ALGARVE OOST 2014
21 september - 5 oktober

Portugal is eigenlijk altijd al een van onze favoriete bestemmingen en dus was de keuze voor het oostelijke gedeelte van de Algarve voor onze najaarsvakantie snel gemaakt. Maja deed het voorwerk en kwam uit op Pedras da Reinha in Cabanas, vlak bij Tavira en ongeveer in het midden tussen Faro en de grensrivier met Spanje. Een weekje vóór ons vertrek hadden we een mailtje naar het complex gestuurd met een paar wensen en die bleken bij aankomst vrijwel geheel vervuld. En dus zaten we in een bungalow met een terras op het zuid-oosten in een rustig gedeelte van het park. Alleen de renovatie was nog niet helemaal uitgevoerd, bijvoorbeeld het hang- en sluitwerk was nogal gebrekkig en de bedden bleken erg hard..

zondag 21 september
De vroege vlucht van 07:00 uur had een opstaan om 04:30 uur tot gevolg. Daarna hebben we Ben in Gouda opgehaald en zijn we naar Zestienhoven gereden. Ben heeft de auto meegenomen en wij hadden een soepele incheck. Om 07:00 uur vertrokken we en na een gemakkelijke vlucht landden we om 09:00 uur plaatselijke tijd in Faro. Daar hadden we een privéchauffeur naar Cabanas de Tavira, waar we om 10:15 uur bij de receptie van Pedras de Reinha stonden. Onze bungalow was al beschikbaar. Na het uitpakken van de bagage hebben we een verkenningsrondje door het dorp gewandeld. Deze oostkant van de Algarve is een stuk minder toeristisch dan de westkant maar dat heeft ook weer zijn charme. Na het bezoek aan de supermarkt leek het licht geregend te hebben en terug in de bungalow werd dat bevestigd met een gestage maar lichte regenbui. Wij hebben onze rust gepakt en toen het droog werd, hebben we een rondje over het complex gelopen. Voor ons diner zijn we naar het dorp gewandeld waar we op een terras genoten hebben van een aparte maaltijd. Ik kreeg een eigen steengrill op tafel en Maja een spies met kip en garnalen.


Pedras da Reinha in Cabanas de Tavira


let vooral op het schortje

maandag 22 september
We hadden een rustig dagje gepland maar uiteindelijk zijn we nog flink bezig geweest. Na het ontbijt zijn we naar het dorp gelopen op zoek naar de plaatselijke markt. De plattegrond was niet echt duidelijk getekend en zo kwamen we na een kleine omweg toevallig langs een cache. Met behulp van een app op mijn telefoon hebben we die gevonden. De markt stelde niet zoveel voor maar Maja heeft bij het groentestalletje toch nog wat inkopen kunnen doen. Daarna zijn we naar de receptie gewandeld voor het praatje met de hostess. Dat bleek een privé onderonsje te zijn en we hebben gezellig met haar zitten kletsen over onze manier van vakantie vieren. Na de lunch hebben we nog een rondje door de andere kant van het dorp gelopen om wat caches te scoren en dat is goed gelukt. Voor ons avondeten zijn we naar de kust gewandeld waar we een flink hoofdgerecht voorgeschoteld kregen. Maja had een stuk tonijn waarover ze opmerkte dat ze dat thuis voor ons beiden zou kopen. De vraag blijft dan: "Was het nu zoveel of zijn de porties thuis toch wat aan de kleine kant?"


er blijft niet veel ruimte over voor een voetganger


Igreja de Nossa Senhora da Conceição in Conceição de Tavira

dinsdag 23 september
Na een advies van medegasten en van de hostess zijn we over een pad langs de zoutpannen naar Tavira gelopen. Gezien hun enthousiasme viel het ons een beetje tegen. We hadden een smal pad door het natuurgebied Ria Formosa verwacht maar het was een breed pad waar over het grootste deel met een auto kon worden gereden. Er lagen wel een aantal caches langs en dat maakte het nog enigszins goed. We kwamen in Tavira uit bij een groot winkelcentrum maar dat was in onze ogen te nieuw en te steriel om leuk te zijn. Maja heeft er nog wel een paar keukenattributen gekocht die in de bungalow of niet aanwezig waren of onbruikbaar waren door ouderdom. Voor de terugtocht hadden we een taxi gepland maar ondanks de aanwezigheid van een taxistandplaats duurde het vrij lang voordat er eentje op kwam dagen. De middag hebben we verder relaxed doorgebracht. Het beoogde restaurant aan de boulevard was gesloten en zo belandden we bij die van de eerste avond waar we weer op het terras hebben zitten eten.


de krabbetjes zoeken bij eb hun weg


de zoutpannen bij Tavira

woensdag 24 september
Vandaag kregen we onze huurauto maar zijn we eerst aangeschoven bij het koffie-uurtje van de hostess. De auto bleek een upgrade te zijn met de bemerking dat hij eventueel nog teruggeruild zou kunnen worden indien het verhuurbedrijf hem alsnog zou verhuren. Na het inpakken van onze spulletjes zijn we naar Fábrica en Cacela Velha gereden. Het laatste dorp is een oude vesting waar we een multi hebben trachten te doen. Vooral trachten want we hadden een vertaling via een vertaalprogramma en dat had geresulteerd in nogal krom Nederlands. Bij sommige vragen was het dan ook een grote gok of we de vraag eigenlijk wel hadden begrepen. We hadden nog een aparte ontmoeting toen een dame ons iets in het Portugees vroeg. Op onze vragende uitdrukking vroeg ze - weer in het Portugees - of we Nederlanders waren. Op onze bevestiging ging ze in vloeiend Hollands verder en dat communiceerde toch wel een stuk gemakkelijker. Ze woonde al jaren in de Algarve en was zeer geïnteresseerd in ons cache-optreden. Gelukkig was er bij de multi een checksom en dat gecombineerd met ons GBCV (Gewoon Boeren Cache Verstand) bracht het juiste coördinaat op papier. Om op die plek te komen moesten we wel weer de 123 treden af naar het strand die we al eerder hadden moeten tellen als antwoord op een van de vragen. De afdaling viel wel mee maar na het vinden van de doos, moesten we ze ook weer terug naar boven. Na nog wat cachewerk in de omgeving zijn we terug naar de bungalow gereden waar we de rest van de middag lekker rustig hebben doorgebracht. Voor ons etentje konden we nu wel aan de boulevard terecht in het restaurant dat gisteren dicht was.


het uitzicht bij Cacela Velha op de lagune


het waren echt 123 treden

donderdag 25 september
Vandaag stond een ritje naar de Barragem de Odeleite op het programma. Op de weg daar naartoe hebben we eerst een multi in Monte Francisco gedaan. Na het afrekenen van ons kopje thee/koffie bekeken wij gewoontegetrouw nauwkeurig ons wisselgeld op de aanwezigheid van aparte munten. De eigenaar van het café vond dat wel interessant en ging samen met ons zijn voorraadje munten uit de kassa bekijken. We hebben het bij de grotere afmetingen gelaten maar hij vond wel een Portugese euro die nog aan de verzameling ontbrak. Het uitzoeken was dus niet voor niets geweest. Bij het stuwmeer hebben we bij een uitkijkpunt een kopje koffie gedronken en na wat cachewerk hebben we uitgebreid geluncht met uitzicht op de stuwdam. Ter afsluiting hebben we in Anzinhal nog een paar caches gevonden waarvan eentje vlak bij de grensrivier met Spanje. Terug bij de bungalow hebben we onze meegenomen lunch voor het avondeten gebruikt.


een kopje koffie bij het stuwmeer


.gnilegeipsreeW

vrijdag 26 september
Het beginpunt van onze cachedag was in Santa Luzia. De eerste multi lag in het vakantiepark Pedras d'el Rei van dezelfde organisatie als het park waar wij nu zitten. Bovendien waren we hier in 2005 al eens - toen als meest oostelijke punt - geweest met een paar memorabele caches. Bij eentje kwam de vloed toen zo snel op dat we met natte voeten terug bij de auto kwamen. Voor de andere zijn we over een pontonbrug naar het eiland gelopen en met een treintje naar het strand gereden. We zagen dat daar nu een nieuwe cache was geplaatst en zijn nu op dezelfde manier naar de zeezijde van het eiland gegaan. Na het loggen zijn we naar het noorden gereden. We hadden een leuke ontmoeting met een Portugese cacher, die ons bij een cache zag staan en even een praatje kwam maken. De volgende was redelijk ingewikkeld. We moesten eerst in een doosje een stapeltje instructies ophalen en de vragen in de ruimten van een bouwval/ruïne 'vertalen' in aanwijzingen voor de uiteindelijke cachelocatie. Dat bleek op vier meter hoogte in een boom te zijn en ik moest heel wat capriolen uithalen om mijn naam in het logboek te kunnen schrijven. Na het cachen zijn we in Tavira in een grote supermarkt onze voorraad gaan aanvullen. Terug bij de bungalow is Maja een tijdje bij het zwembad gaan relaxen en heb ik de cache-administratie bijgewerkt. We hebben aan de boulevard op het balkon van een restaurant gegeten.


de pontonbrug naar Praia do Barril

     
heel wat klimwerk voor een cachedoosje

zaterdag 27 september
Een dagje Vila Real Santo António om daar eens rond te kijken en met een speciaal doel op cachegebied. Een paar weken geleden hadden we in Drenthe een coin gevonden die deze stad als einddoel had. Na contact met de eigenaresse hebben we een bepaalde cache afgesproken om de coin daar te droppen, zodat haar dochter hem daar kon ophalen. Echter, toen we de betreffende box hadden gevonden, was die te klein voor de coin. Het bleek dat net een week geleden de cache-eigenaar het doosje had vervangen door een kleiner exemplaar. We hebben het opgelost door de container samen met de coin in een plastic zakje te doen met een notitie dat de coin zijn doel had bereikt. Hopelijk komt het allemaal nog goed. Verder waren we deze dag niet echt gelukkig. We moesten vier keer een DNF noteren. In de tussentijd hadden we op een van de vele terrasjes in de binnenstad geluncht en dus konden we 's avonds onze maaltijd invullen met een broodje (voor mij) en een bord speciale Maja-soep (voor beiden).


de Rio Guardiana met rechts Spanje en links Portugal


het cachedoosje en de coin samen in een plastic zak

zondag 28 september
Onze hostess had tijdens een van haar bijeenkomsten al aangegeven dat er vandaag in Cacela Velha een leuke markt zou zijn met vooral streekproducten. We waren op woensdag al voor wat caches in dat leuke plaatsje geweest. Op het parkeerterrein hadden we eigenlijk de markt verwacht maar de kraampjes stonden juist in de straatjes van het dorp opgesteld en dus konden wij er gemakkelijk onze auto kwijt. Maja heeft door verschillende aankopen de streek-economie een flink eind op weg geholpen. Daarna zijn we naar Manta Rota gereden waar we een paar caches en een koffiepauze hebben gescoord. Voor de volgende stop zijn we weer naar Vila Real Santo António gegaan waar we nog een leuke cachewandeling op het oog hadden. Gisteren konden we er geen behoorlijke parkeerplaats vinden maar hadden we wel een idee gekregen waar dat toch zou kunnen. Dat klopte en er was bovendien een picknickplek bij waar we meteen onze lunch hebben genuttigd. De wandeling was door een bos met als belangrijkste doel een puzzelcache waarvan ik de oplossing op een onorthodoxe manier had verkregen. Na de wandeling zijn we terug naar de bungalow gereden. Maja is naar het zwembad gegaan en ik heb de laatste tien kilometer van het WK wielrennen op de TV bekeken. Voor ons avondeten kwamen we in een zijstraatje van de boulevard terecht waar we in een gezellig restaurant een heerlijke frango piri piri hebben gegeten.


Maja proeft doce de Alfarroba (pasta van de Johannesbroodboom)


een mooie lunchgelegenheid

maandag 29 september
De laatste dagen was het elke keer aan de kust zonnig terwijl het in het binnenland meer bewolkt was. Vandaag was het ook daar zonnig, net nu wij een dagje achterland in de planning hadden. We zijn begonnen bij het stuwmeer van Beliche en al cachend terug naar de kust gereden. Een paar korte en een wat langere wandeling waren daarbij aangename onderbrekingen. Bij een van de wandelingen kwamen we langs een fruitboom met bijzondere vruchten. We konden die niet goed plaatsen en het leek op een kruising tussen een appel en een perzik. We vroegen ons dus af wat het wel was. In Santa Rita hadden we onze enige DNF naast over de hele dag negen vondsten. Voor het diner had Maja via het internet een restaurant ontdekt met een goede waardering maar een beetje buiten de dorpskern bij de boulevard. We zijn daar een hapje gaan eten en de waardering was geheel terecht.


weer eens een achterbakkie koffie


    wie weet welke vrucht dit is?

dinsdag 30 september
Bij de voorbereiding van deze vakantie kwamen we erachter dat op een van de vele eilanden voor de kust een hele leuke fotomulti gedaan kon worden. Dat was op Ilha da Armona voor de kust van Olhao. Bij de receptie hadden we de vaartijden van de veerboot opgevraagd en de boot van 12:00 uur leek prima geschikt voor onze dagindeling. We zouden dan om 15:30 uur wel weer mee terug kunnen varen. We waren om ongeveer 10:45 uur in Olhao en daar hebben we eerst wat door het gezellige centrum gewandeld. Bij een van de caches was een vogel het klaarblijkelijk niet eens met onze vondst. Hij of zij liet namelijk iets op mijn pet vallen, dat in de categorie vies thuishoorde. Tegen 12:00 uur zijn we aan boord gegaan en na een kwartier varen waren we op Ilha da Armona. Op Google Maps leek het of er wel wat huisjes stonden maar in werkelijkheid was het een dorpje met erg smalle straatjes. Het leken ons voornamelijk vakantiehuisjes van Portugezen en weinig voor het toerisme. Er waren vier café/restaurantjes op het eiland en die hebben we met een bezoek vereerd. De fotomulti zat erg leuk in elkaar en er was ook nog wat bijvangst. Alleen de boot van 15:30 uur bleek gezien de lengte van de wandeling en de tijdsinvulling van de lunch onhaalbaar. Dus zijn we met de laatste boot van 17:30 uur teruggevaren. De tripteller stond aan het einde van de wandelmiddag op ongeveer 10 kilometer, waarmee Maja weer een grens had verlegd. Terug bij de bungalow hebben we zelf maar wat te eten gemaakt.


smalle straatjes . . . . waar dan?


maar ook brede zandpaden op Ilha da Armona

woensdag 1 oktober
Na de inspanningen van gisteren stond er nu een rustige dag op het programma. We zijn daarvoor naar Vila Nova de Cacela en Altura gereden. Bij de laatste cache maakten we iets heel aparts mee. We vonden onder twee afwijkende stenen een stapeltje logpapiertjes, wel nat geweest maar weer netjes opgedroogd. We hebben er een leeg briefje met onze log bijgedaan en het gezamenlijk in een plastic zakje gestopt. Daar moesten dan wel eerst de laatste dropjes uit opgegeten worden. Maja stelde voor om het geheel wat meer onder een boom op te bergen. Precies op de plek die daarvoor geschikt leek, vond ik het originele cachedoosje met nog wat andere logpapiertjes. Ik heb er de door ons gevonden en mijn eigen stukje papier ingedaan en omdat het deksel van de box gescheurd was, het geheel in het plastic zakje verpakt. De twee aparte stenen heb ik er bovenop gelegd zodat het voor cachers wel duidelijk is waar de cache ligt. Na deze ongelooflijke ervaring zijn we naar Manta Rota gereden. Daar hebben we bij de auto onze meegenomen lunch gegeten. Maja is daarna op het strand gaan liggen en ik ben langs de lagune richting Cacela Velha gelopen. Daar was nog een tweede waypoint van een multi die we door de vloed eerder niet uit Cacela Velha hadden kunnen bereiken. Vanaf de andere kant was het iets langer maar goed te doen. We waren redelijk vroeg weer terug bij de bungalow waar we heerlijk op het terras hebben gezeten. Voor het diner hebben we een restaurant gekozen waar we buiten konden zitten. Het bleef de hele avond nog een prima (buitenzit)temperatuurtje.


de nieuwe oude plek van de cache


Cacela Velha gezien vanaf de kant van Manta Rota

donderdag 2 oktober
De laatste dag met onze huurauto hebben we besteed door naar de omgeving van Fuseta te rijden. De rit ging via de zoutpannen bij Tavira, waar we toch nog wat flamingo's hebben gespot. In Fuseta bleek het markt te zijn en daar hebben we een flink rondje gelopen. Daarna zijn we door de uitlopers van het natuurgebied Ria Formosa naar het westen gereden voor het nodige cachewerk. Daarbij zaten een paar heel geniepig verstopte doosjes. Bij een oude toren was een schaduwplek en daar hebben onze lunch genuttigd. Het was namelijk de heetste dag tot nu toe en dus was de schaduw erg welkom. Terug bij de bungalow heb ik de eindplek van een multi in Tavira trachten te bepalen. Maja stelde voor dat ik er nog even met de auto naar toe zou rijden, nu hadden we hem toch nog ter beschikking. Zij ging naar het zwembad en ik dus naar Tavira. Helaas was er op de berekende plek niets te vinden. Ook een check van de vragen ter plaatse leverde geen andere inzichten op en achteraf lijkt het erop dat de doos was verdwenen.
De autosleutels konden we bij de receptie inleveren en voor ons etentje hebben we een restaurant met een terras uitgekozen. De temperatuur was namelijk om 19:45 uur volgens de waarschijnlijk iets overdreven opgave in de auto toch nog wel 31 graden.


het logpapiertje zat in het kokertje en het geheel zat in een gat van een elektriciteitspaal


een van de hoofdwegen van vandaag

vrijdag 3 oktober
Op onze eerste (huur)autoloze dag zijn we met de bus naar Tavira gegaan. Daar hebben we door de stad gewandeld waarbij we een multi als leidraad hebben gebruikt. Tavira is een heel oude stad en dat is vooral te zien aan de vele smalle straatjes in het centrum. Bij een cachelocatie hadden we een ontmoeting met een Portugese cacher uit de streek van Alentejo. Die was dus ook een aardig stukje van huis. Na het vinden van enige cachedoosjes hebben we op een terras van een heerlijke lunch genoten. Bij het station ontdekten we een paar grappige bij elkaar horende standbeelden. Een meisje wuift naar haar vriend, die op het punt staat om met de trein te vertrekken.
We (of eigenlijk Maja) hebben nog geprobeerd om wat te shoppen maar dat lukte niet zo goed. Weinig aanbod buiten de toeristenwinkels zorgde ervoor dat we ruim voor de vertrektijd van de bus al weer terug naar Cabanas wilden gaan. Maar de beoogde taxi was niet te zien ofschoon we een paar rondjes in het centrum hebben gelopen. Dus zijn we uiteindelijk toch maar met de bus gegaan en heel verrassend, die reed een heel andere route dan de heenweg. Bij de bungalow hebben we de rest van de middag en de avond heerlijk rustig aan gedaan.


Tavira vanaf het kasteel

     
een smal straatje                                                            tot ziens . . . .

zaterdag 4 oktober
De laatste dag zou een rustig dagje moeten worden maar eindigde toch nog redelijk inspannend. Om bij het begin te beginnen, we waren nog steeds niet op het eiland voor de kust geweest. Vlak bij de afvaart was nog een cache, dus dat konden we mooi combineren. Met een klein bootje werden we overgevaren en op het eiland hebben we een goede indruk gekregen van de mogelijkheden. Een lang zandstrand, strandstoelen, parasols en een paar strandtentjes zijn voor de zonliefhebber genoeg voor een dagje Ilha de Cabanas. Wij waren rond de middag weer terug en na de lunch begon het bij Maja te kriebelen. Er waren aan de kant van Tavira in het gebied van de zoutpannen nog een paar caches maar om heen en weer te lopen was het iets te ver. Maja had het idee om met een taxi naar het verste punt te rijden en dan terug te lopen. Dat ging goed met uitzondering van het schoeisel van Maja. Ik had een onverhard pad verwacht maar de eerste kilometer was een zandpad van duinzand en dat liep niet zo lekker op haar slippers. Overigens ontmoetten we bij de eerste cache een Portugese familie, die net het doosje te voorschijn had gehaald. Dat was dus voor ons een gemakkelijke vondst. Bij de laatste cachelocatie troffen we een redelijk aantal flamingo’s, die ruim op de plaat zijn vastgelegd. Terug bij de bungalow na een wandeling van ruim zes kilometer zijn we gestart met de voorbereiding om de koffers in te pakken en dat ging volgens de inmiddels ontstane routine heel soepel. Voor ons laatste diner hebben we allebei voor een steengrill gekozen, Maja eentje met vis en ik met vlees. Daarna hebben we de koffers verder ingepakt en de wekker gezet.


pootje baden op Ilha de Cabanas


de flaminigo's in de zoutpannen

zondag 5 oktober
Service van de reisorganisatie op onze vertrekdag: de koffers werden om 06:30 uur bij de bungalow opgehaald en naar de receptie gebracht. Keurig op tijd stond daar het busje voor een directe rit naar de luchthaven. Inchecken en security verliepen erg soepel en na wat shoppen vertrokken we precies op tijd. Ben was samen met Joris op Zestienhoven om ons op te halen. Ze stonden op het panoramadek en toen Joris ons op het platform zag, wist meteen de hele luchthaven dat we eraan kwamen.


. . . OMA . . . en . . . OPA . . .

Het was deze keer een vakantie waarin we veel hebben kunnen doen en toch betrekkelijk weinig in de auto hebben hoeven zitten. Het belangrijkste attribuut dat Maja voor het eerst bij zich had en waar ze veel plezier van heeft gehad, was haar staafmixer. Zo kon ze haar eigen soep, fruitdrank, ijs, jam en beslag voor haar pannenkoeken maken.
Dit voor ons nog onbekende deel van de Algarve is ons goed bevallen en komt zeker in aanmerking voor een volgend bezoek.


de keukenprinses bakt haar pannenkoeken


adeus Cabanas

Terug naar boven Terug naar Vakanties Startpagina