MACEDONIň 2015
15 - 22 mei

Iedere dag krijgen wij via een nieuwsbrief van Arke de Daily Dream Deal in onze mailbox. Daar zitten soms aanbiedingen bij waarvan we zeggen: "Dat kan eigenlijk niet voor die prijs. Als er eens eentje bijzit in een periode waar we geen andere afspraken hebben, moeten we dat eens proberen." En dat is dus MacedoniŽ geworden. We hebben niet gekozen voor de allerlaagste aanbieding, want dan hadden we ongunstigere vliegtijden maar het is Hotel Villa Dionis geworden in Lagadin aan het meer van Ohrid.

vrijdag 15 mei
Het begon een beetje met horten en stoten. In de eerste plaats liep de wekker door een instellingsfout niet af maar de ingebouwde tijdsplanning van Maja voorkwam erger. Daarna was Rianne telefonisch even onbereikbaar waardoor zij ruw door de deurbel werd gewekt. Zij zou ons namelijk naar Schiphol brengen. Vervolgens was er ondanks het vooraf inchecken een forse rij voor de Arke-balie maar dat werd weer een beetje goedgemaakt door de soepele security. De vlucht verliep erg voorspoedig en om ongeveer 10:00 uur werden we in Villa Dionis begroet met een hapje en een glaasje raki. Opvallend was meteen al de hartelijkheid en behulpzaamheid van de MacedoniŽrs. De kamer met uitzicht op het meer van Ohrid was al beschikbaar en na het uitpakken van de bagage hebben we heerlijk relaxed op de loungebanken op het terras gezeten. Na het praatje van de host hebben we op het terras geluncht. Daarna zijn we met een taxi naar Pestani gereden. We dachten daar terecht te kunnen bij het Nederlandstalige reisbureau Lale Tours voor onze excursie en autohuur. Via reviews en de aanbeveling van een medecacher waren we namelijk op hun bestaan geattendeerd. Zij (Coby) is een Nederlandse en hij (Dimitri) heeft na hun huwelijk jarenlang in Nederland gewerkt. Zij zijn met hun kinderen teruggegaan naar Pestani en zijn daar hun reisbureau gestart. Het grote voordeel is hun Nederlands waardoor de communicatie een stuk gemakkelijker verloopt. De openingstijden waren echter aanmerkelijk anders dan mijn inschatting en dus stonden we voor een gesloten deur. We hebben nog wel onze eerste Macedonische cache in Pestani gevonden en zijn weer teruggereden naar het hotel. Daar hebben we ook gegeten en zijn we na een kopje koffie/thee op het balkon vroeg in bed gedoken.

2015-05-15-01
een drankje in de loungebank op het terras

2015-05-15-02
het uitzicht op het meer van Ohrid vanaf ons balkon

2015-05-15-03
relaxen bij het zwembad

2015-05-15-04
het kopje koffie/thee in de avonduren

zaterdag 16 mei
Vandaag stond Ohrid op het programma. Na het erg simpele ontbijt hebben we eerst nog een tijdje rustig aangedaan. Wat gelezen, een kopje koffie/thee op het terras gedronken en daarna een taxi naar Ohrid genomen. Daar zijn we eerst onze excursie naar AlbaniŽ gaan bevestigen bij het kantoor van Lale Tours. Net toen we daar zaten, belde Coby vanuit Pestani en zo wist ze meteen van onze komst. Daarna zijn we het stadje doorgewandeld aan de hand van de aanwezige caches. De eerste op de kop van de pier hebben we niet gevonden maar bij een paar andere hoogtepunten hadden we meer succes. Tijdens onze wandeling hebben we een paar pauzes ingelast voor een drankje op een terras bij het meer en voor een uitstekende lunch van typisch Macedonische gerechten. Intussen vonden we wel een cachekokertje bij Sveta Sofija, bij de overberoemde kerk Sveti Jovan op de rotsen bij Kaneo en bij Plaoshnik. Vooral voor Maja was het al met al een flinke inspanning en na een bezoek aan de burcht van Samuil (voorlopig zonder het zoeken naar de cache) zijn we afgedaald naar het centrum. Daar hebben we een taxi naar het hotel genomen en zijn we voor ons diner naar een naburig hotel uitgeweken, mede omdat de tafeltjes op het terras bij ons hotel allemaal bezet waren.

2015-05-16-01
even de coŲrdinaten checken maar dat hielp niet

2015-05-16-02
het drankje op het terras

2015-05-16-03
de cachelocatie met uitzicht op de Sveti Jovan

2015-05-16-04
die door Maja wordt vastgelegd

2015-05-16-05
Plaoshnik

zondag 17 mei
Een zeer bijzondere ervaring. Zo kunnen we onze excursie naar AlbaniŽ wel noemen. Na het ontbijt werden we opgehaald en vanuit Pestani vertrokken we met 17 andere toeristen onder (reis)leiding van Dimitri van Lale Tours naar AlbaniŽ. Uit de reviews en de overige verhalen hadden we al een idee over de reputatie van Dimi gekregen maar de werkelijkheid overtrof het nog. We hebben de hele dag een cabaretvoorstelling gehad. Zijn uitleg en humor stonden borg voor een geslaagde dag. Na een langdurige grensovergang door een hele toestand met papieren en pascontrole hadden we de eerste stop in Pogradec voor een drankje plus - heel belangrijk - een plaspauze en zijn we naar Korca gereden. Hier hebben we een rondleiding over de markt in het arme gedeelte gekregen, waar werkelijk alles te koop was. Soms in (zeer) gebruikte staat en soms gloednieuw. Daarna zijn we overgestoken naar het gedeelte van de beter gesitueerden waar we een nieuw gebouwde kerk hebben bezocht. Het is inderdaad een land van contrasten, een zeer hoog werkeloosheidpercentage gecombineerd met een autopark, dat voornamelijk uit Mercedessen bestaat. Intussen was ons idee om zelf een rondje om het meer te rijden mede door de staat van de wegen of beter door het ontbreken van enige staat van de wegen in AlbaniŽ, sterk bekoeld. Daarna zijn we naar de grensstreek met Griekenland gereden en hier was nog echte armoede te zien. De lunch werd in ZaroshkŽ geserveerd waarna we in het kleine dorpje Pustec wat hebben rondgewandeld. We kregen een inkijkje bij een oude vrouw over de uitermate armoedige wijze waarop zij daar leefde. De algemene mening in de groep was echter dat zij daar alleen voor de toeristen even haar intrek nam. Daarna hebben we ook nog een museumpje bezocht met diverse voorbeelden hoe men hier vroeger woonde. Na weer een moeizame grensovergang moesten we de bergrug over terug naar Pestani. Bij een uitkijkpunt met een prachtig uitzicht over het meer van Ohrid heb ik even snel mijn GPSr gecheckt. En inderdaad, op 50 meter lag een doosje. Onder bewonderende blikken van een paar reisgenoten heb ik daar een vondst genoteerd. Bij terugkomst stond onze huurauto bij Coby al klaar en na afhandeling van de administratie zijn we terug naar Lagadin gereden. Na deze bijzondere en lange dag hadden we niet zoveel puf meer om erop uit te trekken en dus zijn we na een hapje in het hotel vlot naar bed gegaan.

2015-05-17-01
als je geluk had, vond je zowel de rechter als de linker schoen

2015-05-17-02
als je naar links kijkt, zie je rechts niets

2015-05-17-03
de andere kant van Korca

2015-05-17-04
de 'hoofdstraat' van Pustec

2015-05-17-05
de begroeting bij het museum

maandag 18 mei
De dag begon een beetje vreemd. Het dienstdoende meisje vertelde ons dat we van de tien ontbijtgerechten op de kaart er eentje konden bestellen en dat de rest op de rekening wordt gezet. Het schoot ons in het verkeerde keelgat dat het pas op de derde ochtend werd verteld en bovendien vonden we het nogal een gekke maatregel. Als het nu van die bijzondere gerechten waren geweest maar het ging bij voorbeeld over een omelet, een scrambled ei of een fruitsalade. Maar goed, na het ontbijt vertrokken we voor een rondje langs het noordelijke gedeelte van het meer. Dat hield ook een klein stukje AlbaniŽ in en nu viel de grenscontrole wel mee. In Lin hebben we een paar caches gevonden en hebben we op een terras aan het meer een kopje koffie/thee gedronken. Het viel niet mee om duidelijk te maken dat we er iets zoets bij wilden maar na een 'gesprek' met handen en voeten kwam er een schoteltje met wat biscuitjes. We konden in Macedonische denars betalen en omgerekend was het totaalbedrag Ä 1,70. We hebben er een fooitje van ongeveer Ä 0,30 bijgedaan waardoor de jongeman een werelddag had. Terug in MacedoniŽ hebben we langs de kust nog wat caches gevonden en in Radozhda aan het meer geluncht. Na nog een drankje in Struga waren we redelijk op tijd weer in het hotel. Voor ons diner zijn we naar Pestani gereden waar we gedurende een gezellig praatje met een Brabantse dochter en 'ons mam' (84 jaar en nog erg kwiek) ook een paar uitstekende gerechten hebben verorberd.

2015-05-18-01
'keer om, keer om' aan het einde van Lin

2015-05-18-02
op het terras in Lin aan het meer van Ohrid

2015-05-18-03
in Radoszda zwommen de visjes onder het terras

2015-05-18-04
een of andere rietzanger, maar welke?

2015-05-18-05
onder de brugspringers in Struga loopt het meer van Ohrid over

dinsdag 19 mei
Een lange dag en een heel verhaal. We hadden een rit naar het nationale park Mavrovo gepland. De route liep via Struga en Bedar en dan via een grote boog via het noord-oosten weer terug naar Ohrid. Het is een mooi gebied en uiteraard hadden we het nodige cachewerk in de planning opgenomen. Daaronder was ook een wandeling naar een waterval in de Rostushka rivier bij Rostushe. Eerst hebben we in het dorp een kopje koffie/thee gedronken, al moesten er een paar gasten bijspringen om het aan de ober duidelijk te maken. Ons Macedonisch was niet goed genoeg. Daarna zijn we gestart met de wandeling en er bleken pittige klimmetjes in te zitten. Vooral Maja heeft een forse inspanning moeten doen maar het resultaat vergoedde veel. Een schitterende waterval die we in een douche van hele kleine waterdruppeltjes hebben bekeken. Tijdens onze tocht hebben we vier stuks DNF's moeten noteren. We waren zo ongeveer de eerste cachers na de winter en we denken dat verschillende doosjes gewoon verdwenen zijn. Weggespoeld met de smeltende sneeuw of zo iets. Na een lange rit, waarin we aan het einde van de middag nog een flinke regenbui op ons dak kregen, hadden we niet zo veel zin om er voor het diner op uit te gaan. Dus hebben we bij het naburige hotel een hapje gegeten. Terug op de kamer wilde ik mijn foto's van de dag bekijken maar we konden mijn camera nergens vinden. De enige mogelijkheid die over bleef, was dat ik hem op de laatste cachelocatie had laten liggen. Om aan alle onzekerheid een einde te maken, zijn we in de auto gestapt en het hele einde teruggereden. En inderdaad, in het donker vond ik de camera op de plek die ik ondertussen als beste optie had bedacht. Dus gelukkig: eind goed, al goed. Al moesten we er wel 69 kilometer extra voor rijden.

2015-05-19-01
de Jeleni skok brug over de Garska rivier bij Mogorche

2015-05-19-02
uitzicht op Rostushe

2015-05-19-03
Maja steekt het bevloeiingskanaaltje over

2015-05-19-04
het heeft veel weg van de levada's op Madeira

2015-05-19-05
de Duf waterval

2015-05-19-06
Maja in gevecht met een 'Mavrovo worker'

2015-05-19-07
hier moesten we 's avonds weer naar toe

woensdag 20 mei
De laatste dag dat we de auto hadden, stond een ritje naar het Prespameer op het programma. Eerst zijn we naar het klooster Sveti Naum gereden. Daar is de commercie al aardig in opkomst met een parkeerbonnetje en een hele rij winkeltjes met allerhande souvenirspul. We hebben er wat rondgelopen, de pauwen op de foto gezet en de stand van de caches was hier: ťťn wel en ťťn niet gevonden. Achteraf bleek dat het doosje van onze DNF onder een laag beton terecht was gekomen, dus einde verhaal. Daarna zijn we via het nationale park Galicica gereden. Hier wilden we nog een cache zoeken maar op de betreffende plek leek het in de verste verte niet op de bedoelde plaats. We zijn doorgereden naar Stenje waar we hebben geluncht in een restaurant met alleen een kaart met Macedonische tekens. Het kostte wat moeite om de juiste salade te bestellen. We begonnen op het terras maar een opkomende donderbui, die overigens niet doorzette, deed ons besluiten om naar binnen te verhuizen. We hebben daar nog wat ervaringen uit kunnen wisselen met een ander Nederlands stel, dat er intussen ook was gearriveerd. Aan het einde van de maaltijd hebben we de puzzel van de net gemiste cache nog eens opgelost. Ik bleek een foutje gemaakt te hebben bij het opslaan van het coŲrdinaat in mijn GPSr. Op de terugweg over de berg zijn we naar het correcte plekje gereden. Dat was op een picknickplaats en precies op het plekje waar het doosje moest zitten, zat een paar fietsers te lunchen. Het bleek een Frans stel, dat een trektocht van zes weken door de Balkan aan het maken was. Ze hadden wel eens van geocachen gehoord en waren er getuige van hoe Maja het doosje te voorschijn haalde. Terug bij het hotel hebben we de auto leeggehaald en een kopje koffie op ons balkon gedronken.
Ik heb nog niet verteld dat vlak voor ons vertrek een boek uitgekomen was van de acteur Dolf de Vries over zijn reis door MacedoniŽ en AlbaniŽ zo'n vijf jaar geleden. Daar komen Coby en Dimitri uitgebreid in voor. Wij hadden het intussen gelezen en voorzien van onze namen meegenomen bij het inleveren van de auto. Ik heb het aan Coby overhandigd, die er zeer verguld mee was. Daarna zijn we in het dorp een hapje gaan eten. We hadden een plekje op het terras en later kwam Dimitri langs om ook nog een praatje te maken. We hadden nog wat Albanese munten van hem tegoed en hij was meteen bezig met zijn p.r.-rondje in het restaurant. Bij het afrekenen vroeg de serveerster of we weer met de auto waren. Na het negatieve antwoord en onze vraag of ze een taxi wilde bellen, ging ze wat anders regelen. Even later kwam ze vertellen dat Dimitri ons wel weg zou brengen. Dat bleek in zijn cabrio te zijn. Op de achterbank moest ik de rits van mijn vest goed dichttrekken want ik zat behoorlijk in de wind. Na het uitgebreide en vriendelijke afscheid van Dimitri hebben we nog een kopje koffie/thee op ons balkon gedronken. In de drie dagen hebben we totaal 559 kilometer gereden over meestal goede wegen, maar soms . . . ook niet.

2015-05-20-01
Maja probeert de pauwen in Sveti Naum goed op de plaat te krijgen

2015-05-20-02
en dat is uitstekend gelukt

2015-05-20-03
het schilderwerk in het klooster

2015-05-20-04
je doet heel wat moeite om een doosje te vinden

2015-05-20-05
tevergeefs, want het zit intussen onder deze laag beton met steentjes

2015-05-20-06
na de fotosessie hebben we hem/haar in de berm gezet

2015-05-20-07
Coby is duidelijk in haar sas met het boek

donderdag 21 mei
Een rustig dagje met een bezoek aan Ohrid. Toen we bij de receptie vroegen of ze een taxi wilden bellen, bood de zoon van de eigenaar aan om ons een lift te geven. Hij zette ons af bij het fort van Samuil. Van daaruit hadden we voornamelijk afdalingen en dat was voor Maja het beste uitgangspunt. Via een paar caches bij bezienswaardigheden zijn we zo afgedaald naar de haven. Onderweg hebben we geluncht, een paar kaarten verstuurd (inderdaad wat laat), souvenirs gekocht en drie caches gevonden tegen ťťn niet. Aan het einde van onze wandeling begon het een beetje te regenen en hebben we een taxi naar het hotel genomen. Het bleef een beetje onbestendig weer en dus moesten we ons vermaken met lezen, een puzzeltje oplossen en een kopje koffie drinken. We hebben in het hotel gegeten maar dat was voor Maja niet zo'n succes. Haar kip was een vis geworden want bij het voor de tweede keer opdienen zwom hij/zij in een soort dunne saus.

2015-05-21-01
Maja probeert op de burcht van Samuil de stand 'panorama' op haar nieuwe camera

2015-05-21-02
en dit is het resultaat

2015-05-21-03
op weg naar de cacheplek

2015-05-21-04
de Sveti Bogorodica Perivlepta, de kerk van de Heilige Moeder

vrijdag 22 mei
Het weer was nog steeds een beetje troosteloos: bewolkt, miezerig en een lage temperatuur. Gisteren hadden we al gehoord dat we tot ons vertrek van de kamer gebruik mochten maken en dus konden we heel relaxed onze koffers inpakken. In de tussentijd hebben we een kopje koffie gedronken, een paar sudoku's opgelost en even zitten internetten. Rond de middag klaarde het een beetje op en de temperatuur werd ook wat aangenamer. We hebben nog een klein rondje gewandeld en aansluitend bij de buren geluncht. Daarna hebben we de bagage naar beneden gebracht en de rekening voldaan. Onze inschatting klopte aardig en er was precies genoeg over om onze laatste denars als fooi achter te laten. Om 14:10 uur reed de bus voor en vertrokken we naar het vliegveld. Onderweg was er nog een opmerkelijk voorval. De chauffeur was met veel moeite een helling bij een hotel achteruit afgereden toen hij de bus ruim 100 meter op de openbare weg achteruit reed. Gelukkig was het op een stukje vierbaans waardoor het achteropkomende verkeer er langs kon. Op de luchthaven was niet veel te beleven, een koffietent en een klein tax free winkeltje. Het boarden ging aardig op tijd en daarna moesten we zoín twintig minuten wachten op toestemming om op te stijgen. Toen we om 17:20 uur vertrokken, meldde de gezagvoerder dat we een vluchttijd zouden hebben van tweeŽnhalf uur, dus de verwachte landing was om 19:50 uur. En dat was nu precies de tijd die Ben op zijn app had gezien en ons ruim voor ons vertrek al had gemeld. Uiteindelijk klopte het ook in de praktijk precies. De kofferafhandeling duurde deze keer vrij lang en dus waren we pas rond 21:30 uur weer in Boskoop. Als afsluiting van de fotoselectie volgen nog een paar sfeerplaatjes van het meer van Ohrid.

2015-05-22-01
zonder woorden

2015-05-22-02
en nog ťťn

Al staat MacedoniŽ niet meteen als vakantieland op je netvlies, wij hebben het er ontzettend naar ons zin gehad. De vriendelijkheid en hulpvaardigheid van de lokale bevolking was even opvallend als aandoenlijk. De uitstapjes naar AlbaniŽ hebben ons duidelijk gemaakt dat er ook daar - net als in MacedoniŽ - hard gewerkt wordt om het land er bovenop te helpen. Wij kijken met plezier terug op deze vakantie, die eigenlijk zomaar op ons pad kwam.

Terug naar boven Terug naar Vakanties Startpagina