FUERTEVENTURA 2013
26 februari - 12 maart

Bij de controle na mijn tweede oogoperatie gaf de oogarts aan dat een vakantie heel goed mogelijk was. Hij hield er zelfs rekening mee met het vaststellen van de volgende ingreep. Die is nu op 18 maart gepland en dat gaf ons de mogelijkheid om naar een vakantie van twee weken te kijken. Maja vond een bungalow in het complex Las Palomas in Costa Calma op Fuerteventura. Op die bestemmimg waren we tijdens onze eerdere bezoeken nog niet geweest, dus dat was een mooie bijkomstigheid.
Wil heeft ons dinsdagmorgen naar Schiphol gebracht en daar verliep het voortreffelijk. De tussenstop op Lanzarote duurde iets langer dan gehoopt en de transfer naar Costa Calma was wat langer dan mijn herinnering had voorspeld. We waren om ongeveer 18:30 uur bij het complex. Bij Las Palomas troffen we een hele aardige receptioniste, die ons twee sleutels meegaf zodat we zelf de ons meest passende bungalow konden kiezen. Bovendien kregen we als welkom een flesje wijn. Na onze keuze zijn we eerst de omgeving gaan bekijken, hebben een hapje gegeten en een paar boodschappen gedaan. Daarna hebben we onze koffers uitgepakt. Bij het kopje koffie op ons terras zag Maja in de schemering iets in de tuin bewegen. Bij een controle bleek het een egel te zijn en zo hadden we meteen een huisdier. Daarna zijn we onder de wol gekropen.
De woensdag was een rustige dag om te beginnen. We zijn gestart met een gesprek met de hostess om onze auto te boeken. Daarna wat boodschappen gedaan voor het wat verlate ontbijt. Na dit zonnige ontbijt op ons terras zijn we via het strand naar onze eerste cachelocatie gewandeld. Na de lunch zijn we de andere kant op gelopen en hebben we nog wat boodschappen gedaan. Verder hebben we onze gebruikelijke avondinvulling aangehouden. Dat houdt een hapje eten in een restaurant in de buurt in, een kopje koffie met een nipje plus een spelletje yatzee op het terras en vroeg naar bed.
Op donderdag zijn we na het ontbijt naar het kantoor van het autoverhuurbedrijf gewandeld. Na wat onderhandelingen kregen we een auto mee uit een hogere klasse voor een kleine meerprijs. Na het inladen van onze spullen zijn we naar Jandia gereden. Daar hebben we de eerste punten van een eiland-multi bezocht en meteen wat andere caches gevonden. Op de weg terug naar ons complex waren nog een paar doosjes ons doel. Bij de bungalow hebben we een late lunch genomen. De wind stond vandaag iets te ongunstig om van ons terras te kunnen genieten en daarom hebben we het meubilair naar binnen verhuisd. Daar hebben ons normale patroon gevolgd van een kopje koffie, een spelletje yatzee, een drankje en ons uitstapje naar een restaurant voor het diner.
Op vrijdag zijn we naar de omgeving van Tefia gereden waar we uit een paar flinke wandelcaches een bijzondere trip hebben gekozen. Bijna zes kilometer heen en terug met een hoogteverschil van 260 meter. Na een mooi gedeelte door een barranco was het laatste stuk behoorlijk steil. Daar heeft Maja een rustpauze ingelast en heb ik de laatste klim naar de cachelocatie gemaakt. Op de terugweg zijn we via Betancuria gereden om nog wat opgaven van de eiland-multi op te lossen. Een paar jaar geleden waren we hier na een paar regendagen. Toen was de weg tussen Betancuria en Pajara bezaaid met modder en stenen en het viel ons nu op hoe geweldig het wegdek was opgeknapt. Terug bij de bungalow ging alles volgens ons gebruikelijke patroon.
Het oorspronkelijke plan van Maja om op zaterdag een dagje strand te gaan doen, werd door de bewolking en de wind veranderd in een tochtje naar Cofete. De onverharde weg er naar toe was in onze herinnering een stuk slechter dan de realiteit nu. Het dorp zelf stelt eigenlijk niets voor en is vooral bekend door Villa Winter. Dit huis was volgens de overlevering bestemd voor Hitler maar voor ons was het nu alleen maar interessant door de aanwezigheid van een cache. In Cofete hebben we nog twee andere vondsten kunnen noteren. Terug in Costa Calma hebben we een ander winkelcentrum bezocht maar ook daar viel het ons een beetje tegen. Vlak bij de bungalow kregen we nog een stortbui maar dat waait hier meestal weer snel over en dat gebeurde deze keer dus ook.
De weersverwachting gaf voor de zondag de nodige bewolking en dus hebben een lange trip naar het noorden gemaakt. In La Olivia was een multi, waarvan ik dacht dat het een wandeling zou zijn. De punten lagen echter zo ver uit elkaar dat we ze met de auto hebben bezocht. In Villaverde hebben in een bijzonder restaurant gegeten. De ober komt met een groot bord, waar de diverse gerechten op vermeld staan. De gekozen gerechten worden per tafel geserveerd. We hebben een eiergerecht, een visspies en stukjes geit gegeten. Daarna zijn we naar het eindpunt van de multi gereden. Dat was nog een heel avontuur. Eerst werden we opgehouden door een kudde geiten en later kwamen we met de auto vast te zitten. Het is allemaal goed gekomen en op de cachelocatie zagen we dat er een veel beter berijdbaar pad langs de andere kant liep en dat bracht ons weer veilig in de bewoonde wereld. Bij thuiskomst hebben we onze maaltijd met soep en brood ingevuld en de rest van de avond verliep volgens het normale patroon.
Gedurende de nacht van zondag op maandag had het flink geregend en gewaaid. In de ochtend zag het er weer wat vrolijker uit en hebben we op ons terras genoten van het zonnetje. Aan het einde van de morgen nam de bewolking toe. We zijn iets naar het zuiden en naar het westen gaan kijken of er een leuke cachewandeling was. Dat lukte niet, of de route was te steil of het gebied was te open, waardoor we te veel last hadden van de opstekende wind. Na de lunch begon het bovendien zachtjes te regenen. Uiteindelijk zijn we naar Las Playitas gereden. Daar moesten we nog een multi afmaken die we een paar jaar geleden moesten afbreken wegens de grote hoeveelheid modder en stenen op de weg na hevige regenval. Nu regende het ook wel maar het lukte ons om het tweede punt bij een bijzondere vuurtoren te bereiken en de vragen te beantwoorden. Het eindpunt lag er niet ver vandaan en toen we daar parkeerden, zagen we een andere auto staan terwijl een jonge man richting het eindpunt liep. We waren net onze regenjacks aan het aantrekken toen hij terugkwam en als verrassing de cachebox bij zich had. Het was een Franse cacher, die eventjes droog in de auto wilde loggen. Ik heb meteen mijn naam ook maar in het logboek ingevuld. Dus heel bijzonder, de doos niet gevonden maar wel een geldige vondst. Vanwege de regen en de wind hebben we een andere cache op de terugweg maar laten zitten en zijn we terug naar de bungalow gereden. Daar bleek na enige tijd van behoorlijke regen dat het water de bungalow in dreigde te lopen. Met wat hooswerk en het gebruik van een bezem heb ik een overstroming kunnen voorkomen. De rest van de avond verliep verder normaal.
Maja wilde op dinsdag dan toch een ochtendje naar het strand en ik ben een cache gaan doen met een flinke beklimming. De cijfers daarvan zijn: afstand 1,13 km., hoogtemeters 203 en tijd 22 minuten. Na de lunch zijn we nog naar een archeologische plek gereden voor een kleine multi. Als verrassing was het toegangspad in een klein meer veranderd en moesten we te voet verder. Na het loggen zijn we nog een keer naar Las Playitas gereden waar op de weg naar de vuurtoren een cache lag. Gisteren waren we daar gestopt maar toen waaide en regende het te hard. Nu hebben we heel lang gezocht maar geen doosje gevonden. Uiteindelijk kregen we het idee dat het misschien wel weggespoeld zou kunnen zijn. De titel van de cache is 'The blue ball' en in de barranco vond ik inderdaad drie blauwe delen van een plastic bal. Achteraf bleek dat we niet goed genoeg hadden gezocht. 's Avonds hebben we paella gegeten en het lag me zwaar op de maag. Bovendien ging de oogkas van mijn geopereerde oog zeer doen en dat bleek een slecht voorteken.
De voortekenen werden op woensdagmorgen helaas waarheid. Slecht geslapen door de pijn in mijn oogkas en een maag die enigszins van streek was. Via Stefanie, de hostess, kregen we het telefoonnummer van de dokterspost. De arts vond het een noodgeval en verwees ons naar het ziekenhuis in Puerto del Rosario. Dat ging via een begeleidersdienst, waarvan de vertegenwoordiger als chauffeur en tolk dienst deed. Het kostte een paar centen maar het was wel een uitkomst. Als we het allemaal zelf hadden moeten regelen, waren we waarschijnlijk gillend gek geworden. In het ziekenhuis werd een te hoge oogdruk geconstateerd. Ik kreeg een infuus met een fles vocht van ongeveer een liter die er binnen twintig minuten in ging. Daarna nog wat pillen en de opdracht om de volgende morgen voor controle terug te komen. Maja had intussen via Stefanie geregeld dat de auto eerder ingeleverd kon worden. In de avonduren was de pijn al bijna geheel weg en voelde ik me al weer een stuk beter. Maar het was al met al een gedenkwaardige dag geworden.
We hadden de wekker gezet want we zouden op donderdag om 07:00 uur opgehaald worden. Onze oorspronkelijk Duitse begeleider had zich de maņaņa-cultuur al behoorlijk eigen gemaakt want hij verscheen een half uurtje later. Ik voelde me gelukkig een stuk beter en de onderzoeken in het ziekenhuis bevestigden dat. Ik kreeg twee soorten druppels voorgeschreven. Waarschijnlijk alleen voor de rekening werden we teruggebracht naar de dokterspost, waar de dokter even keek en ons weer liet gaan. Alsof hij de specialisten in het ziekenhuis zou kunnen controleren, maar wel even aftikken. Na de lunch zijn we met een taxi naar het beginpunt van een cachewandeling gereden. Halverwege is Maja op een windvrij plekje achtergebleven en heb ik de klim afgemaakt. Na terugkomst in de bungalow hebben we heerlijk rustig de rest van de middag doorgebracht. Een spelletje yatzee, een glaasje wijn en 's avonds een hapje eten in een van de restaurants.
Gelukkig was mijn oog vrijdagmorgen nog pijnvrij en dus konden we weer ons gewone ritme volgen. Al moest ik eerst nog een nieuwe simkaart in mijn telefoon installeren als gevolg van een veranderde provider. Dat lukte en zo was ik weer verbonden met de rest van de wereld. Na een rustige ochtend hebben we een taxi naar Playa de Barca genomen. Maja had een plekje op het strand gevonden en ik ben naar een cachelocatie gelopen. Dat lukte niet in een rechte lijn door de aanwezigheid van verschillende kreken. Bij sommige moest ik omlopen en over de kleintjes kon ik heen springen. Na de vondst zijn we samen over het strand teruggelopen naar onze bungalow. Dat ging niet alleen over het zand maar verschillende keren moesten we rotsachtige kliffen passeren. Maja liep op haar blote voeten en moest heel bewust haar route kiezen. Na terugkomst hebben we heerlijk rustig de rest van de middag doorgebracht. Er was een berichtje van Stefanie dat de niet gebruikte dagen van de auto ook niet berekend zullen worden. De avond in ons normale patroon vervolgd met veel sms-jes, een hapje eten en een prima afsluiting op ons terras.
We hadden voor de zaterdag een hele rustige dag gepland. Van alles een beetje: koffie drinken op ons terras, wat lezen, een spelletje yatzee spelen, naar een shoppingcentrum wandelen, een drankje drinken op een terras en lekker lui doen. Kortom: gewoon toerist gespeeld. En dat is allemaal uitstekend gelukt.
Tijdens onze wandeling gebeurde nog wel iets heel opmerkelijks. Ik liep zo'n beetje op de automatische piloot naast Maja op een voetpad, toen ik min of meer staande werd gehouden door een Duitser. Hij vroeg me waarom hij een stap opzij moest doen en ik gewoon doorliep. Eerst drong de vraag niet helemaal tot me door maar ondanks mijn verbouwereerdheid kon ik hem toch nog net antwoorden: "Omdat ik Hollander ben". Dat viel gezien zijn gemopper niet helemaal in goede aarde.
Nu we geen auto meer tot onze beschikking hadden, waren we voor het cachen aangewezen op onze voeten of een ritje met een taxi. Op zondag hebben we weer een combinatie toegepast, dus heen een stuk met de taxi en terug gelopen. Na de start van onze wandeling kwamen we - achteraf gezien - op het moeilijke traject terecht. Na het vinden van de box bleek er een eenvoudiger pad te zijn. We hadden ons te veel laten leiden door het hekwerk van een bouwwerk. Dat bleek op veel punten juist onderbroken voor de wandelaars en de lokale bevolking. Op de terugweg hebben op een terrasje geluncht. Bij de bungalow hebben we de middag verder relaxed doorgebracht.
De maandag begon redelijk zonnig. Na het ontbijt, een kopje koffie op ons terras en even bijpraten met Stefanie zijn we naar de laatste cachelocatie van deze vakantie gewandeld. Na de lunch nam de bewolking toe en werd het een stuk frisser. Dus in plaats van lekker in het zonnetje te kunnen zitten, hebben we ons verder binnenshuis moeten vermaken. Het kan niet altijd meezitten.
Het voordeel van een middagvlucht is dat je 's morgens in een rustig tempo je koffers kunt pakken, uit kunt checken en op de bus kunt wachten. De transfer en de procedures op het vliegveld verliepen allen volgens planning. Het vliegtuig vertrok zelfs iets eerder en na een voorspoedige vlucht landden we om 19:45 uur op Schiphol. Ben was al onderweg en het bleek dat je bij de aankomsthal niet meer mag stoppen en wachten. Na telefonisch overleg is hij naar de vertrekhal gereden, waar we gelukkig wel konden instappen.
Ondanks de onbestendigheid met mijn oog hebben we genoten van een paar weekjes er tussenuit. Door allerlei medische redenenen was dat al paar keer op het laatste moment gecancelled maar zo heerlijk in het zonnetje zijn we lekker opgeknapt.

Klik op onderstaande foto om een selectie van de vakantiefoto's te zien. De opname accentueert de altijd aanwezige wind op Fuerteventura.


Terug naar boven Terug naar Vakanties Startpagina