NOORD PORTUGAL 2013
25 mei - 12 juni

Vooral het aanhoudende koude weer was voor Maja de aanleiding om onze vakantie voor te bereiden. Al lang stond het noorden van Portugal op ons verlanglijstje. Het onderzoek van Maja leverde een rondreis op langs vier quinta's, waarbij we in iedere accommodatie vier nachten zouden verblijven. Aan het einde van de rit had ze een pousada in Porto op het oog, waar we twee nachten zouden zijn. Van onze oorspronkelijke keuzes viel één bestemming af, die door de reisorganisatie werd vervangen door een vergelijkbare locatie. De eerste twee quinta's waren van Nederlandse eigenaren en dat maakte de communicatie al meteen een stuk gemakkelijker. Uiteraard hadden we rondom de locaties en voor de verplaatsingsdagen de nodige caches voorbereid.

zaterdag 25 mei
Ons vluchtschema had zowel een nadeel als een voordeel. Het nadeel was het vroege opstaan en het voordeel dat we al voor de middag in onze auto zaten op weg naar de eerste quinta. Ben bracht ons midden in de nacht naar Schiphol. De vlucht naar Lissabon verliep volgens planning en dat was maar goed ook, want we hadden niet echt een ruime overstaptijd voor het vliegtuig naar Porto. Maar het lukte allemaal en zo vertrokken we om ongeveer 11:30 uur met onze huurauto. De voorbereiding had een route opgeleverd over binnenwegen. Het eerste stuk ging langs de noordkant van de Douro en daarna een gedeelte aan de zuidzijde. De tocht binnendoor verder naar Lamas de Ferreira ging door piepkleine dorpjes met smalle straatjes en langs gigantische velden met bloeiende gele brem. Echt een toeristische route. Onderweg hebben we zo nu en dan een pauze ingelast voor een cache. Voor de lunch zijn we gestopt bij een restaurant aan de Douro. Het bestelde lunchgerecht bleek een enorme lap vlees te zijn. Om 17:15 uur kwamen we bij Quinta da Tapada aan waar we hartelijk door de eigenaren Astrid en Ben werden begroet met een glaasje vinho verde op het terras. Daarna hebben we onze bagage uitgepakt. Na de uitgebreide lunch hadden we ’s avonds geen behoefte meer om uit eten te gaan en we besloten om maar wat crackers met kaas te eten. Bovendien zijn we heerlijk vroeg naar bed gegaan. We waren per slot van rekening negentien uur eerder al opgestaan.
zondag 26 mei
Tijdens het ontbijt kregen we een tip van Ben over een processie bij een naburige kerk. Volgens zijn zeggen moest dat een geweldige happening zijn en dat klopte. Overal geparkeerde auto’s en een veld vol met bussen met daar tussenin picknickende Portugese toeschouwers in afwachting van het evenement. Er bleek ook een multi met maar één waypoint te zijn. We hebben de antwoorden van de vragen gevonden maar precies op de uitgerekende cacheplek zat een Portugese familie uitgebreid te eten en rustig te wachten op de rest van het gebeuren. We hebben de processie bekeken en zijn daarna naar een paar andere cacheplaatsen gereden. Het was de hele dag al vrij koud en daarom zijn we in de loop van de middag weer naar de quinta gegaan. Daar hebben we geluncht met yoghurt, de rest van de crackers en de kaas. Van de drie restaurants in het dorp had Ben ons die van Isabel aanbevolen en daar zijn we naartoe gewandeld. We hebben daar inderdaad geweldig gegeten. Vooraf een amuse en wat brood met toebehoren. Het voorgerecht was een rijk gevulde kippensoep en het hoofdgerecht de bekende Portugese frango piri piri. Als toetje hebben flan-pudding (voor mij) en een bakje rijstepap (voor Maja) genomen. Daarbij hadden we samen een half flesje Mattheus rosé leeggedronken. Toen de rekening kwam, schrokken we allebei en wilden het eigenlijk niet geloven. Het vermeldde het enorme bedrag van € 19,50 (nee, niet per persoon maar totaal). Als beloning voor onze bijdrage aan de fooienpot kregen we bovendien als afsluiting een flink glas port.
maandag 27 mei
Het weer zag er niet zo aantrekkelijk uit, bewolkt en kouder dan gehoopt. En dus vertrokken we in onze lange broek voor een rondje cachewerk. Voor de eerste locatie moesten we een onverhard pad op waar we tussen de hagen gele brem bij een mooi plekje uitkwamen met uitzicht naar alle kanten. De volgende plaats was een oud klooster waar een groot stuk totaal vervallen was. We konden de antwoorden van de vragen niet vinden mede omdat de vertaling van de Portugese tekst nogal cryptisch overkwam. Intussen hadden we de lange broek gewisseld voor een kort exemplaar. Voor één cachelocatie hebben we een wandeling van een paar kilometer gemaakt, het pad was namelijk alleen berijdbaar voor een 4x4. Bij een kerk in Satão zijn we geholpen door een oude mevrouw, die precies wist wat we zochten en ons op het juiste spoor zette. Daarna hebben we nog een paar kapelletjes bezocht en hebben we voor onze lunch een stuk pizza bij een benzinestation gekocht. Aan het einde van de middag zijn we teruggereden naar de plek waar gisteren de processie was om de cachebox te zoeken. Er was nu niemand te bekennen en dus konden we ongestoord deze vondst loggen. Voor ons avondeten zijn we weer naar Isabel gegaan maar deze keer met de auto.
dinsdag 28 mei
Het was nog steeds aan de koude kant en dat betekende dat we ons bezoek aan Viseu in een lange broek en met ons vest aan hebben uitgevoerd. Door een verkeerde interpretatie van een aanwijzing in een Portugese cachetekst kwamen we boven in het centrum uit in plaats van onderaan bij een kabelbaan. We konden gelukkig wel een parkeerplek vinden en dus zijn we van daaruit gaan wandelen. Er waren een paar heel vernuftig opgeborgen cachedoosjes maar die moeilijke exemplaren hebben we wel gevonden en een ogenschijnlijke gemakkelijke niet. Bij het bekijken achteraf van de cachefoto’s denken we (en hopen we stiekem) dat hij geript is. Later zijn we nog naar een oude kerk gereden maar daar schoot onze kennis van de Portugese taal tekort. Ook Google Translate gaf een zeer verhakkelde vertaling waar we niet verder mee kwamen. Tijdens onze laatste avond in Lamas zijn we weer bij Isabel gaan eten.
woensdag 29 mei
Op onze reisdag van Lamas de Ferreira naar Provesende bij Pinhão was het behoorlijk koud. Alle weermodellen gaven voor de volgende dagen wel beter weer op maar nu was het nog lange broeken en vesten aan. Na het hartelijke afscheid van Astrid, Ben en Daniela zijn we noordwaarts gereden en hebben we naast de geplande caches nog een paar uitstapjes gemaakt. Helaas moesten we ook twee keer een DNF noteren maar de rest was, soms na flink zoeken, gelukkig wel als vondst bij te schrijven. Bij de laatste cache hebben we contact gezocht met de eigenaren van onze verblijfplaats in Provesende. We verbleven daar namelijk niet in Quinta do Passadouro zelf maar in een studio in het voormalige woonhuis van Jet en Ronald. Jet vertelde ons dat we opgewacht zouden worden door Julieta, die ons verder wegwijs zou maken. Tot onze verrassing moesten we vanaf Pinhão flink klimmen en begon het bovendien te regenen. Julieta stond ons dan ook onder een paraplu op te wachten en bracht ons naar een soort steegje met een deur, die het best te omschrijven was als een oude staldeur. Dat bleek onze voordeur te zijn, die met een enorme sleutel werd geopend en daarachter lag heel verrassend een fraai ingerichte studio met een geweldige tuin. Ze liet ons het belangrijkste deel van het dorp zien waaronder het huiskamerrestaurant van Braça, waar Jet een plekje voor ons had gereserveerd. Opmerkelijk was dat zowel Julieta als Braça naast hun moedertaal wel Frans spraken en geen Engels. Het was voor ons een hele omschakeling maar het is gelukt om het een en ander te kunnen communiceren. Het eten was eenvoudig maar de ambiance vergoedde veel.
donderdag 30 mei
Bij het opstaan bleek meteen al dat het weer omgeslagen was. Een stralend zonnetje en de temperatuur was flink aan het verbeteren. Eigenaar Ronald kwam in de loop van de morgen even kennis maken en we hebben afgesproken om de volgende dag de Quinta te bezoeken. Het was duidelijk dat we op een hoogte van 600 meter zaten, want toen we aan het einde van de ochtend naar Pinhão afzakten, steeg de temperatuur beduidend. In Pinhão hebben we uiteraard wat cachewerk gedaan en uitgebreid geluncht. Bij één van de caches werden we door een Portugees aangesproken. Het bleek de cachelegger zelf te zijn en dat was maar goed ook want het kokertje zat geniepig opgeborgen. Door zijn aanwijzingen werd het nu wel een stuk gemakkelijker. Terug bij de studio hebben we heerlijk op het terras gezeten en hebben we thuis een hapje gegeten.
vrijdag 31 mei
Een heerlijke relaxochtend. Eerst een rondje door het dorp gelopen. Dat was een hele aparte belevenis want in onze ogen is de tijd hier een paar eeuwen stil blijven staan. In het postkantoor waar midden in de kamer één bureau stond, hebben we een paar postzegels gekocht. Op onze vraag waar precies de bakker was gevestigd, liet de jongedame haar business in de steek en liep met ons mee. De bakker bleek achter een deur in een rijtje huizen te zitten, waar op de toonbank een paar manden met één soort brood stond. Daarna hebben we lekker op ons terras in de tuin gezeten en na onze brunch zijn we richting Sabrosa vertrokken. Daar hebben we wat caches gezocht en gevonden en daarna zijn we naar Quinta do Passadouro gereden. We moesten nog kennis maken met Jet en we zouden daar ook kunnen eten. Aan het einde van de middag gingen we dus die kant op. De route er naar toe liep over een heel smal, steil Middeleeuws geitenpaadje. We dachten dat de Nüvi een apart binnendoorweggetje had gevonden maar bij aankomst werd ons duidelijk gemaakt dat dit de kortste verbinding vanaf de studio was. De planning wees uit dat we pas dik in het donker klaar zouden zijn met eten. Dat vonden toch iets te veel van het goede en we hebben besloten om het eten maar te laten voor wat het was en eerder terug te rijden. Ronald heeft ons nog een rondleiding over het bedrijf gegeven en ons uitvoerig verteld over de wijn- en portproductie. Daarna kregen we een paar voorbeelden te proeven en dat beviel zo goed dat we maar een paar flesjes wijn en port hebben gekocht. Ronald had ons een restaurant aanbevolen en daar zijn we een hapje wezen eten. De terugrit naar boven viel mee maar of dat in het donker ook zo zou zijn geweest, betwijfelen we nog steeds.
zaterdag 1 juni
We hadden weer een rustige dag gepland. Eerst heerlijk op het terras ontbijten, koffie drinken en gewoon in het zonnetje zitten met een sudoku. Daarna zijn we naar Sabrosa gereden waar we voor de antwoorden van een multi een kleine wandeling door het dorp hebben gemaakt. Opmerkelijk was het aanleggen van een bloemmotief door de straten. Op een zandbed werden gele bloemblaadjes gestrooid en met een mal werd een aparte strook gemaakt voor paarse bloemblaadjes. Het gaf een heel leuk geheel. Voor een andere cache moesten we een flinke helling op en dat was voor Maja even omschakelen. Maar het is gelukt en we hadden een prachtig vergezicht als beloning. We hadden weer het systeem van uitgebreid lunchen en thuis een eenvoudig broodje als avondeten toegepast. We hebben bovendien de route voor de volgende dag enigszins aangepast en daarvoor nog een paar caches voorbereid.
zondag 2 juni
Onze reisdag begon voorspoedig. Maja pakte de bagage in en ik laadde de auto. Na een sms-afscheid van Jet zijn we aan onze gewijzigde route begonnen. In verband met de afstand hadden we die iets ingekort en zijn we via het nationale park Alvão gereden. We hadden daar wat caches voorbereid mede om de Nüvi de juiste weg(getjes) te laten vinden. Het voordeel van binnendoor rijden is dat je voornamelijk over een toeristische route rijdt maar dat de Nüvi soms ineens een iets kortere weg vindt, die dan nog meer binnendoor over smalle weggetjes en dwars door hele oude dorpjes voert. Om ongeveer 16:30 uur kwamen we bij Quinta Dom José in het dorpje Laje bij Vila Verde aan waar we door de zoon werden ontvangen. Hij sprak nog een beetje Engels maar zijn ouders alleen maar Portugees. Zij waren allervriendelijkst en we werden al snel voor een welkomstdrankje uitgenodigd. De vader probeerde duidelijk van alles aan ons te vertellen en de zoon vertaalde dat dan min of meer. Alleen dacht Pa waarschijnlijk dat wij met onze paar woorden Portugees alles wel konden volgen en vond het heerlijk om met ons te ‘praten’. Tijdens de rondleiding over het landgoed werd aangegeven dat het fruit ook voor de gasten was bestemd. We mochten plukken wat we wilden. Het appartement zag er goed uit, alleen het bed was een soort twijfelaar. Dat wordt dus weer dichtjes-bij-dichtjes slapen. Maja heeft nog een duik in het zwembad genomen. De op een plattegrond ingetekende restaurants waren zo te zien op loopafstand maar dat viel in de praktijk een beetje tegen. Uiteindelijk zijn we met de auto naar één ervan gereden en zaten daar als enigen in het restaurant-gedeelte. Alleen sprak er niemand een woord over de grens maar met handen-en-voeten-werk is het toch gelukt om wat te eten te bestellen. Bij het verlaten door het café-gedeelte werden we door de eigenaar op een flink glas port getrakteerd en het was dat we het nadrukkelijk afwezen, anders had hij ook nog zo’n zelfde glas met Licor Beirõo ingeschonken.
maandag 3 juni
Na het ontbijt had de vrouw des huizes een hele mooie aanbieding voor ons in petto. Ze nam Maja mee naar de aangrenzende kamer en liet haar zien dat daar een ruim kingsize bed stond. Met handen en voeten maakte ze ons duidelijk dat we daarin mochten slapen. Ze gaf met gebaren aan dat ze vond dat wij te breed voor de twijfelaar waren. We hebben haar genereuze aanbod met dankbaarheid aangenomen. Na een hele rustige morgen, waarin we wel even wat fruit zijn wezen plukken, zijn we in het begin van de middag naar Braga gereden. Daar was een nieuwe cache gepubliceerd, die nog niet op de site was gelogd. We hebben hem als derde gevonden dus geen Portugese FTF voor ons. Daarna hebben we nog wat rondgelopen maar weer werd voor ons duidelijk dat steden niet echt ons ding zijn. Daarna zijn we naar Barcelinhos gereden waar we een mooie wandeling langs de rivier naar een cachelocatie hebben gemaakt. We hebben nog een tijdje op ons terras gezeten en daarna zijn we naar een ander restaurant in de buurt gereden. Ook daar waren we de enige gasten. Bij thuiskomst hebben we op het terras de volgende dag in het nationale park van Gerês voorbereid.
dinsdag 4 juni
Vandaag stond een bezoek aan het Peneda-Gerês park op de grens met Spanje op de agenda. Op de heenweg hadden we een paar caches gepland. Daar is niets van terechtgekomen want voor de eerste zouden we nog ongeveer 800 meter omhoog moeten lopen. De Nüvi had ons daarvoor wel weer erg binnendoor gestuurd. Op een steil smal pad werd de weg versperd door een grote machine. Men was druk bezig met bomen verzagen tot vervoerbare stukken en een hijsinstallatie trok de bomen naar boven. Met enige inspanning werd het apparaat aan de kant gemanoeuvreerd en werd de hoop takken opzij gegooid. Gelukkig maar want achteruitrijden was daar geen optie. Op een volgende plek moesten we naar beneden naar de oever van een meer maar wat volgens de Nüvi een doorgaande weliswaar smalle weg was, bleek de oprit van een woonhuis te zijn. In Gerês hebben we geprobeerd een multi op te lossen maar daar liet de auto (Lancia type Ypsilon) ons in de steek. Op een erg steil stuk trok die het niet meer en zelfs in de eerste versnelling kwam hij niet meer vooruit. Het kan natuurlijk ook aan mijn rijvaardigheid gelegen hebben. We hebben nog geprobeerd het antwoord te gokken maar dat was niet succesvol. We hebben op een hooggelegen terras geluncht en daar kregen we samen een stukje vlees waar een gezin de hele week genoeg aan zou hebben. Na thuiskomst hebben we op het terras nog een spelletje yatzee gespeeld en een glaasje vinho verde gedronken. Het bleef ook in de avonduren nog behoorlijk warm en om af te koelen zijn we nog even het zwembad ingedoken. Dat was vooral voor mij toch een heel apart gebeuren, ik denk zelfs dat het eerste keer in deze eeuw was.
woensdag 5 juni
Tijdens het welkomstpraatje was er verteld dat er in de buurt een paar markten waren. Maja wilde er wel eentje bezoeken en een andere zoon heeft uitgelegd dat die van vandaag in Famalicão was. We hebben voor het instellen van de Nüvi een cache in dat dorp opgezocht en die bleek op loopafstand van de markt te zijn. Het was een kolossaal grote markt en we zijn er niet voor niets naar toe gereden. Maja heeft een paar tassen gekocht en ik een paar riemen. Bij thuiskomst hebben we een tijdje op het terras gezeten en halverwege de middag zijn we in de buurt nog wat gaan cachen. Voor ons etentje zijn we naar Prado gereden waar we in een redelijk sjiek restaurant (ze zijn er dus we!!) hebben gegeten.
donderdag 6 juni
Onze reisdag begon voorspoedig. We waren op tijd wakker en voor het ontbijt was de auto al bijna ingeladen. Na een hartelijk afscheid van de eigenaren zijn we via een noordelijke omweg richting Viana do Castelo gereden. We hadden een redelijke hoeveelheid caches voorbereid zodat we onderweg enige keuze hadden. In Arcos de Valdevez zijn we gestopt en hebben een gedeelte van het stadje bekeken. We hadden bij het cachen niet over belangstelling te klagen. Bij eentje kwam de jeugdige cache-eigenaar ons een stukje op weg helpen en bij een andere kwam een lunchende jongeman uit nieuwsgierigheid een kijkje nemen. Hij sprak behoorlijk Frans en zo konden wij hem een beetje wegwijs maken in het cachen. Toen we na redelijk lang zoeken het doosje vonden, was hij naast heel verbaasd minstens net zo blij als wij. Het was de hele dag een stuk kouder dan de vorige dagen en dat was voor het rijden niet zo’n bezwaar. Bij Casa do Ameal werden we door de eigenaresse gastvrij ontvangen en rondgeleid. Helaas viel het appartement ons een beetje tegen, eigenlijk was het meer een studio met weinig ruimte om te zitten. Voor ons avondeten zijn we op haar advies naar een volgende dorp gereden waar we in een goed restaurant terechtkwamen. Net als alle vorige keren waren de stukken vlees hier van een behoorlijk grote omvang. De lezers, die mij wat beter kennen, zullen wel niet meteen begrijpen dat ik zoiets ooit over een portie vlees zal zeggen. Maar hier ben ik door de waarheid ingehaald.
vrijdag 7 juni
Achteraf was deze dag het best te typeren als een zooitjesdag. Het begon ’s morgens al met het weer. De zon scheen maar tegelijkertijd miezerde het. In de loop van de morgen zijn we vertrokken richting de binnenstad van Viana. Door een truc met een verkeerde afslag op een éénrichtingsweg kwamen we bij de kust uit en daar hebben we onze eerste cache van de dag gevonden. Op weg naar de binnenstad kwamen we langs een markt en daar hebben we even rondgelopen. Daarna werd het cachen een zooitje. Bij de volgende moesten we door bestratingswerkzaamheden een omweg maken en bleek bovendien de doos onvindbaar. Wel een mooi plekje maar verder nada, nope, noppes, niets. Bij de volgende kregen we hulp van een Portugees, die zelf niet cachte maar wel vaak op die bepaalde plek was en zijn ogen goed had gebruikt. Je moest daar namelijk uit een opening in de muur een stukje ijzer met aan het einde een magneet halen om daarmee in een ander gat via die magneet de cachecontainer te kunnen ‘plukken’. Verder kregen we bij een andere DNF van een havenmedewerker te horen dat we precies op de goede plaats waren maar na zijn onderzoek bleek de box inderdaad te zijn verdwenen. Bij ons eten in een restaurant aan de rivieroever maakte Maja er naar eigen zeggen een zooitje van. Eerst bleef er van haar pizza een behoorlijk rommeltje van restjes op haar bord achter terwijl ze bij het dessert uiteindelijk een soort modern schilderij op haar bord had gemaakt. Terug bij de Casa was er nog een vermakelijk voorval. We hadden daar alleen internet als we bij het raam van het kantoor van de eigenaresse gingen staan. Dus liepen we braaf na het parkeren nog even naar de andere zijde van het gebouw om te kijken of we nog berichtjes hadden ontvangen.
zaterdag 8 juni
Het zag er bij het opstaan nog steeds somber en grijs uit. Het was dan wel droog maar daar was alles wel mee gezegd. We besloten om een cachewandeling in de buurt van de Casa te maken. Al had de eigenaresse in haar openingspraatje dan wel verteld dat Viana een vlakke stad is, volgens onze begrippen ging het toch vals op en neer. Na terugkomst van onze wandeling zijn we in een zaaltje wat gaan relaxen. Op onze kamer was namelijk geen lekker zithoekje en Maja had geregeld dat we voor de koudere dagen een vrij zaaltje mochten benutten. We kregen de sleutels en hadden zo ons eigen zit-, speel- en koffiekamer. Halverwege de middag zijn we met de auto nog wat cachewerk gaan doen. In deze hoek houden de Portugezen er nogal gemene opbergmethoden op na. En wij dachten altijd dat dit voorbehouden was aan Nederlanders. Een paar doosjes konden we dan ook niet lokaliseren en bij de laatste werden we geholpen door een van omstanders. Hij had al staan kijken naar ons zoekwerk en toen we vroegen of één van hen de Portugese hint voor ons wilde vertalen, bleek dat hij een beetje Frans sprak en dat hij niet alleen de hint wilde verduidelijken maar hij wees bovendien het erg stiekem opgeborgen kokertje aan. Het was een stukje kurk dat precies in de holte van een boom paste. Hij had bij eerdere zoekacties van andere cachers goed opgelet. Tijdens onze wandeling waren we 's morgens langs een restaurant met de toepasselijke naam S. Jorge gekomen. Daar zijn we een hapje gaan eten en de ober van dienst had gezien dat we toen al een foto van het uithangbord, met daarop Joris en de draak, hadden genomen.
zondag 9 juni
Het weer was nog niets verbeterd. Na het ontbijt regende het flink en toen dat iets verminderde, besloten we om toch maar te vertrekken. Alleen al om niet op onze kamer ten onder te gaan aan claustrofobie. We hadden in het noorden van Viana bij de grensrivier met Spanje nog een clustertje caches in de apparatuur staan en na de eerste twee caches werd het droog. Bij een volgende cache hadden we een ontmoeting met een Portugese cachefamilie, die ons nog enige uitstekende tips gaf voor een paar andere wat moeilijk te vinden doosjes. Zeker één ervan zouden we naar alle waarschijnlijk niet gevonden hebben, zo geniepig zat die verstopt. Aan het einde van de middag kwam het zonnetje er nog door en konden we op het terras een glaasje Passadouro-wijn nuttigen. Voor het eten zijn we naar een restaurant in het begin van de stad gereden maar het viel daar door de geringe ambiance wat tegen.
maandag 10 juni
Onze verplaatsingsdag van Viana do Castelo naar Porto begon regenachtig maar later klaarde het een beetje op. Nog geen zonnetje maar we waren in dit stadium van onze vakantie al blij met droog weer. Na het uitchecken zijn we langs de kust naar het zuiden gereden. Uiteraard hadden we een overzicht van eventuele caches gemaakt en via die locaties zijn we met een stop in Esposende aan het einde van de middag bij de Pousada Pálacio do Freixo in Porto aangekomen. Tijdens onze rit hebben we verschillende keren tevergeefs naar een cachedoosje gezocht. Moeilijk verstopt, weinig informatie over formaat en/of hint en sommigen bleken achteraf gewoon verdwenen te zijn. Na het inchecken in de Pousada zijn we een tijdje heerlijk rustig gaan relaxen. Voor het gemak hebben we ook maar daar in het restaurant gegeten.
dinsdag 11 juni
Helaas was het weer nog steeds onbestendig. Uiteindelijk hebben we aan het einde van de ochtend besloten om wat in de buurt te gaan cachen. De eerste cache lag vlak voor de Pousada op 140 meter afstand van onze kamer maar voor de volgende serie hebben we de auto gepakt. De middag hebben we voornamelijk op onze kamer doorgebracht, al zijn we aan het einde nog een klein stukje gaan wandelen. Ons plannetje om in de binnenstad van Porto een hapje te gaan eten, hebben we in verband met het weer omgezet in een diner in het restaurant van de Pousada.
woensdag 12 juni
Op de vertrekdag hebben we heerlijk rustig gedaan. Het voordeel van een luxere accommodatie is bijvoorbeeld dat je koffers op je kamer opgehaald en bij je auto afgeleverd worden. We hadden voor onze terugvlucht al digitaal ingecheckt maar omdat we geen printer hadden, hebben we de boardingpassen via een sms op mijn telefoon gedownload. Op de rit naar het vliegveld testten de Portugese chauffeurs mijn oplettendheid door twee maal wel erg dicht voor onze auto in te voegen. Na het inleveren van onze huurauto waren we ruim op tijd om in te checken. Verschillende vluchten hadden vertraging door de stakingsacties in Frankrijk maar voor onze vlucht stond nog steeds de originele vertrektijd op de borden. Tot we een tijdje in de vertrekhal zaten. Maja zag toen een vertraging van ongeveer drie uur te voorschijn komen. En dus begon het hangen, wachten, een hapje eten, hangen en wachten. Uiteindelijk mochten we boarden maar eenmaal in het vliegtuig werd bekend gemaakt dat we tot maximaal twee uur zouden moeten wachten voordat we toestemming voor vertrek zouden kunnen krijgen. Na anderhalf uur vertrokken we eindelijk maar gelukkig duurde de vlucht zelf een half uurtje korter zodat we uiteindelijk zo'n vier uur later zijn geland. Ben was er om ons op te halen en al met al waren we precies om middernacht thuis.

We hebben een heel aparte vakantie achter de rug. In het begin verbleven we in echt kleine dorpjes waar de rust 'voelbaar' was. Op onze ritjes in de buurt kwam je bijvoorbeeld maar zo nu en dan een auto tegen. Ook is ons weer eens de vriendelijkheid van de Portugezen opgevallen. Nog een opmerkelijk feit is het gegeven dat we in de 90 gevonden cachedoosjes niet één TB of geocoin hebben aangetroffen. Wel zijn we verschillende keren door niet-cachers geholpen bij echt geniepig verstopte caches.

Klik op onderstaande foto om een selectie van onze vakantiefoto's te zien. Deze opname geeft de veelvuldig aanwezige gele brem goed weer.


Terug naar boven Terug naar Vakanties Startpagina