid groepjes met kaartende mannen. Het waren er zo veel dat we ons afvroegen of er nog wel iemand aan het werk zou zijn.
Via enige cacheplekjes kwamen we bij Cabo Giro uit. Dit is een erg hoge en steile klif, waar we 31 jaar geleden ook al eens waren geweest. In een restaurant met een geweldig uitzicht hebben we geluncht. Langs de kust zijn we naar ons volgende verblijfadres gereden. Door een fout van onze gastvrouw kregen we een kleinere kamer dan gereserveerd. Dat maakte ze weer goed door ons het diner aan te bieden. Zeker vanwege het gemak vonden we dat een prima voorstel. We zijn nog even in Calheta boodschappen wezen doen. Na het eten hebben we nog heel relaxt op ons balkon gezeten.

Op donderdag is de planning onderweg flink veranderd. Het was de bedoeling om aan de westkust de nodige caches te zoeken. Maar ongeveer ter hoogte van onze eerste, helaas niet gevonden cache, hebben we besloten om daarna eerst een benzinestation te zoeken om onze tank vol te gooien. Dat kon volgens ons Nvi navigatiesysteem echter pas in Porto Moniz en toen we daar toch waren, hebben we er wat gewandeld en onze eerste cachevondst genoteerd. Op de terugweg hebben we nog wat zoekwerk verricht en in Lamaceiros geluncht. Daarna kwamen we in het gebied van de oorspronkelijke planning en daar konden we - weliswaar na lang zoeken - een FTF noteren. Terug in het hotel hebben heerlijk rustig aan gedaan. Het diner was weer prima verzorgd, waarna we nog geprobeerd hebben om op de nieuwe tablet van Maja te internetten. Dat ging heel langzaam en dus hebben we niet alles kunnen bekijken. Daar hadden we uiteindelijk toch niet genoeg geduld voor.

We hebben de vrijdag benut om verder langs de kust te gaan cachen en wel vanaf het punt waar we de vorige dag waren gestopt. Bij de tweede plek werden we geholpen door een jong Duits cachestel. Bij een van de locaties kende de Nvi een weggetje naar de parkeerplaats (nog) niet en leidde ons naar een alternatief. Dat leverde wel een wandeling over een smal, steil paadje op maar ook het uitzicht op een betere parkeerplaats. Ik ben daarna alleen teruggegaan en heb Maja daar opgehaald. We hebben de rustige plek meteen maar benut voor onze lunch. Later op de dag hadden we bij een DNF nog een keer een ontmoeting met het Duitse stel, terwijl bij de daaropvolgende cache de vrouw van de cachelegger ons aansprak. Terug bij onze verblijfplaats konden we verhuizen naar onze oorspronkelijk bedoelde grotere kamer. Ik voelde me niet helemaal lekker en inderdaad kreeg ik een aanval van n zo nu en dan optredende duizelingendag. Ik ben dus naar bed gegaan en Maja heeft nog wat te eten voor me geregeld.

Voor de zaterdag is er erg weinig te melden. Het was slecht weer met regelmatig een bui. Eigenlijk was het achteraf gezien de beste dag om niet te veel te doen en dat maakte het op bed liggen tenminste nog enigszins aanvaardbaar. Maja heeft nog wel een wandeling in de omgeving gemaakt en zich verder bezig gehouden met mij verzorgen.

Zoals gebruikelijk duurde de aanval ruim n etmaal en dus was ik weer voldoende opgeknapt om op zondag naar onze derde verblijfplaats te vertrekken. Op weg naar Camacha miste ik op een gegeven moment de afslag naar de hoofdweg en zo kwamen we op de de kustweg terecht. We reden dwars door een waterval (waarschijnlijk het gevolg van de regen van de vorige dag) en na een tunnel zag ik opeens de cachelocatie, waar we een paar dagen terug een DNF hadden genoteerd. Er was nu vlak bij een parkeerplek vrij en in een opwelling stopte ik er om nog een keertje te kijken. Op de vermoedelijke oude cacheplek was een opvallende steen verdwenen. Toen Maja daarna een nieuwe plek aanwees als mogelijke bergplaats, lag daar die vermiste steen. En erachter lag een goednieuw doosje met een even nieuw logboek. Echt een vondst bij toeval. Daarna hebben we nog een paar caches wel en eentje niet gevonden.
De ingang van het park waar ons huisje zou moeten zijn, lag wat verborgen. We waren wel een pad opgereden maar daar vonden we de receptie niet, wel huisjes die het volgens Maja wel eens konden zijn. Na een omweg via het centrum kwamen we uiteindelijk bij de echte ingang en de receptie terecht. Daar hing een papier aan de deur met een paar telefoonnummers en het verzoek om n ervan te bellen. Aldus gedaan en na enige tijd kwam Lonor, de beheerster. Na de ontvangst met een glaasje Madeira bracht ze ons naar ons onderkomen. Dat ging toch via het pad, dat we eerder al opgereden waren. Het huisje, dat we toegewezen kregen, was van het formaat kabouterhuisje. Het was echt een mini-huisje waarin alle ruimte wel heel efficint was benut. Het meest onverwachte was overigens de aanwezigheid van een bad in de badkamer.

Op maandag hebben we er een rustig dagje van gemaakt. We moeten deze week zelf voor ons ontbijt zorgen en dus zijn we eerst boodschappen gaan doen. Na het ontbijt hebben we ons inschrijfformulier bij de receptie gebracht waar we een tijdje gezellig met Sofia, de eigenaresse van het complex, hebben zitten kletsen. In een paar uur tijd wisselde het weer van zonnig naar bewolkt naar zonnig. We zijn naar de kust gereden om langs de oude kustweg vanaf Funchal te gaan cachen. Om ons een beetje nederig te houden, moesten we bij de eerste meteen een DNF noteren. Bij Garajau zijn we met een kabelbaantje naar het strand afgedaald. De laatste cache van de dag was wel weer een succesje, want die hadden we de eerste dag niet kunnen vinden. Op een terras hadden we met een flinke salade al uitgebreid geluncht en we besloten om het avondeten thuis klaar te maken. Dan konden we meteen in de tuin een glaasje vinho verde drinken. We zijn nog even naar de supermarkt gereden om inkopen voor het ontbijt te doen. Er was ruimschoots gezorgd voor houtblokken voor de open haard en voor zowel de gezelligheid als voor de warmte heb ik heerlijk fikkie gestookt.

De dinsdag hebben we benut voor een flinke wandeling langs een levada. Tijdens de voorbereiding van de caches op Madeira hadden we contact gehad met een plaatselijke cacher over afstanden van cachewandelingen. Hij heeft ons toen deze wandeling langs de Levada do Rei bijzonder aanbevolen. Dat kwam natuurlijk ook omdat hij hier zelf vier caches langs heeft geplaatst. Het was inderdaad een schitterende wandeling over de soms smalle paadjes vlak naast een diepe afgrond. We moesten door een kort tunneltje en wat nog meer spectaculair was, onder een waterval door. De afstand naar het eindpunt was 5,1 kilometer maar door een paar uitstapjes naar de caches zijn we totaal op zo'n 13 14 kilometer uitgekomen. De tripteller van de GPSr gaf veel meer dan maar die heeft door de slechte ontvangst van de satellietsignalen heel vaak staan tollen. We hebben drie van de vier caches gevonden en vanaf de laatste vondst een heel erg steile afdaling terug naar de levada gemaakt. Deze dagtocht was vooral voor Maja een prestatie van formaat.

Na de inspanningen van dinsdag hebben we de woensdagochtend heel relaxt doorgebracht. Boodschappen gedaan, even op het internet gesurft en uitgebreid koffie gedronken. Rond de middag zijn we naar Ribeiro Frio gereden om daar een korte wandeling te maken naar een mooi uitkijkpunt. Daarna hebben we op een zonnig terras een salade gegeten.
Op een volgende cachelocatie kwamen we vlak achter een paar Madeirenen bij de cache aan. Ze hadden ons niet in de gaten en waren dan ook verbaasd om ons te zien. Als afleiding deden ze alsof ze aan het fotograferen waren. Maja vroeg hen om de Portugese hint voor de cache voor ons te vertalen en toen ze die tekst zagen, hadden ze in de gaten dat wij ook cachers waren.
In Santo Antonio da Serra hebben een multi door een park gelopen. De tekst van de multi hadden we vooraf via Google Translate vertaald in het Nederlands en daar waren toch wel vreemde woorden en zinnen te voorschijn gekomen. Maar uiteindelijk is alles tijdens de wandeling toch duidelijk geworden. Terug bij ons kabouterhuisje hebben we lekker rustig aan gedaan en daar ook een hapje gegeten.

Het werd op donderdag een beetje een combinatie van toerisme en cachen. Wij zijn naar het bekende kraterdorp Curral das Freiras geweest. In onze herinnering was het toen veel leuker dan nu in de praktijk. Eigenlijk was het een saai dorp zonder enige uitstraling. Daarna zijn we naar de miradouro Eira do Serrado boven op de kraterrand gereden. We hadden prima weer en dus was daar gelukkig nog wel heel wat te zien.
We zijn al cachend terug naar Camacha gereden. Volgens de omschrijving konden we daar naar een parkeerplek voor een cache rijden maar het weggetje was zo smal en zo steil dat we bij een driesprong zijn gedraaid en terug zijn gegaan. In het dorp zijn we bij de winkel met producten van de streek, zoals keramiek en vlechtwerk wezen kijken. Maja heeft er een paar broodmandjes gekocht. Bij het huisje hebben we heerlijk rustig de rest van de middag doorgebracht. Voor ons eten zijn we naar een restaurant in het shoppingcentrum gegaan. Het was een vrij groot restaurant maar we waren de enige gasten. Het eten was prima verzorgd en zoals elke keer overvloedig maar zo samen in een grote ruimte zitten eten, was toch niet echt gezellig.

Het weer zag er op vrijdag redelijk goed uit en dus werd de planning aangepast van een stadsbezoek in een wandeling in de natuur. We hadden bij Portela nog een clustertje caches te doen en die bestemming werd het dan ook. De eerste lag bij het begin van een wandelroute en op het infobord stond nog een ander vertrekpunt aangegeven. Dat leek gunstiger te liggen voor onze wandeling en daar zijn we naar toe gereden. Op het punt waar het onverharde pad niet zo goed berijdbaar meer was, hebben we de auto neergezet en zijn we verder gaan lopen. Het eerste stuk was niet zo geweldig, mede door de lichte mist en laaghangende wolken maar het tussenstuk over een smal kronkelig paadje was erg leuk. Na het vinden van de caches hebben we bij een picknickplek ons brood opgegeten. Het stuk terug naar de auto was net als het eerste gedeelte over een breed en minder aantrekkelijk pad.
Daarna zijn we naar Santana gereden om naar de specifieke huizen met rieten daken te gaan kijken. Ze waren niet zo gemakkelijk te vinden en uiteindelijk hebben we er een stuk of vijf gezien, die er volgens ons speciaal voor de toeristen zijn neergezet. Terug bij ons huisje hebben we nog wat gedronken. Voor ons eten hebben we in het winkelcentrum twee pizza's gehaald, waar we er achteraf aan ntje genoeg hadden. De andere hebben we dan ook maar voor de volgende dag bewaard.

Voor zaterdag stond Machico en omgeving op het programma. Als eerste locatie hadden we een cache op het oog vlak bij de plek waar we 31 jaar geleden hadden gezeten. Door de verlenging van de startbaan op het vliegveld was dat gedeelte inmiddels ontmanteld en behoorlijk verpauperd. We hebben nog geprobeerd de bungalow van toen te vinden maar onze herinnering schoot tekort. Daarna zijn we naar Machico gereden. In het centrum was men volop bezig met de voorbereiding van een feest met als hoogtepunt een nachtelijke processie met een houten Christusbeeld. Er werden allerlei kramen ingericht met voornamelijk grote barbecues waar aan houten stokken flinke stukken vlees werden geroosterd.
We hadden nog een bijzondere ervaring bij een multi. Volgens de tekst moesten we bij het beginpunt naar een jaartal zoeken. Dat was niet te vinden maar we vonden wel het doosje. Achteraf bleek dat de cachelegger een paar dagen lang het eindpunt abusievelijk als beginpunt op de cachepagina had staan en precies in die periode hebben wij de gegevens van de site afgehaald. Wij hadden dus het eindpunt in de GPSr staan en zo werd het een makkie.
De bedoeling was om daarna een restaurant te bezoeken waar we destijds ook hadden gegeten. Het was nu echter gesloten en stond te koop. In een restaurantje in de buurt van het vliegveld hebben we geluncht en we zijn 's middags weer vroeg naar ons kabouterhuisje teruggereden. Daar hebben we nog wat gedronken, afscheid genomen van Lonor, de pizza, die over was gebleven, opgegeten en onze koffers grotendeels ingepakt.

Op zondag hadden we voor het eerst in deze vakantie de wekker gezet. Ons rustige vroege vertrek zorgde ervoor dat we vr de meute konden inchecken. Daarna heb ik op het terrein van het vliegveld de cache met de toepasselijke naam Adeus Madeira gelogd. Totaal hebben we deze vakantie 735 kilometer gereden over voornamelijk kronkelige en steile wegen. De terugvlucht verliep voorspoedig en we zijn op Schiphol door Rianne en Ben opgehaald.

We hebben erg genoten van ons verblijf op Madeira en gaan daar zeker binnen niet al te lange tijd weer eens naar toe.

Een selectie van onze vakantiefoto's is te zien door op onderstaande toepasselijke foto van een levada te klikken.


Terug naar boven Terug naar Vakanties Startpagina